DIE POOLSE JONGEN

DOOR JAC. OVEREEM

Dan nam ik de kleine man van vader over en legde hem in zijn bedje.

Zo zijn nu de zomers voorbij gegaan in het Poolse land, waar de kleine boeren ijverig op hun landje werken.

Vader Broga kwam in die dagen dikwijls langs ons huis. Hij had zijn hooiland een eindje verder liggen en moest daar voor het werk dan heen.

Eens op een middag in Augustus, kwam hij van het hooiland vandaan. Ik zat toen bij de kinderwagen, waarin Mika lag. Hij maakte een praatje en keek eens in de wagen.

Een hele tijd bleef hij naar hem kijken, alsof hij iets bizonders aan hem zag. Dit kind, zei hij toen, zal eens de trots van zijn vader zijn.

Oude mensen hebben wel eens meer zo iets vreemds. Ze zijn ook door de jaren wijs geworden en zeggen soms dingen die wij nu niet begrijpen, maar weel later pas gaan verstaan.

En nu gaan we zingen ! Kennen jullie allen het bekende :

— Op de meren en de stranden — Van het wereldwijd gebied. — Klinkt de echo van de landen — Overal hetzelfde lied.

— Op de wijdvertakte stromen, — Klinkt de wekroep breed en luid, — Laat de kinderen samen komen, — Zingt de hoogste vreêgalm uit.

Clauda zag de ogen vol enthousiasme op zich gericht.

Alleen de ouderen kenden het lied en zongen het vol overgave. En de kleine kinderen zongen mee. Iedereen op zijne wijs.

En nu : — Mika is jarig, Mika is jarig. — O wat zijn wij heden blij.

Als een geroutineerde schooljuffrouw stond Clauda op het podium, toen eensklaps de inspectrice binnentrad.

Een geroezemoes van stemmen. Dan was het op eens stil. De kinderen hadden het diepste respect voor mevrouw Doewitza.

Ze kwam naast Clauda staan.

— Omdat ons aller Mika Tomkiewis, jarig is, begon ze, krijgen jullie straks een verrassing.

- — Hoera ! riepen ze allen. — Maar denk er om, rustig blijven. En straks komt juffrouw Tomkiewis met haar zoontje Mika bij mij op bezoek. Dat betekent, dat voor jullie de gewone werkzaamheden weer aanbreken. Ieder van jullie blijft op zijn plaats zitten. Ordelijk rondom de tafeltjes. Opgelet !

Eén der meisjes kreeg nu opdracht de verrassing, bestaande uit voor elk een ronde koek, te halen.

— Gaat u nu maar met mij mee, juffrouw Tomkiewis, zei ze vriendelijk.

Ze pakte Mika's hand en zei : — Kom vent, en ben jij nu de hele dag eens van je moeder ?

— Dat wil ik graag, antwoordde het ventje op gewiekste toon.

Hij was nog geheel onder de indruk van het verhaal dat zijn moeder zoeven verteld had. Hij had voor het eerst van zijn leven een beeld van z'n vader gekregen. De gedachte aan vader vervulde hem geheel.

Hij liep dicht tegen z'n moeder. Het gordijn van een nieuwe wereld was voor hem open geschoven. Hij was met z'n moeder niet verwend. Z'n opvoeding kreeg hij goeddeels van de meisjes met de witte schorten. Dat waren de figuren die elke dag zich tussen hen bewogen.

Ze liepen de lange gang door.

Plotseling werd hun rust gestoord door een woest getier daarbuiten.

Clauda hoorde scheldwoorden, die als vonken regenden op de hoofden van werklieden.

— Dat komt wel vaker voor, stelde de oude dame Clauda gerust.

— Er is nog veel kaf onder het koren. Sabotage wordt zwaar gestraft.

— O juist, antwoordde Clauda, maar een berg van leed was voor haar opgerezen.

De mensen waren hier slaven van hun meerderen.

No. 18

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen