JEZUS' EIS

Levend in een wereld, waarin Jezus als de dierbare, genadige Heiland getekend en gedacht wordt, van Wiens lippen alleen woorden van vrede en genade vloeien, doen de woorden van ons opschrift , , Jezus' eis" scherp aan. Want waar ter wereld vinden we toch zulke scherpe eisen gesteld als in onze tekst en elders in Gods Woord?

Bij alle mensen, de een meer, de ander minder, zal de eerste indruk van zulk een volkomen alle halfheid afsnijdend woord wel zijn : niemand kan een waar discipel van Jezus zijn !

Voor de een is dit een smartelijke zaak, wanneer hij of zij zich geremd zien in de vervulling van de begeerte van hun hart, ja in hun hoge dunk van zichzelf, dat het wel goed met hen is, maar een ander zal het naast zich neerleggen en er zich uitredeneren met de redenering: Is dat nu een christelijke eis : immers haten is toch zonde !

Laat ons beginnen met het woord, hier door , , haten" vertaald, nader toe te lichten.

Dan is alvast een struikelblok, waarover reeds velen struikelden, uit de weg geruimd.

Het woord in de grondtekst hier door haten vertaald, betekent in dit verband: achterstellen bij, , , veronachtzamen".

De bedoeling is dus deze : Wie Christus achterstelt bij vader, moeder, kind of iets of iemand anders, geeft blijk de wet, die in het Koninkrijk Gods geldt, nog niet te verstaan, en kan dus Jezus' discipel niet zijn.

Ogenschijnlijk is de felheid, het zware van die strenge eis wat verminderd, door niet het woord haten te gebruiken, maar de eis van Jezus laat geen ruimte voor halfheid of oppervlakkigheid.

Jezus bedoelt zonder meer : Alles — of niets. Geen middenweg hier, geen compromis, geen schikken en plooien. Hij vat Zijn bedoeling nog eens saam in een in dit hoofdstuk volgend vers 33 en herhaalt daarmede ten derde male Zijn eis : „Alzo dan een iegelijk van u, die niet verlaat alles, wat hij heeft, die kan mijn discipel niet zijn".

Laten wij dat als zelfvoldane, verzekerde mensen in ons zelf maar eerlijk bekennen: We zitten danig verlegen met dit machtige woord, dat ons als een plotselinge donderslag opschrikt.

Het staat zo eigenaardig tussen de schone gelijkenis van een bruiloftsmaal, waar vele gasten vriendelijk worden genood — en de drie gelijkenissen van Lucas 15 : Het verloren schaap, de verloren penning en de verloren zoon, gesproken door Jezus in antwoord op de venijnige aantijging van de Parizeen en Schriftgeleerden: , , Deze ontvangt tollenaars en zondaars, en eet met hen".

Hier zouden wij die strenge eis niet direct verwachten. Wij kunnen ons wel voorstellen, dat de hoorders uit die dagen elkaar veelbetekenend hebben aangezien en anderen de schouders hebben opgehaald, gelijk men dat ook nu nog doet over dit woord. Neen, niet alleen de schouders ophalen, maar dat woord, dat oproept tot bekering en wedergeboorte verdoezelen door te spreken van het Evangelie der liefde, de wet der liefde, waardoor vergeten en niet meer beleefd wordt, dat het Evangelie juist gekomen is voor doodschuldigen en veroordeelden in zichzelf juist door de wet, die eis van Christus.

En nu waren er in Jezus' dagen velen die Hem wel gaarne hoorden, ook die Hem volgden , , om de broden", om eigen voordeel dus.

Velen waren dus ook inderdaad wel onder de indruk gekomen van Zijn machtige persoonlijkheid en overtuigende woorden, maar dat is toch niet hetzelfde als wat Jezus van hen vraagt: Alles voor Hem verlaten en zonder enige voorwaarde Hem volgen, bereid om te buigen onder Zijn wil en het opgelegde kruis. En dat we nu maar begrijpen, waarom Jezus deze eis Iaat horen, na die schone gelijkenis van het bruiloftsmaal.

Vele genodigden wilden wel dat bruiloftsmaal, maar meenden toch eerst te moeten behartigen wat huis en land betrof. Men zou die twee willen combineren of liever : Eerst eigen zin en mening en dan daarna komen tot het feest!

Is onze tijd, onze wereld niet geheel en al vervuld met die geest ?

Hoeveel halfheid en dubbelhartigheid zien we niet waar het geestelijke dingen betreft.

Wat een schikken en plooien om de puzzel op te lossen, hoe men de wereld kan genieten, liefst volop, maar toch ook nog een kans overhouden kan op een uiteindelijk, verwerven van de zaligheid, na dit leven!

Men moet in het leven immers met zoveel rekening houden ! Het leven is zo gecompliceerd, dat meri zonder wat geven en nemen er schijnbaar niet komt. Wij zitten zo geheel en al vastgegroeid in de tijdelijke dingen, verward en verstrikt in allerlei meningen en inzichten van mensen en wij redeneren zoveel over allerlei geestelijke — maar meer nog over ongeestelijke zaken en intussen gaat het ene nodige, aan het bezit waarvan ons eeuwig geluk afhangt, ons voorbij.

Een mens, die waarlijk gegrepen wordt door deze waarheid, redeneert niet meer — maar geeft zich gewonnen aan Christus.

Toen Paulus op de weg naar Damascus door het hemellicht plots omschenen, de donderstem van de door hem doodgewaande Jezus hoort, heeft hij niets te zeggen dan dit éne: , , Heere, wat wilt Gij dat ik doen zal ? "

En wij zien het straks in zijn leven, dat het hem nu onmogelijk geworden is Christus niet te volgen. Zijn kruis niet op te nemen, niet alles te verlaten voor Hem in Wien hij veel meer gevonden had, dan ooit wereld of eigen vermogen hem had kunnen schenken.

Door Christus gegrepen en nu bekrachtigd en verwaardigd om Zijn naam uit te dragen onder de heidenen en overal te verkondigen: Ik acht alle dingen schade om de uitnemendheid des Heeren Jezus Christus.

Zo zien wij dan wanneer onze door de zonde verduisterde bril door Gods Geest verlicht wordt, dat het schijnbaar onmogelijke toch mogelijk wordt voor hén, voor wie de eis van kracht werd om die eis in Hem met liefde te leven en te beoefenen, maar die de genade Gods ontvingen en nu één zijn met Christus, de bron van kracht en leven.

Immers, Hij die Zijn eis stelt, zoals wij die in ons tekstwoord vinden, is het zelf die kracht en wijsheid geeft om een waar discipel van Hem te zijn.

Wie zichzelf wil handhaven, het zijne en de wereld behouden wil, met halfheid en met een gedeeld hart meent er wel te zullen komen, zal ervaren dat het onmogelijk is aan des Heeren eis te voldoen. Maar wie zich aan Hem en Zijn liefde mag overgeven, laat zich door Zijne hand leiden en sterken, die zal geloof ontvangen om ook deze eis te aanvaarden en zich onvoorwaardelijk overgeven aan Hem, Die voor al Zijn discipelen bidt, dat hun geloof niet ophoude.

En zo is en blijft het contact met de Levensvorst en wordt het een zalige mogelijkheid zich zelf te verloochenen, kruisdrager achter Jezus te zijn en zo wandelend in het spoor van Zijn geboden, als aan Zijn hand te reizen naar het land, waarheen Hij al de Zijnen leidt om straks met al Zijn duur gekochte discipelen aan te zitten aan de bruiloftsdis in de eeuwige zalen des lichts.

Het is dan niet erg hier gerekend te worden tot de kreupelen en verminkten, de verachten en miskenden ; want daar in 's Vaders eeuwig huis zullen zij behoren tot de schare, die niemand tellen kan, uit alle taal en volk bijeen vergaard en gekomen uit de grote verdrukking -van dit moeitevolle leven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen