DIE POOLSE JONGEN

Nu geen versperring meer!

Hij durfde niet om te kijken.

Hij was er door !!

Hij was er door !!

Als een bezetene holde hij over de vlakte. Het leek wel of hij vleugels had.

Plotseling stond hij voor een moeras. Hij holde er langs heen en kwam in een bos terecht. Toen was hij aan het eind van zijn krachten.

Zijn borst joeg op en neer.

Het zweet gutste hem van voorhoofd en wangen.

Mika Tomkiewis : wees dapper ! 

Het is een moeilijke opgave, en nog ben je er niet!

Oost Duitsland wemelt van spionnen en Communistische politie, Het land, waar de vrijheid verdween.

Hier in het bos was het behaaglijk stil.

Langzaam liep Mika verder.

Hij wiste zich nu het zweet van het gelaat en knoopte zijn boordje los. Toch moest hij er de gang in houden. Je kon nooit weten hoe hij nog achtervolgd werd.

Toen trokken donkere schaduwen over 't bos. Mika keek eens naar boven. Donkere wolken dreven over.

Daar had hij helemaal niet aan gedacht. De regen kon 't hem nog moeilijk genoeg maken. Stel je voor, als hij eens doornat regende. Hoe moest hij z'n kleren weer gedroogd krijgen? De mensen, die hij mogelijk zou ontmoeten, konden hem niet verstaan.

Met een hart vol zorgen, liep hij verder. Hij haalde zijn laatste boterham uit de tas en begon die al wandelend op te eten.

Ginds hoorde hij het geraas van een auto. Daar moest dus een verkeersweg zijn.

Mika gaf er de voorkeur aan, de stille wegen te volgen. Door onbeduidende buurtschappen en langs kleine dorpjes, in de richting van Berlijn.

Hij was er zich van bewust, dat het nog een dagenlange reis was. Hoe moest hij de kost opscharrelen ? De mensen waren hier wellicht anders geaard dan in z'n oude vaderland. Misschien hadden de boeren al te lijden van de steeds toenemende druk van de Communistische dictatuur. Men zou spoedig merken dat hij een vluchteling was.

Daar schoot hem ineens een goede gedachte te binnen. Als men hem voor een Russische jongen wilde houden, verminderde dit zeer waarschijnlijk 't gevaar. Dit mocht zeker een punt van overweging zijn.

Hij begon al behoorlijk nat te worden. Zijn haar hing hem sluik om het hoofd.

Waar zou hij zich nu ongeveer bevinden ?

Zou hij nog steeds de goede koers houden ?

De zon school achter dikke wolkensluiers en 't liep tegen de avond.

Hij meende, dat hij zeker in westelijke richting ging.

Maar kon hij daar wel zeker van zijn ?

Hij verlangde iemand te ontmoeten.

Nauwelijks was deze wens opgekomen, of een man op een fiets kwam achter hem aanrijden.

Deze sprak Mika aan, maar onze Pool verstond er geen syllabe van en zei niets dan : goede-avond !

De man reed door. Het bleek een jachtopziener te zijn.

Mika wanhoopte aan een mogelijk succes van een ontmoeting met de mensen.

Het begon nu vrij donker te worden.

Geweldig, wat een dag had hij er op zitten! Wat een tocht! Voor geen duizend gulden wilde hij het weer over doen. Zover was hij. Wat hem nog te wachten stond, wist hij niet. Maar wat er achter hem lag, wist hij héél goed.

Plassen stonden er op de weg. Waar zou hij een goed plekje voor de nacht kunnen vinden ?

Nergens was er een huis te bekennen, en daarbij, zou het gewaagd zijn met mensen contact te zoeken ?

52

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen