DIE POOLSE JONGEN

Zijn hart klopte onrustig.

Nu zou het er voor zijn leven op aan komen.

Langzaam liep hij verder.

Weer klonk het geroep.

Mika bukte zich en in deze gebogen houding kroop hij langzaam vooruit.

Het bosje was doorzichtig.

Hij kroop achter een eikenstruikje verder.

Op z'n knieën bleef hij nu zitten, om te trachten de mensen te onderscheiden.

Ja, hij zag een paar mannen hollen!

Ze hadden blijkbaar veel plezier, want één ervan sprong wel een meter hoog.

Schafttijd, schoot het Mika te binnen.

Dit zou het uur zijn van doorzetten.

Hij bond zijn schoenveter op. Legde zijn tas wat naar achteren. Hij was klaar.

De mannen liepen van links naar rechts. De laatste had zijn makkers ingehaald.

Nog eenmaal verkende hij het gehele terrein. Er was niemand meer te zien.

Nu of nooit!

Mika rende over de vlakte.

Daar zag hij reeds de grote prikkeldraadversperring.

Maar, lieve mensen, daar kwam hij nooit doorheen. Dat was in één woord, onmogelijk!

Een moment stond hij stil. Wat te doen?

Dan holde hij de versperring langs. Misschien dat er een oplossing kon gevonden worden.

Opeens !

Was het geen gezichtsbedrog ?

Een open plek!

Hier zag hij de voetsporen van de mannen, die waarschijnlijk aan de perfectionering van de versperring bezig waren.

Hè, wat lag daar!

Mika bukte zich snel en raapte een ijzerdraadschaar van de grond. Zeker door het personeel of door een grenswacht laten liggen.

Je kon nooit weten, hoe zo'n ding je nog eens van pas kon komen.

Maar was hij er nu door?

Het zou te mooi zijn, om waar te wezen.~

Daar vóór hem lag een strook wit zand, ter breedte van ongeveer tien meter.

Dat kwam hem erg verdacht voor. Die. baan was speciaal voor een of ander doel, daar aangelegd.

Op z'n tenen rende hij er over en stuitte op een tweede versperring. Hij bedacht zich geen ogenblik, maar knipte snel de draden door. Voorzichtig kroop hij door de gemaakte opening.

Wéér een strook glad zand.

En toen !!"

Even stond hij stil en luisterde.

In de verte hoorde hij een bel rinkelen. Hij had op een draad getrapt. Hij liep een paar stappen terug, boog zich, graaide met z'n vingers door het zand en vond de draad. Snel knipte hij deze door. De bel hield op.

Toen holde hij weer verder.

Hij stootte op een derde prikkeldraadversperring.

Een moment dwaalden zijn gedachten af, maar hij knipte al weer.

Als een kat kroop hij er door.

De tas bleef haken. Hij rukte het ding er door. De boterhammen van de boerin waren hem kostbaar, en hij haalde het.

No. 51-

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen