DIE POOLSE JONGEN

DOOR JAC. OVEREEM

Breslau met z'n communistische politie-agenten, met zijn gevangenissen voor onschuldige mensen. Het was hem duidelijk geworden, dat er vooral onder vreemde politieke mogendheden veel onschuldige mensen van hun vrijheid worden beroofd. Hij had het aan den lijve ondervonden en deze reis te voet, deze voortdurende tegenspoed, had hij er aan te danken. Bij Mika was het verzet allang gerezen, maar het groeide nu met het uur. Dit is een deel van je leven, verzet tegen iets, dat je belaagt. Te durven leven, is te willen strijden.

Auto's snorden Mika voorbij, de een na de ander.

Het liep al tegen de middag.

Zijn maag begon op te spelen. Hij zou het beste bij een boer om een knolraap kunnen vragen of een wortel.

Maar neen, eerst nog wat voortmaken.

Hoe zou 't wel met moeder zijn ? Zij had hem de avond van dezelfde dag, dat hij ging, nog terug verwacht.

Zou ze duizend angsten hebben uitgestaan ?

— Maak voort! jaagde hij zichzelf aan.

Moeder mag niet in nood zijn om mij.

Weer denderde een auto voorbij.

Maar, wat las hij voor plaatsnaam op de cabine ?

Joegvallee!

Opeens begon hij te roepen en te schreeuwen.

De chauffeur van de bestelwagen keek achterom door het ruitje.

— Zowaar! Is dat die jongen van Clauda? dacht hij.

Hij reed de auto naar de kant van de weg en stopte. De deur ging open.

— Hé, ben jij dat, knaap ! Ik ken jou heel goed, met jouw zwarte, lange haar,

Mika lachte luidkeels. Hoe moe en uitgeput hij dan ook was.

Hij stak de hand uit.

— Kom, spring in de wagen, zei de chauffeur. Ik heb al zoveel over je gehoord. Het luwt een beetje, maar een paar dagen geleden sprak heel Joegvallee nog over je.

Ze noemen je — Meneer Amerika !

Mika lachte luidkeels voor de tweede maal. Hij had reuze schik.

Niet, helemaal niet, omdat de mensen in Joegvallee, zo druk met hem waren ; maar allereerst, omdat hij meende, hieruit te mogen afleiden, dat het met moeders zorg wel iets mee kon vallen. De martelende onzekerheid over hem zou haar veel moeite en zorg hebben kunnen geven.

En in de tweede plaats, popelde hij van plezier om deze laatste ontmoeting. Dat hij toch nog passagier kon zijn.

— Meneer Amerika, lachte Mika. Voorlopig ben ik met Engeland tevreden. Maar het lijkt me een hele toer om daar te komen.

— Dat geloof ik ook! zei de chauffeur. — Ik zou er geen kans voor zien.

— Het kan, meende Mika, maar de tanden op elkaar. Anders kun je beter thuis blijven.

— Maar waar heb je nou eigenlijk gezeten ? vroeg de chauffeur belangstellend.

. Mika zette zich schrap.

In de hoek lag een fles met thee.

Hij weer er naar.

— Mag ik een slok ? Ik heb zo'n dorst!

— Zeker, je mag er meer ook. Mika pakte de fles, trok de kurk er af en nam een paar teugen.

Heerlijk!

't Leek wel brandewijn.

Hij legde de fles weer in de hoek en begon z'n verhaal te vertellen.

Toen hij klaar was, waren de eerste huizen van Joegvallee al weer in zicht.

De chauffeur had met de grootste aandacht geluisterd.

— Ja, zei hij, in zo'n stad is de misère nog groter dan hier. Dat zijn de sleutelposities voor de bezetter. Daar wemelt 't van openbare en geheime politie.

Mika knikte ; hij wist er van mee te praten.

— Zo zo, dus je bent met vacantie geweest? lachte de chauffeur fijntjes. — Ik ben blij, dat ik je op heb kunnen pikken. Het scheelt al weer een heel stuk voor je.

— Ik ben zo blij als 't maar kan, en hoogst dankbaar, zei Mika. Wat zal moeder opkijken, als ze me heelhuids terug ziet.

Even later stopte de auto bij de boerderij van vader Broga.

No. 41.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen