DIE POOLSE JONGEN

DOOR JAC. OVEREEM

De andere vrouwen knikten.

Clauda liep haastig met de oude dame mee.

In de gang stond de laatste stil.

Op fluisterende toon zei ze : — Juffrouw Tomkiewis, de oorlog loopt op een eind. De invasie in Normandië is geslaagd. Had Amerika niet geholpen, wij, Vader Stalin incluis, hadden de Duitsers nooit kunnen weerstaan.

— De oorlog loopt op een eind —. Het klonk als muziek in Clauda's oren,

— Zou dat voor ons betekenen, terug naar de Heimat, mevrouw ?

— Ik hoop het voor u, fluisterde de oude dame.

Toen liepen ze weer haastig door. — Toch niet egoïstisch, dacht Clauda. Vrouwen, vooral hooggeplaatste vrouwen, kunnen soms tyrannen zijn.

Mevrouw Doewitza was geen tyran. Clauda kon de vreugde nog met op, dat ze deze ganse, lange, lieve dag voor haar en haar kleine, jarige jongen alleen mocht hebben.

Maar het was de werkelijkheid. Het leek haar een tuin vol feesttooi. Bloemen in de lente. Zomerpracht vol zon. Een ogenblik bedacht zij zich.

Was dit niet van God, van de Allerhoogste, tot wie haar gebeden zich voortdurend hadden geridht.

God de Almachtige, Die het ganse Heelal in Zijn handen draagt en ook elks leven bestuurt en leidt. Die in Christus, Zijn Zoon, de armen van geest, vertroost.

Het was als viel een lichtstraal in het donker van haar ziel. Ze was dankbaar, dat ze bepaald was geworden bij Gods goedheid.

Daar ging de deur van de kinderkamer open.

— Kijk, juffrouw Tomkiewis. Wat zijn ze blij !

Mevrouw Doewitza pikte de kleine Mika er uit en tilde hem hoog op. — Wat word jij zwaar, kerel, zei ze. Clauda pakte het handje van Mika. Ik blijf nu de hele dag bij jou hoor. Ik hoop dat we vandaag veel genieten zullen.

De oude dame zette het jongetje op Clauda's arm, feliciteerde hem en zei:

— Groei ook verder voorspoedig op, lief kind !

Toen verdween ze.

De drie meisjes met de witte schorten hadden de handen wel vol met het jonge volkje.

Er waren een goede zestig kinderen van allerlei leeftijd. Toch hadden ze ze onder de band, want indien nodig, kwam de tuchtroede er aan te pas.

Het was een vrolijke troep.

Clauda Tomkiewis zag nog niet veel lijn in de klas en bezon zich wat hieraan te doen zou zijn. Ze liep naar voren en overzag de hoofden. Ze hief haar hand omhoog.

Eensklaps viel er een stilte in de zaal. De meisjes schaarden de kinderen in hun stoelen om de tafeltjes. Een geschuifel van schoenen. En in enkele ogenblikken waren ze allen gezeten. Ze keken met spanning naar de nieuwe juffrouw voor de klas.

No. 16.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen