DE GROTE VERBITTERING

— Nee, niet precies. — We komen eerst op het Paardenplein, bij de Simonskerk ; dan slaan we de Sluisschestraat in en dan de tweede zijstraat rechts.

Herman herhaalt de route even. Dan weet hij 't ineens precies.

Even later ziet hij het fraaie winkelpand. Het zesde huis links in de Witte Steeg.

— 't Lijkt niet veel op een steeg, zegt hij. Een mooie straat en mooie huizen.

— Je weet niet, wat 't vroeger geweest is, zegt vader, 't Kan best zijn, dat het vóór driehonderd jaar een lage, donkere weg geweest is, met plassen water en wat struiken er langs.

— O ja, dat zal 't wel. Herman staat voor de étalage. Mooie dingen.

— Dat is een piano, zegt hij.

— Nee; we moeten een orgel. Een klein Amerikaans orgel, met flink wat muziek er in, zegt boer Poot.

Ze stappen naar binnen. Meneer Muzikaster is er zelf.

Hij heeft een dik gezicht en een kale schedel. Hij is beweeglijk en spraakzaam. O ja, hij heeft het al begrepen wat de heren zoeken.

Kom maar eens mee! Aan het einde van de ruime toonzaal, in 'n hoekje staat het orgel, wat hij bedoelt.

— Kunt u spelen? , vraagt hij.

— Nee, geen van beiden.

— Ik zal 't u laten horen. U zult niet geloven, wat voor muziek hier wel inzit!

Zo soepel als een zeemlap, gaat het oude heertje voor het orgel zitten, trekt alle registers open en speelt.

Het is een preludium van Joh. Sebastiaan Bach. Zijn vingers glijden over de toetsen.

De muziek lijkt een klaterende bergstroom, die neerstort in de diepte.

Opeens ! Bom. Afgelopen.

Het oude heertje staat in een ogenblik weer voor z'n klanten. ,

— En?

— Schitterend, zegt Herman. Ik wou maar, dat ik 't zó kon !

— Hoe oud ben je ?

— Zestien.

— Het kan nog. Je vingers zijn nog soepel. En tegen de boer: U krijgt maar éénmaal deze kans.

Boer Poot staat bedachtzaam naar het orgel te kijken. Hij taxeert de waarde, maar hij kan er best honderd naast zijn.

— De prijs meneer? , informeert hij, alsof het hem er niet om te doen is.

— Och ja, de jongens willen eens wat. 'k Heb nog een deern ók.

— De prijs ? Dat zal u meevallen. Honderd vijf en negentig gulden. En dan krijgt u er nog een bankje bij.

— Niet minder?

Het oude heertje kijkt verontwaardigd. — Laten we maar gaan, zegt hij, alsof hij kwaad is.

— Geluk, zegt boer Poot. Hij is verkocht.

—Juist, dat dacht ik óok.

— Breng je hem thuis ? Even is het stil.

— Nu ja, vooruit dan. U woont ?

— Aan de grintweg van Karvelde naar Oesteren, de Olde Deel!

— De Olde Deel [ Dat weet ik heel goed. Ik heb er mijn vriend, meneer Mauzer!

— De kunstschilder ?

— Juist!!

Boer Poot betaalt het oude heertje honderd vijf en negentig gulden.

— Nog vóór zondag hebt u het instrument in huis. '

— Kan dat?

— Het moet!

— Nog vóór zondag, peinst de boer. Alsof het mannetje weet, dat juist de zondag in het geding is.

Psalmen zingen op de zondag. Ja, dat is het ideaal in de huiselijke kring. Wat is anders het leven, zo het in banaligheid onder gaat. Hoe gaat het toe op voetbalveld en sportterrein?

Even later staan ze weer op straat. Ze wandelen met de fiets aan de hand, de Witte Steeg uit.

11) (Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen