DIE POOLSE JONGEN

DOOR JAC. OVEREEM

Pedra begreep, dat hier veel waarheid in school en ging nu rustig aan het inpakken van haar boeltje.

Door overtuiging werd haar innerlijke weerkracht getemperd. Ze was opeens weer de oude.

Het inpakken was spoedig gedaan. — Zullen we Mika meteen maar even aanhalen, stelde Clauda voor.

— Natuurlijk, en die weet nog van niets.

Toen ze in de kinderkamer kwamen, was Mika al vertrokken.

— Weer een verrassing, die mevr. Doewitza voor ons in petto heeft, dacht Clauda onmiddellijk.

Mika Tomkiewis in zijn nieuwe pak.

Toen ze de kamer van de oude inspectrice binnen stapten, stond daar Mika in een keurig groen jagerspak.

— Geen bedankjes, juffrouw Tomkiewis, weerde de oude dame af. Ik ben dankbaar dat ik u heb mogen ontmoeten. Deze kleine dienst moet u beschouwen als een attentie en een herinnering aan onze vriendschap.

Buiten klonk de claxon van een jeep. — De chauffeur wacht op jullie, zei de oude dame koel.

Zijl was weer de inspectrice in haar volle waardigheid. Koel en berekend  maar Clauda kende het innige hart, dat door goede daden dikwijls had gesproken.

Pedra gaf de inspectrice een hand en dankte haar.

Toen kwam Clauda met de kleine jongen. Ferm gaf Mika de oude dame een hand.

— Dag mevrouw Doewitza, zei hij. — Hartelijk bedankt voor het mooie pak !

En hij geurde als een jonge diplomaat.

Clauda's hart klopte, toen ze van haar weldoenster afscheid nam. Het scheiden viel haar moeilijk.

Wat knelde de hand van mevrouw Doewitza om de hare. Dat was de innigheid van haar liefde. Voor 't eerst zei ze; — Clauda : omdat de toegenegenheid en trouwe toewijding op dit laatste moment een hoogtepunt genomen had.

— Mevrouw ! Dank voor alles ! Zégen van God ! fluisterde Clauda.

Toen pakte ze Mika bij de hand en haastte zich naar buiten.

Pedra zat al in het achterste hoekje.

Nauwelijks was Clauda gezeten of daar snorde de jeep vooruit.

Mevrouw Doewitza stond voor het raam.

Ze wuifde niet. Ze voelde zich nameloos alleen. Verloren in een wereld, waarvan ze. wist, dat men er God niet meer erkende.

In Clauda had ze een engel geweten, haar van de hemel gegeven.

Nu was alles voorbij. Ze had kunnen zorgen dat Clauda hier gebleven was, maar dat kon ze niet! Dan was haar liefde tot deze eenzame, zelfzucht geweest. En dit mocht tot geen prijs. Liefde sluit de zelfzucht uit.

Liefde, vreemde plant in deze zelfzuchtige, harde wereld.

In Tobolsk was het een drukte van belang. Alle mogelijke voertuigen waren er te zien. Snel reed de jeep door drukke straten in de richting van het station. Daar stond een gereserveerde trein voor de Poolse evacué's.

De chauffeur stopte. Hij wisselde enkele woorden met een geuniformde jongeman en verzocht Clauda uit te stappen. Niet zodra stonden alle drie buiten de auto of de jeep verdween weer in de drukke Stationsstraat.

— Volgt u mij maar, zei de jongeman.

Stevig hield Clauda haar jongen bij de hand.

— Dat wordt nog een lange reis, zei ze.

— Dwars door Rusland, vulde Pedra aan.

No. 25

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen