De cipier sprak

De, cipier sprak geen woord. Er was meestal geen goed woord te wisselen, met die jeugdige agigatoren. Het was nodig, snel en onverbiddelijk op te treden.

Hij vroeg alleen maar : —Ga je mee? Mlka volgde de man. Er zat niets anders op.

Ze liepen door een lange, smalle gang. Bijna aan het einde was een kantoortje ingericht.

De cipier opende de deur. Automatisch volgde Mika hem naar binnen. Er zat een kaalhoofdige man achter een brede tafel. Achter hem waren veel schrappen tegen de muur getimmerd, waarop de dossiers van de gevangenen stonden.

— Zoeven binnengebracht, meneer! zei de cipier.

De oude heer keek over de zwarte bril naar Mika.

— Nog erg jong, vond hij. — Vertel mij eens, hoe heet je, waar en wanneer ben je geboren?

Mika verzamelde al z'n kalmte en antwoordde: Mijn naam is Mika Tomkiewis. Ben de derde Mei, 1939 geboren in Joegvallee, meneer.

— Hoe heet je vader ? — Jozeph Tomkiewis. — Je moeder ? .— Clauda Unabawitz. — Wat is je boodschap hier in Breslau?

— Ik wilde graag de stad zien. — Hoe vond je die? — Prachtig, maar die vreselijke mensen ! barstte Mika in tranen uit.

— Juist, zei de kaalhoofdige man, en tot de cipier : — Breng hem naar cel 73.

De cipier maakte een buiging bracht Mika in cel no. 73. en daar zat Mika Tomkiewis in de gevangenis. Het was precies zoals die poiitie-agent gezegd had: — Vier kale muren.

In de verte hoorde Mika een torenklok beieren. Het' was twaalf uur.

Waar was zijn tas met brood? Niet dat hij honger had, o neen, maar hij zou het nog wel krijgen.

Hij klemde voortdurend de lippen op elkaar. Hij moest sterk zijn.

Dit was nu dus het einde van zijn eerste, verre tocht. Het ging uitstekend, zolang hij het abnormale soort mensen uit de vingers bleef. Want het was toch te gek, om iemand maar zo in de gevangenis te stoppen ! En dat zonder een enkele reden.

Als Mika er goed over door dacht, werd hij woedend. Als de wreedaard overheerst, waar moet een mens dan blijven ?

Gedachtig aan het onrecht, dat hem was aangedaan, begon Mika over zijn andere plannen te denken. Want in zulk een wereld, als aan deze kant van het ijzeren gordijn, kon geen vooruitstrevend mens verkeren. Hier moest elk redelijk mens er aan!

Een ander mocht worden afgeschrikt door zulk een tegenvaller, hij werd hoe langer hoe meer versterkt in de gedachte : ik moet hier vandaan, ik móét hier weg!

Door zijn vele gedachten, vloog deze eerste middag om. Mika keek er helemaal van op, toen hem om 6 uur brood met water werd gebracht.

Hij zweeg in alle talen. Hij had alleen maar neiging om die deur uit elkaar te trappen en alle gevangenen te bevriiden. Al het onrecht te wreken, waardoor het recht zijn loop zou hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen