DIE POOLSE JONOEN

Wat kan er, midden in de sfeer van het bolsjewistische regiem, een innerlijke opbloei van vrije gedachten bij de enkele mens zijn.

Mevrouw Doewitza was zulk een mens, die de slavernij van haar eigen landgenoten met lede ogen aanzag.

Clauda was de Heere dankbaar, dat Hij deze vrouw op haar weg geplaatst had. Zij had begrip voor anderer noden. Dat kan alleen een mens hebben, die de vrijheid van geweten bemint.

Met onverminderde vaart raasde de trein voort. In de loop van de volgende dag konden ze in Moskou zijn, had Pedra uit een gesprek van anderen gehoord. En verder zouden ze wel in vrachtauto's de reis moeten voortzetten. Voorbij Moskou was 't overal een ware ravage. De oorlog had in de omigeving gewoed in al zijn hevigheid.

Hitler had Moskou wel niet kunnen bereiken, , zoals een Napoleon, maar waar hij geweest was, zag het er verschrikkelijk uit. De steden Smolensk, Charkof, Kiëf en zoveel andere plaatsen, westelijk van de hoofdstad, had­den erg geleden.

Hoewel zich een golf van weedom en ellende over Europa had uitgestort, waren er onder de Poolse mensen maar weinigen die niet blij en opgetogen waren. Een enkele pessimist was er wel onder hen, die in de verdediging van Warschau zijn aandeel had gehad en wist: we zullen er enkel puin en narigheid vinden, maar de meesten waren welgemoed.

Voor Clauda was het een ontzaglijk verschil, de heenreis of deze terugreis. Zij beleefde in alle opzichten een blijde reis. Als zij zich indacht, onder welke verschrikkelijke omstandigheden, met de kleine Mika als baby, zij toen in de wagon ten laatste bewusteloos geraakte, dan was dit een triumphtocht. Wat er nu verder voor haar, weggelegd zou zijn, kon zij zich moeilijk realiseren. Nü wist zij dat ze naar huis ging. Naar het lieflijk dorpje, waar ze jeugd- en meisjes jaren gesleten had.

Vader Broga, met zijn rossig baardje en zijn kleine ogen, weer te mogen zien, leek haar een onverwacht feest. En Jolchi, hij kon al zo'n hele knaap zijn!

De zon was intussen hoog aan de hemel gerezen. De arbeiders zaten in de schaduw van een huis of struik hun middagmaal te eten. Ook in de treincoupé begon 't warm te worden. Mika had z'n jasje al uitgetrokken.

Uit de achterste wagens klonk de zang van het Poolse volkslied.

Onwillekeurig begon er ook in Clauda's hart iets te zingen. Wiens hart zou ook niet opengaan als er een lied weerklinkt, dat zulk een schone vergezichten openlegde.

— Hoor eens, Moeder!

No. 27

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen