HOE TE DENKEN OVER....

Een onzer lezers zond mij onlangs een brief met tal van vragen, die werden ingeluid met bovenstaande woorden en dan kwam er een ganse reeks van dingen, waarmede wij in onze kring wel eens moeite hebben,

Hoe te denken over verzekeringen, over ziekenfonds, begrafenisfonds, bliksemafleider, vaccinatie, vrouwenkiesrecht, loterij, radio en televisie, film, sport en spel, dansen ? Ziedaar een verzameling van allerlei, waarmede de vrager, naar ik onderstel, moeite heeft.

Het liefst zou hij over al deze onderwerpen één of meer artikelen wensen, mede naar aanleiding van.de opmerkingen, die hij zelf omtrent een en ander maakt.

Dat kan zeker heel nuttig zijn, want wij begrijpen zeer goed, dat iemand met deze en dergelijke vragen kan zitten.

Daarom gaarne een enkele opmerking. Het gaat hier eigenlijk over een Christelijke levensstijl. Vele mensen binnen en buiten de kerk bekommeren zich helemaal niet over deze vragen. Zij vinden het vanzelfsprekend, dat men zijn eigendom verzekert tegen allerlei schade, en dat men aan alle dingen mee doet, die door de vrager aan de orde zijn gesteld.

Maar zij vinden het heel vreemd, achterlijk, ouderwets, misschien zelfs ook kinderachtig, als iemand het niet zo vanzelfsprekend vindt en zich afvraagt : Mag ik daaraan meedoen ?

Edoch, op het terrein des geloofs, wordt, die vraag gesteld, ja, dringt die vraag zich op, omdat men met de God der Schriften van doen heeft, die beveelt, dat wij heilig zullen wandelen, wereldgelijkvormigheid mijden en tegenover Wien wij rekenschap schuldig zijn.

Het geloof doet breken met alles, wat in strijd is met het geloof en een goed geweten voor God. Daarom kan men spreken van een Christelijke levensstijl, welke uit het geloof stamt en de Christenen over de ganse aarde onderscheidt van de niet-Christenen. Er is onderscheiding tussen Christen en heiden en er zijn zekere dingen, die de Christen niet doet, waaraan hij geen deel wil hebben, waarmede hij geen gemeenschap kan he'bben, omidat hij gebroken heeft met , , de wereld" en in Christus zijn Verlosser en Heere heeft gevonden.

Men kan dus terdege spreken van een leven des geloofs, dat zich onderscheidt van het leven in ongeloof, en. in zoverre ontstaat ook een Christelijke levensstijl. Die stijl wordt zoals werd opgemerkt in de eerste plaats door het geloof bepaald, dat zijn richtsnoer en regel in de Heilige Schrift heeft gevonden en zich naar deze derhalve ook richt.

Dat is de positieve bepaaldheid, welke zich uit in gemeenschappelijk belijden, gemeenschappelijk kerkelijk leven en in heel de levenshouding.

Deze positieve levenshouding zoekt niet alleen opbouw van het geloofsleven, oefening des geloofs door Schriftonderzoek en gebed, maar ook in afweer van de zonde, bestrijding der wereldse gezindheid, vermijding van wereldgelijkvormigheid en van ergernis te geven aan de zwakkeren of aanleiding tot smaad en hoon aan degenen, die buiten staan.

Daaruit ontstaat dus een negatieve levenshouding. Er zijn handelingen, daden, gewoonten, gebruiken, opvattingen, waarmede de Christen gebroken heeft, waaraan hij niet meedoet, gezelschappen en plaatsen van gezelschap en vermaak, welke hij mijdt. Vgl. Genesis 39 : 9 : Hoe zoude ik dan dit een zo groot kwaad doen, en zondigen tegen God! 2 Sam. 13 : 20 : Zo doet men niet in Israël.

Vooral in onze dagen mag daarop wel eens worden gewezen, Velen zijn bezig de grenzen tussen kerk en wereld uit te wissen en achten het geveinsdheid en Farizeïsme, als men opkomt voor onderscheiding van kerk en wereld. Helaas, vindt dat ook aanleiding in de verachtering van het kerkelijk leven door ontrouw van degenen, die van de kerk zijn, maar de hoogmoed des mensen heeft zich ook bijzonder gesterkt aan de inbeeldingen, die zich verhieven op de vorderingen van de moderne wetenschap en van de vindingen der techniek. Hoevelen hebben de kerk de rug toegekeerd, haar leer gesmaad en haar aanzien en waardigheid miskend , terwijl zij. zich groot waanden in ijdele verwachtingen van een toekomst, waarin de mens zich een geluksstaat zou hebben opgericht.

Hoe zijn deze verwachtingen van de mens beschaamd geworden door twee wereldoorlogen, die na hun verschrikkingen en verwoestingen een wereld achterlieten in een schier onherstelbare verwarring. Dit alles riep om bezinning en heeft ook wel bezinning gebracht, ook in de kerken en ook op het terrein der theologie. Maar juist die theologische bezinning werd veelal geleid door een geest, die in stede van de antithese tussen de richtingen, de antithese in de politiek, de antithese ook, welke wordt uitgedrukt in de woorden , , kerk en wereld" zoekt een synthese te stellen. Deze zou de richtingen verzoenen, Christelijke en humanistische groepen bijeenbrengen in de politiek en ook de kloof tussen kerk en wereld overbruggen, ja, zo mogelijk dempen door een verkiezingsleer, die in feite neerkomt op een leer van algemene verzoening.

Wij kunnen ons niet veroorloven deze verschijnselen thans uitvoerig uiteen te zetten en toe te lichten, doch een ieder die er iets van heeft gezien, kan begrijpen, dat deze nieuwe leer vóór alles is gekant tegen de gereformeerde leer van onze Nederlandse Geloofsbelijdenis en tegen hen, die deze leer aanhangen.

Immers de gereformeerde leer der praedestinatie stelt een anti-these, die door heel de wereld en haar geschiedenis heentrekt, en veroordeelt het standpunt van de z.g. nieuwe theologie in dit stuk en in wat daarmede samenhangt.

Ook de Christelijke levensstijl kan in de ogen van de predikers en aanhangers van de nieuwe synthese geen genade vinden. Dat ligt voor de hand. Hoe zou men dan nog eerbied hebben voor een puriteinse levenshouding, gelijk die in streng-gereformeerde kringen nog gevonden wordt, zij het ook in mindere mate dan weleer ?

Het kan duidelijk zijn, dat bij velen die de gereformeerde traditie willen hooghouden in de moderne wereld, waarin zij leven, moeilijke vragen kunnen oprijzen en zich omstandigheden kunnen voordoen, waarmede zij geen weg weten.

Dit moet vooral 't geval zijn in kringen, waar het gaat ontbreken aan gezond, dat is Schriftuurlijk geestelijk leven en aan gezonde, dat is Schriftuurlijke, leiding.

Want men moet niet vergeten, dat de moderne wereld, weliswaar met nieuwe dingen aankomt, die men in de Heilige Schrift niet schijnt aan te treffen, maar veelal komt dat nieuwe onder andere gestalte toch wèl in de Schrift voor, zodat degenen die door de Schrift geleerd willen zijn en de weg der genade kennen, een antwoord vinden.

Vatten wij b.v. uit de bovengenoemde reeks eens enkele dingen tezamen : Verzekering (intussen een naar woord), ziekenfonds, begrafenisfonds, blimsemafleider, vaccinatie.

Al deze dingen zouden wij onder één hoofd kunnen brengen: n.l. voorzorg. Zeker, wij gevoelen wel, dat voorzorg een heel andere klank heeft dan b.v. verzekering, een andere klank en een andere achtergrond. Verzekeren is eigenlijk een dwaas woord, want wat kunnen wij verzekeren, zeker stellen ? Daarom kan ook de z.g. verzekering nooit meer voor ons zijn dan een vorm van voorzorg. Overigens kunnen wij in onze voorzorg evenzeer zondigen als de geest van de verzekeraar, die zegt, dat hem niets kan gebeuren, omdat hij al zijn goederen verzekerd heeft.

Op de gezindheid komt het aan.

Vragen wij nu, of een mens uit voorzorg mag handelen, voorzorg mag betrachten, voorzorgen mag nemen, dan is het antwoord niet twijfelachtig. Neen, sterker nog, de Heilige Schrift laat niet na verschillende concrete aangelegenheden te noemen en voorzorg te gebieden of daartoe te vermanen.

Of hebt gij niet gelezen, dat God gebiedt het platte dak van het huis van een omtuining te voorzien, opdat geen bloedschuld over het huis kome? (Vgl. Deut. 22 VS, 8). Iemand zou immers van het dak kunnen vallen en de schuld zou op de bouwheer rusten. Dat is toch wel een heel duidelijk geval van voorzorg.

Men leze voorts verschillende voorschriften in Exodus 21, o.a. vs. 28, 33, 36. De mier wordt de luiaard tot een voorbeeld gesteld, en er wordt op gewezen, dat zij haar spijs vergadert in de oogst, (Spr. 6 vs. 8). Wiie in de zomer vergadert, is een verstandig zoon, maar die in de oogst vast slaapt, is een zoon, die beschaamd maakt. (Spr. 10 vs. 6).

Om de winter zal de luiaard niet ploegen ; daarom zal hij bedelen in de oogst, maar er zal niet zijn. (Spr. 20 vs. 4).

Voorzorg en voorzorgen nemen is derhalve geboden.

Men kan nog vragen hoever die voorzorg kan en mag gaan, waarover die zich kan en mag uitstrekken en welke middelen daarbij geoorloofd zijn.

Dit alles kan een onderwerp van discussie uitmaken, doch het is buiten twijfel, dat wij voorzorgen moeten nemen in alle omstandigheden, waarin voor ons zelf en anderen ongeval of doodsgevaar dreigt. Wij zullen hierin te meer getrouw zijn naar de mate, dat wij ons steil afhankelijk weten van de Heere, onze Schepper.

Men zal dus moeilijk kunnen aantonen, dat een man, die God vreest, niet in een ziekenfonds of begrafenisfonds mag gaan. De man weet, dat hij door ongeval of ziekte kan worden getroffen en dat er een tijd komt van sterven. Het is dus een zeer voorzichtige voorzorg, als hij maatregelen neemt, dat de kostenrekening kan worden voldaan.

En zo kan men ook alle verzekering tegen mogelijke schade maar niet als goddeloos afkeuren. Iemand kan in zijn geweten niet verzekerd zijn, of hij het mag doen of niet, of het een geval van voorzorg geldt of wat anders. Wel, dan moet hij het niet doen, maar laat hij niet over het geweten van zijn naaste heersen, die het wel doet.

Deze algemene dingen moesten eerst gezegd worden, alvorens op verschil­lende vragen in te gaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen