Mijnheer Amerika.

Clauda en Michel stonden aan de avond van die bewuste dag, aan het einde van hun landje. De koeien graasden zo rustig. Michel's gedachten werden steeds maar afgeleid van Mika naar z'n vee. Clauda daarentegen dacht al maar aan de jongen, die zo vrolijk de reis had aanvaard.

— Kom vrouw, we gaan naar huis, hoor! Hij is mans genoeg. We zullen de deur voor hem open houden.

Clauda was er niet gerust op. Hij zal toch al niet naar Engeland zijn ? Neen, dan had hij 't wel gezegd. Ze zuchtte.

Vader Broga was al lang naar bed. Het was bijna half twaalf. Met een bezwaard hart ging Clauda naar bed. Ze lichtte even met het kleine lampje, naar de rustig slapende Pedro. — Kleine kinderen, kleine zorgen. — Grote kinderen, grote zorgen, dacht ze.

*** Michel was toch wel een beetje nieuwsgierig, toen hij de volgende morgen opstond. Het eerste wat hij deed, was naar de

krib van Jolchi kijken. fWordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen