DE GROTE VERBITTERING

Tante Ada zingt: — Wij, o verheven Majesteit! — Gedenken Uw weldadigheid — In 't midden van uw heil'ge woning, — Gelijk Uw Naam is grote Koning, — Bij ons terecht geprezen, — Zo is Uw roem gerezen, — En bij de volken zeer vermaard, — Tot aan het uiterst eind der aard. — Uw rechterhand, die 't kwaad niet duldt, — Is met gerechtigheid vervuld.

Boer Poot voelt, dat is de waarheid, die allesoverwinnende waarheid, die zegepraalt over alle leugen en vonden der mensen. Welk een geluk, als een mens daar waarlijk in leven mag. Dat alles ondergeschikt is gemaakt aan God. Alles moet Hem prijzen, vol overgave.

Ja, hij erkent de waarde van een edel muziekinstrument. Het brengt iets, dat er anders niet komen kan. Het schept een sfeer, vol wezensinhoud. Vooral als Tante Ada speelt uit de oude Psalmbundel met de gewijde liederen. Vader Poot heeft eerbiedig zijn zwarte petje in de handen •en neuriet zachtjes mee. Als zó ook het orgel thuis be­speeld zal worden, dan is het niet te vroeg gekocht. Tante Ada staat op.

— Ik zal even voor jullie een bakje koffie klaar maken, zegt ze en gaat naar de keuken. Als zij verklaart dat ze erg blij is met het bezoek van Oom Albert en Herman, dan is het haar aan te zien dat haar bewering gemeend is. Uit haar bizondere zorg en voorkomendheid is genoegzaam af te leiden, dat ze de visite op hoge prijs stelt.

— Kijk eens, — presenteert ze Oom Albert het geurige kopje koffie.

— Dank je, Ada. — Herman. Ën ik heb nog een gebakje overgehouden van een gezellig avondje in de buurt. Dat gaat er wel bij door, hè. Het komt zo goed tot z'n recht.

— Laten we 't hopen, zegt boer Poot. Tante Ada zet zich nu ook in een gemakkelijke stoel, terwijl ze het kopje koffie naar zich toe haalt.

— En hoe gaat 't hier in de stad met de predikheren? Kerk je nog steeds in de Salemkapel?

— Ja, Albert, we hebben nu in ds. Bielder onze wijkpredikant. Hij komt van het plaatsje Lindehof. Hij is theoloog in de eerste plaats en zit niet bepaald graag aan de voeten der kleine luiden.

— Wat bedoel je daarmee? — 't Klinkt misschien raar, maar hij mijdt hun gezelschap. — Ik dacht anders, dat hij juist er op uit was de mensen tot geloof te brengen, en móet hij de gelovigen niet!

No. 13. (Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen