DIE POOLSE JONGEN

DOOR JAC. OVEREEM

Clauda's ogen richtten zich naar een en naar allen.

— Jongens en meisjes. Omdat jullie vriendje Mika jarig is, kom. ik, zijn moeder, iets vertellen uit zijn levensgeschiedenis. We gaan beginnen met hem op deze stoel te plaatsen, dan kunnen jullie hem allemaal zien.

Mika Tomkiewis werd geboren in de maand December van het jaar 1939 in het Poolse dorp Joegvallee. Hij had al een broertje van drie jaar ; een allerliefste krullebol. O, ik denk zo dikwijls aan hem. Hij was erg lief, ook voor Mika.

— Hoe heet dat broertje ! riep er een jeugdig stemmetje.

— Dat broertje heet Jolchi, zette Clauda lachend haar verhaal voort. Ik hoop dat hij het goed maakt. Ik heb hem achter gelaten bij een oud boertje, die een goede vriend van ons was. Wij noemden dat oude mannetje vader Broga, omdat hij zulk een zorgzame oude man was, die de moeiten en bezwaren van het hele dorpje op zijn hart droeg. Hij leefde met iedereen mee en had voor elk een goed woord.

Toen wij door de soldaten uit ons dorp gevoerd werden, was Jolchi eerst nog bij mij ; maar vader Broga zei : — Jij hebt de handen vol aan Mika. Laat mij in de tijd dat je weg bent op Jolchi passen. En dat is toen gebeurd. Ik hoop maar dat Jolchi een flinke jongen zal gefworden zijn.

— Ik ook ! werd er geroepen. Clauda hief haar hand omhoog, wachtte even en vervolgde haar verhaal.

— Dus Jolchi kan nu, zo hij gezond en nog in leven is, negen jaar zijn. Mijn man werkte op een bureau van een rijke landheer en hield diens boekhouding in orde.

Hij was enige tijd, voor wij uit ons dorp werden weggevoerd, in militaire dienst gegaan. Hij moest als soldaat voor zijn vaderland vechten. Wij hopen van harte, dat hij nog leeft.

Toen het Poolse leger ontbonden werd, heeft hij zich bij een strijdgroep van generaal Andersen gevoegd. Naar hij mij eens geschreven heeft, was hij er officier.

Hij hield dolveel van z'n jongens, Jolchi en Mika. Als hij thuis kwam van zijn werk was 't eerste wat hij vroeg :

— Waar is Jolchi ? En is Mika zoet geweest. Ja, dat geloofde hij stellig.

Mika zat o zo graag op vaders knie. Hij speelde dan met diens horlogeketting en griste alle papiertjes uit diens vestjeszak.

Even keek Clauda naar haar jongen. Zijn ogen waren strak op haar gericht. Er ontging hem geen woord.

Hij besefte heel diep, dat het nu over zyn vader ging. Zijn vader ! Hij had z'n vader nooit gezien. Maar zijn vader was de beste vader van de wereld.

Zijn ogen glansden. Hij kon niets zeggen, maar zijn zwijgen was één roepen : — Moeder, vertelt u alstublieft on meer van vader. Van Jolchi èn. ... van vader!!

Clauda was slechts een moment stil geweest, maar ze besefte dat ze door moest spreken. Terwille van Mika.

— Vader kon prachtig zingen, vervolgde Clauda haar verhaal. Hij zong de oude liedjes, die hij op school geleerd had. En Jolchi zong mee, hoewel hij natuurlijk geen wijs kon houden. Maar vader zorgde wel, dat dit geen bezwaar was. Het duurde dan meestal niet lang of Jolchi viel in slaap. Hij leunde met z'n hoofdje tegen vaders borst.

No. 17

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen