DIE POOLSE JONGEN

Toch zat hij niet helemaal rustig meer, want een andere gedachte bestormde zijn gemoed.

Had de boswachter 't werkelijk wel goed met hem voor ?

Was dit zeker?

Het kon ook zijn, dat hij hem aan de politie overleverde.

Deze angst overviel hem plotseling. Zijn hart bonsde.

Maar dan kwam hem het gezicht van de boswachter weer voor de geest. Hij had menslievendheid in z'n ogen gelezen.

Neen, hij was geen verrader!

Toen werd het kalmer in Mika's binnenste.

Maar het grote genoegen, een eindweegs te mogen meerijden op zulk een dagenlange tocht, was niet onverdeeld meer. 

Mika keek eens naar de zonnestand.

De zon stond schuin aan de hemel, aan z'n rechterhand. En trok met hem mee naar het westen. Dus stond de zon in 't noorden. Maar eer hij in Berlijn zou zijn, zou hij ze nog enkele keren zien ondergaan.

— Was ik maar vast in west-Berlijn, zuchtte hij. Hij begon tegen de reis op te zien, als nimmer tevoren. Wel moedigde hij zichzelf aan. Hij moest er wat moeite en ontbering voor over hebben. Straks zou de ontmoeting met vader alles overtreffen.

Rustig reed de boswachter verder.

Soms praatte hij wat tegen zichzelf.

Misschien vond hij 't vrachtje zwaarder, dan hij aanvankelijk vermoedde. •

Daar kwamen ze op de straatweg.

Ze passeerden een paar villa's.

Mika vond het niet zo bizonder leuk. Hij zou de boswachter willen vragen, of hij wel de goede richting reed en of hij misschien het dorp wilde vermijden.

Ben ogenblik had hij spijt, het aanbod van de boswachter te hebben aanvaard.

Opnieuw kwam de angst zijn hart binnen sluipen.

Hij zou van de fiets af willen springen en het bos in vluchten. Maar dat kon óok niet. Dan zou de boswachter kwade vermoedens krijgen.

Wat hij vreesde, gebeurde.

De boswachter reed het eerste, het beste dorp binnen.

Mika streed met alle macht tegen zijn angst. Hij was nu zo prachtig door het ijzeren gordijn gekomen. Zou nu alles in duigen vallen ? Had hij maar

Toen zag hij weer het gezicht van de boswachter voor zich. Er lag een eerlijke goedmoedigheid in diens ogen.

Iets, waarom je van hem zou willen houden.

Maar de allergrootste schok moest Mika nog doorstaan, toen in het centrum van het dorp de boswachter werd aangeroepen door een politie-agent.

Mika dacht niet anders, of nu was alles verloren. Hij zag zich al weggevoerd naar een concentratiekamp, - of veroordeeld tot dwangarbeid ergens in Siberië.

Hij zuchtte diep.

— O, Heere, wees bij mij in dit boze uur! Maar de boswachter stapte niet van de fiets af. Zei niet tegen Mika, dat hij er af moest komen.

Hij zette alleen maar z'n voet op de grond en besprak met de politie-agent enkele zakelijke aangelegenheden.

Toen groette hij herii en zette z'n tocht weer voort.

Een zware last viel Mika van de schouders.

Een danktoon welde op in z'n hart. 

Al z'n vrees was ongewettigd geweest.

De hoop had overwonnen. De hoop, die hem steeds moed had ingesproken. De demon van vrees en beklemming ging eensklaps op de vlucht.

De boswachter had iets begrepen van de zware opgave, die Mika zich gesteld had. Hij scheen een verre tocht te moeten maken en Mika hiervan te willen laten profiteren.

Hij had iets gezien van de ontbering, die Mika zich wilde getroosten, om maar zijn ideaal te mogen bereiken.

No. 57.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen