DIE POOLSE JONGEN

Mika nam liever het zekere voor het onzekere.

Hij had geen papieren. Geen bewijs van doortocht door het ijzeren gordijn. Hij liep op verboden grond.

De regen had opgehouden.

Zelfs begonnen de sterren te tintelen aan de avondhemel.

Mika werd opeens ontzettend moe.

Zij benen leken van lood. Hij kon ze niet verder meer krijgen.

Ik moet zien dat ik een bed vind, dacht hij. Maar een bed als de vorige nacht, zou er wel niet voor hem gespreid zijn. Het muffe, stoffige kamertje van de Poolse boerin, kwam hem voor als een begerenswaardig logeervertrek.

Op de grond zou hij niet kunnen slapen. Er was geen droog plekje meer te vinden. Het had zeker een uur geregend.

Een ogenblik voelde Mika' zich nameloos alleen. Geen bed voor de nacht!

Maar hij klemde de tanden opeen. Niet kinderachtig zijn ! Daarvoor was de reis te belangrijk en het einddoel te heerlijk.

Vader zien, met hem spreken en bij hem blijven!

Hij zou weer verder willen trekken.

De reis trok hem onweerstaanbaar aan.

Toen dacht hij weer aan zijn slaapplaats. Hij moest uitrusten voor de volgfende dag. Zó kon hij niet blijven voortgaan. Hij moest zijn vermoeide leden ergens kunnen uitstrekken.

Zou er niet een boerderij in 't zicht komen ? Hij tuurde naar een lichtje in de verte.

Maar het bleef rondom wazig.

Daar stond even van de weg af een oude brede eik. Mika bleef staan.

Ineens schoot het door zijn gedachten. In die boom, daar zal mijn rustplaats zijn.

Hij draalde geen enkel moment meer en liep er naar toe.

De stam was laag ; breed spreidden zich de zware takken tot een wijde kruin.

Mika klom er aanstonds in.

Aan een laaghangende tak trok hij zich omhoog. De schors was nog vies en kleverig van de regen. Hoe kon het ook anders. Maar zijn legerstee had hij gevonden. Hij deed zijn zakdoek om de hals en trok zijn kraag omhoog.

Half zittend, half liggend, zonk hij achterover. Hij voer op zachte wieken zijn droomwereld binnen. Hij liep onder de sterren van Gods wijde hemel.

XIV.

De man van de trouw.

De volgende morgen werk Mika wakker door het kraken van de takken in de boom, waarin hij sliep.

In de kruin zaten een paar kraaien elkaar na ; ze schenen hevige ruzie te hebben.

Precies zoals Mika de vorige avond zich in de boom ter ruste had gelegd, lag hij nog. Alleen het hoofd was iets opzij gezakt. Hij voelde zich erbarmelijk stijf. Zijn ene been was helemaal verdoofd. Overigens voelde hij zich zo fris als een hoentje. De slaap had hem goed gedaan.

No 53

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen