De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

DIE POOLSE JONGEN

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

DIE POOLSE JONGEN

Feuilleton

4 minuten leestijd

Het moet altijd een rijke voldoening geven, een mens te mogen helpen in het benaderen van een ideaal, in het bereiken van een grootse gedachte, te mogen leven en te denken, in vrijheid!

De boswachter zei wat tegen Mika, maar Mika verstond er niets van.

Het einde van de tocht was in zicht.

De boswachter was op de plaats van bestemming aangekomen. Het was een artistiek landhuis, temidden van hoge dennebomen. Waarschijnlijk was het zijn meester.

Hij vertraagde zijn gang, hield de voet op de grond.

Mika sprong van het hekje en gaf de boswachter de hand, drukte die stevig en bedankte hem.

Toen Mika voor 't laatst in de ogen van zijn weldoener keek, ontdekte hij weer datgene, wat hem onderweg steeds weerhouden had te wanhopen.

En zo vervolgde hij vol goede moed zijn reis.

XV. BERLIJN!

Het niet bij eenmaal gebleven, dat Mika zijn braadpan nodig had. Een onbestemde angst deed hem de mensen vermijden. Hij liep om de dorpen heen en koerste over stille landwegen, soms door bossen en velden in de richting van Berlijn. Hij had nog een beetje zakgeld over gehouden, maar daar kon hij niets meer mee doen. Dat zou in Engeland als souvenier kunnen dienen.

Ja, dat zou kunnen !

Zeker was hij er helemaal niet van.

Deze onzekerheid werkte soms verlammend op zijn reislust en stopte meermalen de bronnen van zijn energie.

Maar hij had in de gevangens te Breslau al geleerd, zijn tanden op elkaar te klemmen. Daar was zijn voornemen eer versterkt, dan afgenomen en nu was het zaak door te zetten lot het einde.

Het was aan het einde van de vierde dag, dat Mika dodelijk vermoeid achter een hooischelf neerzonk.

Hij had afmattende dagen achter de rug. En al was er weinig bijzonders gebeurd; de laatste paar dagen waren hem uiterst zwaar gevallen.

Meermalen stond hij op het punt om weer terug te. keren.

Op een keer, toen hij merkte dat hij enkele uren in de verkeerde richting gelopen had, was hij bijna radeloos.

Maar telkens gloeide de moed weer op, als een vuur, dat door de smid wordt opgeblazen.

Terug ! Dat nooit!

Dan was het zéker, dat hij tegen de lamp liep. Nu werd de mogelijkheid steeds groter, dat hij eindelijk zijn doel zou bereiken. De afstand werd kleiner, die hem scheidde van de stad, waar de vlaggen van bevriende naties wapperden.

Hij had de Amerikaanse vlag goed bestudeerd. Die vergat hij niet meer.

Naast hem lagen zijn broodtas, zijn wandelstok en z'n braadpan. Er trok een warme damp uit de hooischelf.

Het was dezelfde lucht als van het poolse hooi, dat Opa Broga in het bergje had opgetast.

Mika wist niet precies hoe laat het was. Het interesseerde hem ook helemaal niet. Hij was zo moe, zo heel erg moe!

Hij staarde naar de overdrijvende schapenwolkjes.

Dat duurde even, toen vielen zijn ogen dicht.

Heerlijk rustte hij in de schaduw van de hooischelf. Hij sliep als een os. Vogels vlogen vlak langs hem heen. Ze groepten al kwetterend over de weiden.

Toen Mika wakker werd, lag hij niet meer in de schaduw, zoals de vorige avond.

De zon scheen hem warm in het gezicht.

Hij kroop langzaam overeind. Hij had zich beduusd geslapen. Als er iemand bij hem geweest was, zou hij misschien wel gegromd hebben.

Ginds kabbelde een beekje. Daar was hij gisteren een heel eind langs gelopen.

Hij stond op en liep er heen. Hij moest zich eerst maar eens flink wassen, dan kwam zijn levenslust wel weer terug.

Vrolijk kabbelde het water langs de oever.

Er vlogen een paar waterhoentjes op.

Mika boog zich en schepte water in de holte van z'n hand. Hij spoelde z'n mond om en spuwde het water weer uit. Dan begon hij zich duchtig te wassen.

Ha, daar knapte hij al dadelijk van op.

Hij waste zich nog eens. Toen graaide hij met de, vingers door het haar en droogde zich af met zijn zakdoek. Nu was hij een ander mens geworden.

No. 58

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 10 mei 1956

De Waarheidsvriend | 8 Pagina's

DIE POOLSE JONGEN

Bekijk de hele uitgave van donderdag 10 mei 1956

De Waarheidsvriend | 8 Pagina's