DE GROTE VERBITTERING

DOOR JAC. OVEREEM

Herman haalt de wetsteen langs de zeis. Sjing, sjong, sjing, sjong, dan langs bovenkant, dan langs de onderkant.

Vlijmscherp wordt hij van het strijken met de nieuwe wetsteen, die hij pas van de smid heeft gekocht. Herman zet er de zeis weer in.

—• Dat heeft goed geholpen! zegt hij, en maait met forse halen het gras naar zich toe. Kees volgt hem op de voet.

Het gras op de berm van de wegen, maait niet gemakkelijk. Dan stuit hij met de zeis op een steen en even later zit hij er mee vast in een stuk hout. Beter kan hij dan direkt met maaien ophouden, want de snede is er dan toch uit. Opnieuw strijken met de wetsteen. — Ginds komt vrouw Bemmel aan, zegt Kees, terwijl hij de zeis weer in het gras zet.

— O ja, je zou de koe nog op haar leeftijd taxeren, hè.

— Jij zou dat doen, om te weten of ze veel of weinig vreten zou.

— Nou, goed dan. Wacht een ogenblik.

Verlegen staat vrouw Bemmel bij de jongens stil.

— Goeie morgen, zegt ze. Nou, hoor, je vader heeft goed woord gehouden, hoor!

— Ja, ja, maar dat moet ook ! zegt Kees.

— Er zit een aardig beetje op, niet ?

— Och ja, wat hier groeit valt licht mee. 't Is ook nog wel goed soort gras ook. Ik heb zelfs het Engels Baygras nog gezien, vertelt Herman.

—• En klaver staat er ook nog een heel beetje, vult Kees aan.

Ze praten wat, dan zegt Kees op de koe wijzend:

— Heeft die rooie al vier keer gekalfd, vrouw Bemmel ? Ik denk nog van niet.

Herman loopt naar het koebeest toe en telt de ringen om de horens.

— Ja, zegt hij lachend, we wilden weten of het een oude of jonge koe was. Dat scheelt nogal een beetje, met 't oog op de voorraad hooi.

—• Laat ik eens even denken, praktiseert de oude vrouw, en ze staart naar de grond.

— Het is nu twee jaar geleden, dat ik hem kreeg en toen had ze eenmaal gekalfd.

— Dus je hebt twee kalvers van haar gehad ? —• Ja, je broer heeft er wel verstand van, dat hoor ik wel, zegt vrouw Bemmel meer tegen Herman als tot Kees.

— Dus van de winter kan ze het vierde kalf krijgen, zegt Herman.

— Dan is het nog een tamelijk jonge koe en eet ze niet zoveel als één die twaalf kalveren gehad heeft, meent Kees.

Vrouw Bemmel kijkt de jongens aan. Is het er om te doen te weten hoeveel hooi of er zijn moet ?

— Ik durf niks te vragen, jongens, zegt ze, maar als je tot de dam van Klarenbeek bent heb ik zat. Kees kijkt de weg eens langs. No. 16. (Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen