DIE POOLSE JONOEN

Feuilleton

DOOR JAC. OVEREEM

— Ja, Mika, dat is ons volkslied.

— Wat is dat dan, Moeder?

— Elke rechtgeaarde vaderlander wil dit lied gaarne zingen. Het is 't mooiste lied van alle andere liederen, omdat 't tegelijk de innigste gedachten van allen vertolkt. Klein en groot, rijk en arm, geleerd en ongeletterd, vindt er zijn vreugde in. Het is met recht een lied om samen te zingen, want allen horen erbij. Het gaat over het land, dat wij liefhebben, 't land waar wij wonen.

Mika vlijde zich tegen zijn Moeder aan.

— En gaan wij daar nu naar toe, Moe?

— Ja, jongen, daarheen zijn we nu op reis en daarom is dit voor ons een blijde reis.

In de verte begonnen de torens van Moskou zichtbaar te worden. De transen schitterden in het felle zonlicht.

De trein begon zijn vaart te minderen. Enkele minuten later liep hij het station binnen.

Op het perron liepen weer geuniformde mannen. De mensen werden in rijen van vier opgesteld.

Clauda en Pedra, met Mika in het midden en nog een meisje, vormden ook zulk een viertal.

Pedra wierp haar tas over de schouder.

— Dat moet u ook doen, zei ze tegen Clauda, het draagt veel gemakkelijker.

— Je hebt gelijk, Pedra, zei Clauda en volgde haar voorl)eeld.

Toen de stoet was opgesteld gingen zij weer door een aparte uitgang naar buiten. Daar stonden tientlalen oude legerauto's klaar voor het verdere vervoer.

— Zouden er nog banken in staan? vroeg Pedra zich af.

Ze keek in een der auto's en jawel hoor, dat was in orde. Opgelucht vertelde ze 't aan Clauda.

— Gelukkig! Dat is een meevaller. Het staan is niet uit te houden, zei Clauda.

— Ik wil liever twee uur lopen, dan één uur staan, meende Pedra.

De geleiders commandeerden uitstappen.

In iedere auto gingen ongeveer een dertig mensen, In een minimum van tijd had de hele schaar een plaats in deze wagens gevonden.

— Dat gaat vlot, lachte een soldaat. Ja, man, dacht Clauda, zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens elders. En dan na zoveel jaren!

Er klonken bevelen. Geschreeuw van het ene einde naar het andere einde der colonne.

Dan werd het sein van starten gegeven.

De lange stoet zette zich in beweging. De tocht werd voortgezet.

Clauda haalde het laatste brood voor de dag.

't Was een druk geroezemoes. Het gezelschap was nu veel groter geworden.

Mika kroop eerst dicht bij z'n Moeder, maar het duurde niet lang of hij hing weldra achter tegen het hekwerk van de auto. Daar had hij vrij zicht naar alle kanten.

Clauda schonk voortdurend aandacht aan haar jongen. Wat genoot hij! Hij toonde nog geen enkel teken van vermoeidheid.

Maar gevaar bestond er overigens niet voor hem. Toen ze dat besefte, sloot ze de ogen, peinsde over haar dorpje en over haar huis. Zou het al die tijd leeg zijn blijven staan? Of zouden vreemde mensen er hxm intrek in hebben genomen ? Waarom moesten zij toen eigenlijk worden weggevoerd ?

Och, ja, dat kon ze zelf ook wel begrijpen. Dat was om de productie op te voeren. Daar moest zoveel, zo onnoemelijk veel eten zijn voor het leger en er waren zoveel aribeiders gemobiliseerd. En dat ging dan ten koste van een klein land, dat graag in vrede en rust wilde leven.

Plotseling remde de chauffeur. Alle aandacht werd opeens van geliefkoosde onderwerpen afgetrokken. Er was zeker iets bizonders aan de hand.

De auto ging nu slechts langzaam vooruit. Het bleek dat de straatweg ook van het oorlogsgeweld geleden had. Kuilen van een halve meter diep, waren hier een gewoon verschijnsel,

— Dat zal nachtwerk worden, als dit zo doorgaat, merkte Pedra op.

— Ik ben er óok bang voor, zei Clauda.

Mika zat al weer bij z'n Moeder,

Hij had er genoeg van gezien.

— Hoelang duurt het nog, Moe? , vroeg hij.

— Voor wij thuis zijn, jongen? Nou, dat zal er van afhangen of we geen oponthoud krijgen. Als we een beetje op konden schieten, vanavond laat, dacht ik. Ze wist wel beter

— Het is hier niks leuk, Moe, Met de trein was het veel fijner.

— Ja, Mika, maar we vorderen toch, We komen, al is het dan niet zo vlug als met de trein, toch vooruit.

Zo babbelde Clauda maar wat met haar jongen, die reikhalzend uitzag naar het einde van de reis.

Het rumioer in de auto werd er niet minder op. De één meende er dit, de ander weer iets anders van.

De aandacht viel op de dingen van het ogenblik. Hortend en stotend ging het slechts langzaam vooruit. Clauda begreep, dat het nu niet bepaald verheffend was om uitvoerig in te gaan op deze onaangename gebeurtenissen.

-Toch, niettegenstaande de tegenvallers, bleef het in haar zingen: Naar huis ! Joldhi. Vader Broga! Het eigen dorp! Oude bekenden! Vrijheid! Leven !

Niets kon haar ontmoedigen. Ze had teveel ondervonden dat tegen haar levensgeluk was aangestuit. Nu wenkten de huisjes van het eigen dorp. De vrolijke dreven van het Poolse land.

VII.

Terug in Joegvallee.

Het was al laat in de middag, eer Clauda en Mika met nog enkele anderen in het dorpje arriveerden, 't Was weer een warme dag.

- Pedra was reeds eerder van haar groep gescheiden en had beloofd, zo spoedig mogelijk Joegvallee te bezoeken. De vorige nacht hadden ze nog wel wat geslapen, maar het was hun aan te zien dat ze zeer vermoeid waren.

Veel vreemde gezichten staarden haar aan. Het was haar duidelijk dat het Russen waren.

Ze liep de straat in, waaraan haar huisje stond. In de verte zag zij het al, 't was bewoond. Er hingen slordige gordijnen voor de ramen.

No. 28

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen