Kroniek

In memoriam, — Uit een Paaspredicatie van ds. I. Kievit:

, , Ja, het gevangenhuis des doods verloor met Pasen zijn deur, het graf is geen gesloten vesting meer. Het ligt open naar boven en gesloten naar beneden, voor allen die in de Heere sterven.

Wij zullen in het graf afdalen, er in worden neergelaten. Een laatste blik in het graf. .. ., de familie gaat heen naar het sterfhuis... ., zonder dode ! De aarde wordt op de kist geworpen, het graf wordt gesloten. Maar toch, kinderen van Pasen, wij worden er niet in opgesloten. Want Hij heeft de ganse macht van dood en hel overwonnen. Hij maakte ons graf tot slaapstede en straks worden de gordijnen weggeschoven en staan wij op in onverderfelijkheid. Kom, Heere Jezus, ja kom haastelijk ! Mijn nieren verlangen zeer in mijn schoot. Ik zal, ontwaakt Zijn lof ontvouwen, Hem in gerechtigheid aanschouwen, verzadigd met Zijn goddelijk beeld.

De doden zullen leven, ook mijn dood lichaam zal verrijzen. De opstanding onzes Heeren brengt ons vrede en is ons een onderpand onzer zalige opstanding.

Hij heeft voor ons de smaad en het verderf uit het graf weggenomen. Hij heeft het graf geheiligd. Had Hij niet gezegd, toen Maria Hem zalfde met de kostelijke nardus : doe deze vrouw geen moeite aan, zij heeft dit gedaan tot een voorbereiding van Mijn begrafenis ? De geur Zijner verdiensten heeft ook het graf doorgeurd en alzo geheiligd. Daarin verheugen we ons met Pasen, want Paasvreugde wordt gesmaakt bij een open graf, waaruit geen lijklucht opstijgt, maar liefelijke geur van vrede en leven. Zijn wij niet vertrouwd geworden met ons sterven en onze begrafenis ? Wij stellen de dag onzes doods niet verre, maar mogen bedenken dat wij zullen rusten in vrede en dat de Koning van Pasen zal waken over ons stof tot de jongste dag. Hosanna, de Zone Davids ; Jezus leeft, en wij zullen leven met Hem.

Temidden van onze druk, ons leed en ongeval, kan ons dit zeer diep verheugen en doen verlangen naar die dag, die ons blijde hope gaf.... sterven is erven!"

„Zie, ik ben heden zeer vermoeid en vol van pijn, maar mag zeggen in waarheid, vol van vrede : hier rusten de vermoeiden van kracht. Ja, hier is meer dan de put, waarvan Jacob de steen wegnam om de kudde te drenken".

Welk een waarde krijgen deze en dergelijke woorden van de geliefde ontslapen leraar, nu we op dit eerste Paasfeest na zijn heengaan terug mogen zien op zijn leven en sterven en al zijn verlangen vervuld is. Wij zien hem weer voor ons in de geest, zoals hij deze woorden zal hebben neergeschreven op zijn studeerkamer, het lichaam vol pijn, de handen nauwelijks meer in staat de pen of schrijfmachine te hanteren. En toch zo geduldig en onderworpen, bereid om deze nieuwe en zware les te leren : de oogst binnen te halen in de wintertijd. Hoeveel heeft hij gearbeid en geschreven, de laatste tijd ver boven zijn kracht. Maar door zijn geschriften spreekt hij nog nadat hij gestorven is.

Zo juist is uitgekomen een verzameling van tien leerredenen van zijn hand, lopende over het gehele kerkelijk jaar, verzorgd door ds. J. van Sliedregt, ds. G. Boer en ds. L. Kievit, onder de titel : , , De uitnemendheid van Christus". De bundel is aangevuld met een korte levensbeschrijving en de rede door ds. L. Kievit gehouden bij de Rouwdienst in de Ned. Herv. Kerk te Baam,

, , Als we zijn nagelaten geschriften opslaan — zo lezen we in de voorrede — zien we hem voor ons, zoals hij arbeidde in het Woord op de kansel maar ook in het schrijven van zijn meditaties : worstelend met de gemeente en de lezers om de zielen voor Christus te winnen, hen te mogen bevestigen in het geloof en hun de volheid der rijke erfenis te ontsluiten".

, , Het was immer de begeerte van de ontslapene, dat hij als een brandende kaars, die lichtgevend verteert, mocht werkzaam zijn in dienst van zijn Koning, opdat enkel en alleen Diens heerlijkheid zou schitteren".

Het was een goede gedachte om ook de preek van zijn zoon in de rouwdienst gehouden, op te nemen, want waardiger nagedachtenis was moeilijk te denken. Wie in die dienst tegenwoordig was zal haar niet licht vergeten. Het was zulk een blijde dag en ook het hart van de zoon van de vader was vol blijdschap en de oude kerk van Baam vol leven en vrede, en heel die vreugde werd zo geheel vertolkt in de slotzang : , , Zo moet de Koning eeuwig leven. ..." Gegrepen uit het hart van de dode.

Je moet gedurig bijna glimlachen bij het lezen van die preek zo vol ingehouden blijdschap is hij over alles wat in die overleden vader geschonken was in zijn leven en sterven en waarin hij de Raad Gods heeft uitgediend. En ook menige tere herinnering aan de ontslapene is erin verwerkt, waarvoor we dankbaar zijn.

De levensschets is kort en sober, zakelijk en zonder enige mensverheerlijking. En zo het geheel van deze bundel een waardige herinnering aan de nagedachtenis van hem, die wel vroeg moest heengaan, maar toch Gods raad heeft uitgediend. Hij moge door velen met vrucht worden gelezen en door veel predikanten worden.... gebruikt!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen