WASDOM

In deze psalm gaat het over het onderscheid tussen de rechtvaardige en de goddeloze en de verschillen tussen die beiden worden scherp getekend, opdat ieder zichzelf zal onderzoeken. In de eerste verzen wordt de rechtvaardige beschreven naar de negatieve zijde; hij leert de zonde haten en vlieden in al haar gestalten, omdat hij lust heeft in des Heeren wet. Hier zien wij hem nu naar zijn positieve zijde, in zijn leven en zijn groei.

Hij wordt vergeleken met een boom, die zich sterk en fors verheft. Niet met een teer plantje, dat nauwelijks leeft, maar met een boom, vol levenskracht, met bladeren en vruchten, die niet afvallen of verwelken. Maar die boom is niet vanzelf gegroeid : wij vertonen al deze eigenschappen niet van nature. Wat vanzelf groeit is altijd onkruid, al spruit het nóg zo hoog op. Neen, hij is geplant. Dat is Gods werk : een planting des Heeren. En dat betekent eigenlijk, dat hij overgeplant is. Want van nature stond hij op een heel andere bodem, n.l. op de vergiftigde bodem van de zonde, waar hij alleen stinkende vruchten kon voortbrengen. Zo is het van nature met ons allemaal. Dan behoeven wij geen wasdom te verwachten, geen andere dan die van de rijpe vruchten van de dood. Wij zijn immers door de zonde onze levensbron kwijt geraakt en dat kan aan onze kant door niets verholpen worden.

Maar het is Gods werk, zo'n dode boom met stinkende vruchten over te planten, d.w.z. een goddeloze te rechtvaardigen en van een zondaar een mens te maken, die de Heere leert vrezen en uit Hem leert leven. Dat is het enige, wat beslissend is voor de geestelijke wasdom. Er is geen waarachtige wasdom zonder voorafgaande afsnijding ; het ware leven bloeit alleen op uit de dood.

De tekst zegt: hij is geplant aan waterbeken ; dat maakt zijn leven uit. De Heere heeft die boom op 'n goede plaats gezet: bij de waterbeken. Daar slaat hij zijn wortels naar uit en daar ontleent hij zijn groeikracht aan. Hij is wat hij is en doet wat hij doet alleen door die waterbeken. Kent u het geestelijk contact met deze levensbron? Die waterbeken is alles wat de Heere geeft en is. Het is Zijn genade. Zijn liefde. Zijn Heilige Geest vooral, waar alles in begrepen is. Het is Zijn Christus, die voor al de Zijnen als een frisse stroom wil zijn.

Als wij geplant zijn aan waterbeken, betekent dat, dat alles in ons leven daar naar uitgaat, dat alles daar ook van afhankelijk is, dat onze wortels (het diepste van ons hart) die waterbeken zoeken. Dat er een verborgen drang des harten is, die uitgaat naar Christus en die zich afhankelijk gevoelt van de Heilige Geest. De boom is dan met de waterbeken één, zoals de rank één is met 'de wijnstok. Zonder Mij kunt gij niets doen, want uw vrucht is uit Mij gevonden. Dan is Christus en Zijn genade niet iets buiten ons leven, maar dan is Hij ons leven, dan kunnen wij niet zonder. Dan is het: niet meer ik, maar Christus leeft in mij. Dat kan alleen door het geloof, want het geloof doet de waterbeken zoeken en leert het daaruit putten. Wij hebben gemeenschap met Christus alleen door 't geloof. De rechtvaardige zal door zijn geloof leven. Zo leeft deze boom bij en uit de waterbeken.

Zo brengt hij ook vruchten voort, want het is onmogelijk, dat wie Christus door een waar geloof is ingeplant, niet zou voortbrengen vruchten der dankbaarheid. Als wij geplant zijn bij de waterbeken, zal dat blijken uit de vruchten, want een onvruchtbaar geloof is helemaal geen geloof. Het kan niet anders : die waterbeken doen wat. Wij hebben een levende Christus en dat is te zien aan deze boom. Neen, geen stinkende vruchten, die groeien overal, behalve hier, maar vruchten des geloofs, gewerkt door de Heilige Geest. Er zijn mensen, die in alle ernst van mening zijn, dat zij zonder vruchten toch gelovigen kurmen zijn, maar dan geloven zij in zichzelf of in wat anders, maar juist niet in Christus. Want het geloof is vruchtbaar, omdat het de verbinding met de levende Christus is.

Hij geeft zijn vrucht op zijn tijd, vruchten van geduld en lijdzaamheid, van verootmoediging en bekering, van hoop en blijdschap, kortom alle vruchten, die de Heilige Geest werkt in het zondaarshart. En dat niet ontijdig, als het nergens voor dient. Dat zouden vruchten zijn, die afvallen voordat ze rijp geworden zijn. Bij velen kan men zulke onrijpe vruchten vinden, die niet zijn uitgegroeid, waar geen geur of smaak aan is en die geen wezenlijk nut doen. Neen, op zijn tijd, d.w.z. geduld als zij lijden moeten, geloofskracht als zij beproefd worden en verdrukt, vreugde als de Heere ze Zijn goedheid geeft. Zij hebben een antwoord voor de duivel en een verweer tegen de zonde en voorts hebben zij altijd goede moed. Wat worden die vruchten-op-zijn-tijd schaars gevonden; dat komt omdat de geloofs vereniging rhet Christus zo schaars gevonden wordt. Het zou goed zijn, als wij onszelf daarop eens nauwkeurig onderzochten.

En zijn blad valt niet af. Psalm 92 zegt: hij is altijd groen en fris. Dat is een groot wonder, want de stormen gaan deze boom niet voorbij en de gure jaargetijden worden hem niet bespaard, hem zéker niet. Toch valt zijn blad niet af. Hij blijft levend en behoudt zijn schoonheid, omdat hij bij de waterbeken staat. En vaak is hij in de ongunstigste tijden nog het schoonst. Dat komt omdat hij het van de jaargetijden niet hoeft te hebben, omdat hij bij koude en hitte of wat zich ook voor mag doen, alles wat nodig is vindt in Christus. Het geloofscontact met Christus houdt hem levend en fris, zelfs in de dood. De rechtvaardige zal door zijn geloof leven, niet kwijnen of verwelken, maar leven!

En wat hij doet zal wel gelukken. Dat lijkt vreemd. Het is vaak zó, dat alles hem juist mislukt en dat hij bepaald geen voorspoed, ook geen geestelijke voorspoed heeft. Tóch : het zal wel gelukken, want in alles wat hij doet door het geloof in Hem, heeft de Heere een welgevallen. Daarom wordt het ook met Zijn gunst bekroond en wordt het ondervonden dat de vreze des Heeren rijk maakt.

Veel wederwaardigheden zijn des vromen lot, maar de Heere heiligt de verdrukking en geeft dat ze onder de slagen en de tegenslagen vruchten dragen van geloof en heiligmaking, ook van verootmoediging en afhankelijkheid. Zó zal het hem wel gelukken, want het brengt hem dichter bij zijn God en doet hem de wortels dieper inslaan in zijn levensbodem.

Luther zegt ergens : , , Wat.is wonderlijker, dan dat de gelovigen groeien als zij gedood worden, dat zij overwinnen, als zij op de grond geworpen worden. Het is het wezen van de Kerk, dat ze door tegenspoeden groeit en dat ze door voorspoed afneemt".

Want de rechtvaardigen bloeien en groeien onder de druk; hun voorspoed ligt verborgen onder het kruis. En het is met de meeste vruchten zó, dat alleen de Heere ze ziet en dat Hij ze openbaar maakt in Zijn eeuwigheid.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen