Christus belijdende volkskerk

In de kerkelijke pers horen we telkens spreken van de Christus belijdende volkskerk. Wat bedoelt men toch, met deze uitdrukking?

Ik hoop niet, dat we er onder verstaan moeten een kerk, waarin voor allerlei richtingen een plaats is, van gereformeerd tot rechts modern. (De groep van de links modernen uitgezonderd) .

Toch maak ik mij wel eens bezorgd, dat het hierop zal uitdraaien met de hele nieuwe kerkelijke synodale actie.

Ik acht zulk een volkskerk in strijd met de belijdenis en ook in strijd met datgene, wat de gereformeerde vaderen hebben geleerd. Nu zegt natuurlijk een beroep op datgene, wat onze vaderen leerden, niet alles. Die vaderen hebben ook kunnen dwalen.

De toestand van onze kerk in de dagen. van de republiek was niet van dien aard, dat ze voor geen verbetering vatbaar zou zijn geweest. Lees maar in de oude schrijvers en ge verneemt ook daar de bange klacht over de inzinking van het zuiver kerkelijke leven. Wat ge echter van die vaderen moogt zeggen, dit zult ge toch moeten erkennen, dat ze gewoon waren om hun belijdenis te toetsen aan de Heilige Schrift. Daarom is het merkwaardig om te luisteren naar datgene, wat ze over de kerk hebben, geleerd.

Sla dan maar artikel 27 van de Nederlandse Geloofsbelijdenis op. Wat lezen we daar?

„Wij geloven en belijden een enige Katholieke kerk, dewelke is een heilige vergadering der ware Christgelovigen, alle hare zaligheid verwachtende in Jezus Christus, gewassen zijnde door Zijn bloed, geheiligd en verzegeld door de Heilige Geest".

En als ik dan verder lees, dat die heilige kerk van God bewaard en staande gehouden wordt tegen het woeden der gehele wereld, hoewel ze somwijlen zeer klein en als tot niet schijnt gekomen in de ogen der mensen, dan meen ik dit te mogen zeggen, dat door onze gereformeerde vaderen niet aan een Christus belijdende volkskerk is gedacht.

Ik geef toe, dat de vaderlandse kerk in de historie tot een staatskerk en daarmee tot een volkskerk geworden is. Dat heeft ook zijn ongewenste gevolgen gehad. Men is helaas maar al te spoedig afgegleden van de zuivere reformatorische beginselen. Sla de oude schrijvers maar op en lees hunne getuigenissen tegen de verslapping van de kerkelijke tucht en over het niet heilig houden der sacramenten.

Mag ik eens enkele voorbeelden noemen van de handhaving van de tucht in de tijd, die onmiddellijk volgde op het bevrijdingsjaar 1572.

Ieder lidmaat in die dagen was verplicht het Heilig Avondmaal te vieren. Wanneer iemand ontbrak, kreeg hij onmiddellijk bezoek van de kerkeraad, die wilde weten, waarom men was achter gebleven.

Iemand, die op wat al te luidruchtige wijze een familiefeest had gevierd, werd onder censuur gezet.

We zouden deze voorbeelden met vele kunnen vermeerderen. Maar dat behoeft niet. Uit de tuchtoefening en uit vele publieke daden der kerk bleek, dat er aan een volkskerk niet gedacht is. Neen, neen, de gedachte aan een volkskerk kan niet ontleend zijn aan Calvijn, noch aan de Nederlandse geloofsbelijdenis.

Als we een verdediger uit die dagen voor de volkskerk zouden willen zoeken, zouden we beter terecht kunnen bij de Roomse strijder Bellaminus, die zeide, dat de kerk een schare mensen was, door de zelfde geloofsbelijdenis en 't deelgenootschap aan dezelfde sacramenten vergaderd en onder het regiment der wettige herders, vooral natuurlijk van Christus en diens stede­houder.

Timmer,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen