O onrust...

I.

O Onrust, die mijn morrend hart vervult, en wrange wrevel over Uwe daden, waar Gij me voert langs ongewilde paden,

en staag mijn levensweg in neev'len hult

o Felle pijn van martlend ongeduld,

Uw hoog bestel mijn zoetst verwachten tartte ;

teleurgestelde hope krenkte 't harte,

dat sarrend vraagt : „Heeft God Zijn woord vervuld ?

" En 'k zie geen uitweg in dit labyrint :

de loop der dingen is ons in alles tegen.

Een stemme fluistert: zijt ge wel Gods kind ?

Is nu dit lot de u toegezegde zegen ?

Weet ge wel zéker u in Zijne hand ?

Was uw „geloof" slechts werking van. 't verstand ? '

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen