VERKEERD GERICHTE ONTSTELTENIS

De dusgeheten oproep tot bezinning aangaande Nieuw Guinea van onze synode, heeft een nog steeds vloeiende stroom van reacties opgeroepen. Wij verheugen ons daarover, al behoeven wij daarom nog niet met het karakter van iedere reactie in te stemmen.

Als wij nog nodig hadden van de onjuistheid van de synodale stap overtuigd te worden, dan zou dat wel geschied zijn door wat ds. J. J. Buskes Jr. in , Jn de Waagschaal" onder de titel: , , Ontstellende reactie" schreef naar aanleiding van de door de , , oproep" ontstane beweging.

Ds. Buskes, , , voor een ogenblik aanvaardend, dat de oproep van de Synode ontstellend is", wil uiting geven aan zijn overtuiging de reactie van tienduizenden kerkleden , , veel en veel onstellender" te achten. En hij vervolgt dan : , , Dat onze Kerk als Kerk tientallen jaren Jezus Christus niet beleden heeft, »dat in onze Kerk op tientallen preekstoelen het Evangelie van Jezus Christus niet gepredikt werd en nog steeds , niet gepredikt wordt, dat dit , , Evangelie door vele predikers tot op de botten toe werd en wordt uitgehold en verschraald of omgezet in een boodschap van religieuze moraal, is voor die tienduizenden nooit aanleiding gedweest, om de kranten te vullen met ingezonden stukken, om comité's tot het vormen van landelijk protest op , te richten, om overal in den lande te hoop te lopen, om zich af te vragen of de tijd niet gekomen is om als lid van de Hervormde Kerk te bedanken, maar , dat de Synode de vraag stelt, of het wel goed is, dat wij in de gangbare houding ten opzichte van Nieuw-Guinea volharden en daarom ons oproept tot bezinning op onze verantwoordelijkheid, is blijkbaar voldoende reden, om dat alles wel te doen".

Dit lezende, hebben wij toch heus onze ogen uitgewreven. Ds. Buskes vindt . — terecht — de belijdenis der Kerk voor haar wezenlijker en van meer gewicht dan oproepen tot bezinning over politieke vraagstukken. Maar waarom windt hij zich dan zo op over de afkeurende reacties op deze oproep ? Waarom keert hij zich niet om en roept hij — zoals het tienduizenden omvattende gereformeerde deel der Hervormde Kerk reeds zo lang doet — de Synode niet toe : , , Synode, houd eindelijk eens op u en ons te vermoeien met uitspraken, proeven, schrijvens en omroepen over honderd en één zaken; word eindelijk eens bewogen met de schapen, die voor nu en eeuwig vanaf de kansels onzer Kerk misleid worden; als u een oproep wilt doen of een herderlijk schrijven doen uitgaan, word dan hierin eens herderlijk bewogen".

Als het waar is, wat ds. Buskes over onze Kerk schrijft, waarom keert hij zich dan niet daartegen en dekt hij — ook nu nog weer — juist al deze synodale acties, de oproep inzake Nieuw Guinea incluis ? Waarom doet hij zo, als niet juist hij en degenen, die de Synode steeds verder op deze weg op drijven, in hun kerkelijk denken verpolitiekt zijn ?

Wij zouden ons nog kunnen indenken dat iemand, die meent dat het met het belijden der Kerk wel in orde is, het wel verantwoord vindt, dat een Synode over allerlei vraagstukken een uitspraak doet, al zou er dan over de inhoud van die uitspraken (b. v. als er zelfs geen concrete poging gedaan wordt het licht van Gods Woord op het 'betreffende vraagstuk te doen vallen) uiteraard nog heel wat gesproken kunnen worden. Maar hoe kan iemand dat doen, die zelf overtuigd is, dat het met de fundamenten der Kerk (de belijdenis van de enige naam van Jezus Christus) niet in orde is ?

Wij herhalen: zo wij nog nodig hadden ervan overtuigd te worden dat de Synode op een onjuiste weg is en dat zij haar elders liggende roeping verzaakt, dan zou het artikel van ds. Buskes ons die ontbrekende overtuiging kunnen aanbrengen. Ds. Buskes besluit zijn , , Terzijde" als volgt : , , De oproep van de Synode moge in de ogen van tienduizenden leden onzer kerk ontstellend zijn, hun reactie is ontstellender dan ontstellend. Wij vragen ons af, of de tijd niet gekomen is voor een herderlijk schrijven over de kerkelijke verantwoordelijkheid van hen, die in onze Kerk hun geloof in Jezus Christus beleden" Wij begrijpen die conclusie niet. Als het zwaarste het zwaarst moet wegen, dan dient uit dit stuk van ds. Buskes de conclusie te zijn: , , Wij vragen ons af, of de tijd niet gekomen is voor de Synode om op te houden over alles en nog wat uitspraken te doen, en een herderlijk schrijven voor te bereiden (langs kerkelijke weg, dus niet zonder de grondvergaderingen) over de roeping voor alle ambtsdragers en kerkelijke vergaderingen, om toe te zien op de verkondiging van Jezus Christus naar het uitwijzen van het Heilig Evangelie en om te weren al hetgeen die belijdenis weerspreekt".

Ds. Buskes heeft misschien, neen zeker, gelijk, dat ons de loochening van het enige heil in Jezus Christus in onze vervallen Kerk veel te weinig verontrust heeft en dat wij daartegen veel eerder en veel krachtiger onze stem hadden moeten verheffen. Laten wij ons van deze verzaking herstellen. Ds. Buskes, wiens verantwoordelijkheid groot is, omdat hij het grondprobleem blijkens zijn artikel duidelijk onderscheidt, zou daarbij mede voorop dienen te gaan. Hij zou daardoor in het gezelschap der gereformeerde richting komen, doch dat zal hem niet verdrieten, want hij heeft ergens een zwak voor gereformeerden. En de gereformeerden zullen er zich evenmin onwennig bij gevoelen, want — heus — dat zwak is van oudsher wederkerig !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen