DIE POOLSE JONGEN

Mika legde het hout naast 't vuurtje en legde er enkele takjes op. Dank zij het droge, dorre hout, vlamde het vuur spoedig weer op.

Mika hield zijn braadpan er geduldig boven en de schijfjes aardappel begonnen weer te sissen.

De boswachter vroeg wéér wat.

Mika begreep dat hij wilde weten Waar hij vandaan kwam.

— Polen — Breslau, legde Mika uit.

— Wo gehst du hin?

— West Duitsland, antwoordde Mika.

Hij; bedacht zich, dat hij wijs deed niet over Engeland te spreken.

De boswachter deed zijn naam eer aan. Hij bleef aldoor op dezelfde plek staan en keek eenvoudig maar toe, wat Mika er van maakte.

Toen de aardappelen heerlijk bruin gebakken waren en er werkelijk een aangename geur uit de pan opsteeg, vouwde Mika de handen en sloot de ogen.

Toen keek de boswachter voor het eerst een andere kant op. Hij blikte in het zoekend hart van een kleine zwerveling. Neen, geen ogenblik kwam het in hem op, het de jongen moeilijk te maken. Hoewel hij iets dergelijks van anderen nooit geduld zou hebben.

Met de braadpan tussen de knieën, zat Mika op de grond en at van de droge, schijfjes, alsof 't biefstuk was.

Toen de maaltijd afgelopen was, was ook het vuur gedoofd. Voor de zekerheid schoof Mika er enkele keren met de schoenzool over heen, zodat de laatste vonkjes verdwenen.

Hij schikte de braadpan in zijn tas en duwde deze over de schouder en beduidde dat hij nu weer reisvaardig was.

Zwijgend liep de boswachter met hem mee naar 't wegje.

Daar stond een mooie fiets.

Toen vroeg de boswachter, of hij mee zou willen rijden.

Ook dit begreep Mika direkt en hij knikte spontaan.

— Ja, graag!

— Elke kilometer is er weer een, dacht hij.

De boswachter sloeg zijn ene been over de fiets, met het andere bleef hij op de grond staan.

Mika begreep 't.

Hij ging vlug achter op de fiets zitten.

Niets vergeten? Lucifers, broodtas en dolkmes.

Neen, niets vergeten.

Jammer, dat hij de Duitse taal niet machtig Was. Graag had hij straks de man in zijn eigen taal willen bedanken.

Maar hij leek hem een man, die het toch wel begreep.

Mika zat heel op z'n gemak, totdat hij opeens dacht: maar die meneer moet toch weten, dat ik naar Berlijn wil, d.w.z. de richting er heen.

— Meneer, zei hij, ik moet naar Berlijn! De boswachter lachte en bromde wat voor zich heen. Mika meende te begrijpen, dat hij zo dan wel in de goede richting ging.

56

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen