DIE POOLSE JONGEN

Hij stond even stil en realiseerde zich zijn toestand.

Hij had honger.

Maar luister....!

Hoorde hij niet heel in de verte een fabrieksfluit ?

Zou het mogelijk zijn, dat hij zich niet zo heel ver meer van Berlijn bevond?

Onwillekeurig begon hij naar de hoolschelf te hollen. Daar lag z'n broodtas.

Berlijn was een belangrijk punt van de reis.

Als de amerikaanse vlag maar boven z'n hoofd wapperde, dan was het gevaar geweken.

Hij stond daar een ogenblik, alsof hij afscheid wilde nemen van de hooischelf.

Hij: wierp de broodtas over de schouder, de braadpan er in en hield de wandelstok geheven.

De braadpan had hem goede diensten bewezen. Die zou nog meer van pas kunnen komen.

Een goed uur wandelde hij door de dreven, toen hij bij een uitgebreide volkstuin terecht kwam.

Daar rooide hij voor de laatste maal enkele aardappelen. Ze waren niet zo lekker dan de eerste maal in het bos.

De smaak was er af.

Maar de honger werd er mee gestild.

Toen hij het tuinpad opliep, vond hij in wat courantenpapier gewikkeld, een boterham. Die was hem meer waard dan zijn braadpan en z'n broodtas.

Hij hield hem even in de hand en lichtte een helft iets op. En wat zat er tussen?

Een laagje smoutig spek.

Van louter verlangen likte Mika er eens langs. Ja hoor! Dat smaakte weer.

In de ene hand z'n wandelstok en in de andere, de gevonden boterham, zo wandelde hij verder.

No. 59

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen