DIE POOLSE JONGEN

Mika had z'n vader nooit gezien. Hij was drie maanden oud, toen vader Tomkiewis onder de wapenen werd geroepen. Maar de verhalen van zijn moeder waren oorzaak dat hij z'n vader had liefgekregen. Die verhalen waren de waarheid en maakten hem los van de moeder, die hij kende en altijd zou blijven beminnen; om zijn vader, die hij niet kende, te zoeken, hem te zien, met hem te spreken en altijd bij hem te blijven.

Op een morgen werd hij gehaald.

Hij nam afscheid van de juffrouw, van de kinderen, inzonderheid van zijn Poolse vriendje en wuifde nog eenmaal hen na.

Het leven ging weer verder.

Daar stond de jeep al klaar.

Een vriendelijke soldaat beduidde hem, dat hij voorin mocht plaats nemen.

Snel ging het door het drukke stadsgewoel.

Naar het Mika toescheen, scheelde het vaak maar een haartje of er had een aanrijding plaats.

Toch ging alles goed.

Even later reed de jeep een vliegveld op en stopte voor een restaurant.

De soldaat wenkte Mika hem te volgen.

Hij overhandigde aan een bijzonder knappe dame enkele papieren en vertrok.

Zo, nu was Mika weer van eigenaar verwisseld. Hij kon zich er echter heel goed in schikken en volgde de geuniformde jonge dame naar het restaurant.

Ze wees hem een plaatsje bij een tafeltje.

Even later kwam ze terug met een glas limonade. Ze zette het voor Mika neer en lachte tegen hem.

Ze ging tegenover hem zitten en keek de papieren eens na. Ze riep enkele collega's aan en even later voerde ze met hen een geanimeerd gesprek.

Telkens keken ze naar hem. Ze schenen hem bijzonder aardig te vinden. Eerlijk gezegd, vond Mika het ook erg aardig. Hij dronk van de limonade. Heerlijk!

Dat was iets anders, dan slootwater in de zomerdag.

-Toen stond plotseling een der dames op en holde naar een bediende van het restaurant.

Even later kwam ze met hem terug.

— Zo, ben jij Mika Tomkiewis, begroette hij Mika. Onmiddellijk stond Mika op en gaf de kellner een hand. En of Mika iets vertellen wou van zijn reis.

Nu, dat wilde Mika wel.

Toen hij het glas limonade had uitgedronken, begon hij.

Hoe hij op de gedachte gekomen was z'n vader te zoeken en al de andere dingen, die hij beleefd had.

Telkens vertaalde de kellner het gesprokene. Een andere meneer zat vlijtig alles op te schrijven. Dat was een man van de courant.

Toen stond de stewardes, die de papieren bewaarde, ineens op. Het was tijd.

Ze wenkte Mika haar te volgen.

Daar stond het vliegtuig.

De stewardes  besteeg het trapje.

Mika volgde haar.

Wat een deftige heren en dames ! Hij durfde er haast niet naar te kijken.

Ze keken naar hem.

Allicht! Zijn plunje was er niet beter op geworden. Hij was óok niet uit weelde in het vliegtuig gestapt. Het ging hem enkel en alleen om zijn vader.

De tijd van vertrek was aangebroken.

Zacht gleed het vliegtuig over de startbaan, al sneller en sneller, totdat de machine zich verhief van de grond.

Mika had het gevoel of hij in het water zat, op een warme zomerdag. Hij keek eens door het raampje. Nog een laatste glimp van het vliegveld ving hij op.

Hier konden geen communistische politie-agenteh hem meer krijgen. Het was hem wonderlijk te moede.

Diepe dankbaarheid vervulde hem.

Op een vliegveld ergens in Londen, daalde de machine. Dezelfde stewardes, leidde hem naar buiten.

Mika diepte uit z'n broekzak een Poolse munt.

— Een souvernir, zei hij, en lachte.

De stewardes bedankte hem.

Op het vliegveld stond een dame.

— Mika Tomkiewis, zei ze, en omhelsde de bedeesde jongen. En 'n vlot Pools vertelde de dame Mika van zijn vader. Deze was te zéér onder de indruk, dan dat hij naar Londen kon reizen.

Maar niemand kon blijer zijn dan Mika.

Nog even en hij zou zijn vader zien!

Hij had hem. naar de aandrang van zijn groot verlangen gezocht en gevonden. Hij zou hem nu spoedig zien, hem spreken en voor altijd bij hem blijven.

Die Poolse jongen!

In zijn hart rees een innige danktoon naar boven, want het was dé Heere, Die zijn weg voorspoedig had geniaakt.

— Einde. —

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen