KRONIEK

Het begin van november van dit jaar zal in de annalen der geschiedenis aangetekend staan als een tijdstip van grote beroeringen en spanningen op internationaal terrein. Gelukkig is op het moment, dat wij dit schrijven, enige ontspanning ingetreden. En er mag hoop zijn —God de Heere doe ze in vervulling treden ! — dat aan het bloedvergieten een einde kome.

Spanningen waren er in Hongarije, waar na felle inlandse strijd, de vrijheid werd uitgeroepen en met vreugde begroet. Het was een korte vreugde. De vrijheid werd door de Russische bezetting in bloed gesmoord. Ook al kan men er tot op zekere hoogte begrip voor hebben, dat de bezetter in Hongarije zö maar zonder meer zich niet terugtrok, een ingrijpen als geschiedde, dat in woordbreuk zich doorzette in een bloedbad, dat alle beschrijving te boven schijnt te gaan, daar zijn geen woorden voor.

Aangrijpend en om stil van te worden, klonk als een schreeuw door de wereldsether het herhaalde S.O.S., S.O.S. van de laatste vrijheidszender. Zijn hulpkreet luidde:

, , Op de wachttoren van het duizendjarige Hongarije beginnen de laatste vlammen uit te gaan. Het Russische leger probeert ons te vernietigen. Zijn tanks en zijn geschut rollen over Hongarije heen. Onze vrouwen, rnoeders en dochters zijn bedreigd. Zij hebben nog vreselijke herinneringen aan 1945. Red onze zielen, s.o.s., s.o.s. Dit is wellicht het laatste woord van de laatste Hongaarse vrije zender: Volk van de wereld, help ons niet met woorden, maar met daden, met soldaten en wapens. Vergeet niet, dat er voor de brutale bestorming van de Russen geen rem is. Het volgende offer zult gij zijn. Wij hebben U eeuwenlang tegen de storm van de Aziatische barbaren beschermd.

Hoor thans het stormgebeier van de Hongaarse klokken. Kom en red ons, s.o.s., s.'o.s. Het schip zinkt, het licht verdwijnt, de schaduw wordt van uur tot uur donkerder over de aarde van Hongarije; hoor de kreten, marcheer voorwaarts en reik ons de broederlijke hand. Red ons, s.o.s., s.o.s. God zij met u en met ons". (N.R. Crt. dd. 5 nov. '56). Daarna daalde het , , ij!zeren gordijn", afsluitend een land in weedom en leed, in bloed en tranen, waaruit af en toe een flarde van tijding ons bereikt, dat niet voldoende is de werkelijke situatie te peilen.

***

En dan waren er de uitbarstingen van wapengeweld in het Midden-Oosten. Israël begon en rukte door de woestijn van Sinaï op Egypte aan. Een veel snellere tocht, dan eeuwen her het volk door de woestijn moest maken, toen het verlost was uit de Pharaonische slavernij. Men noemde het , , een preventieve oorlog". Engeland en Frankrijk openden kort daarna de vijandelijkheden tegen Egypte. Grote ontsteltenis bij de V.N. en in Engeland, dat in twee partijen opspleet en „verdeeld" ten strijde trok. De „labourpartij" heeft niet nagelaten de regering met felle protesten in en buiten het parlement te bestoken. Volksoplopen in menigte, eisend het aftreden van Eden. Deze wilde geen krimp geven, noch voor binnenlandse aandrang, noch voor pressie van de V. N. Het is meer gezien, dat Engeland tegen vredesbewegingen, waaraan het zelf mede de stoot gaf, hardnekkig inging. Op de , , vredescönferentie", welke in 1899 in 's Gravenhage werd gehouden, voerde Engeland mede het hoogste woord en nog geen jaar later had het Transvaal de oorlog verklaard en waren we midden in de , , Boerenkrijg". Het , , Handvest der Naties", de Veiligheidsraad, de assemblee, ze zijn niet zonder Engeland tot stand gekomen en nu ging Brittannië in tegen zijn eigen werk, ondanks resoluties en aandrang om het , , vuren te staken". Ging het hierin voor Engeland om zo grote belangen, dat het niet wilde zwichten, of om een poging tot handhaving van een machtspositie, welke niet meer te redden is ?

Wie kan het precies zeggen, bij de vele berichten en het weinige, dat wij desondanks positief weten? Er zijn in dergelijke spanningen telkens prestigekwesties in geding en die zijn gevaarlijk. Voor Engeland zal het een prestigekwestie geweest zijn, voor Frankrijk eveneens en niet minder voor de V.N., die nog kort geleden de wereld kond hadden gedaan van de sucessen inzake het Suez-kanaal en er op geroemd hadden, dat een oorlog was bezworen.

Men heeft betreffende al de spanningen en beroeringen gesproken van de , , tragiek van onze machteloosheid". Ja, zó was 'het; diplomaten en wereldbestuurders, met de volkeren, die zij representeerden, waren machteloos. Maar het gebed uit de kerken en uit ' de harten in nood, en üit de zielen, die God in Zijn recht en genade ontmoetten, ging tot de Ene die kan helpen, omhoog !

In de ontspanning, die kwam, in het gehoor geven aan de roep om het vuren te staken, mogen wij een verhoring Gods zien van dat gebed, niet om dat gebèd, doch om de ontferming, welke Hij nog wilde schenken ! En dan Hongarije ? Wie kan Gods wegen doorgronden ? Alles roept, om de nood blijvend voor God te brengen en te smeken, dat Hij de wonden hele, de noden lenige. Zich doe gelden als de God, van Wien Zijn kerk belijdt: , , Gij hoort het gebed".

De vraag kan opkomen: , , Wat is de achtergrond van dit alles ? Waar komt het op uit? " Zullen we verwijzen naar de beginregel van Huizinga: , , In de schaduw van morgen", waarin hij zegt, dat wij , , leven in een bezeten wereld" ? Daar zijn verschijnselen te over om die stelling als bewijzen te staven. Nu allicht meerdere, dan in 1955, toen het boek verscheen.

En dan denk ik aan de jonge bandieten, die al maar de ruiten inwierpen van een r.k. verenigingsgebouw en alles wat ze in handen konden krijgen vernielden. Politie werd gewaarschuwd, verzocht in te grijpen, doch kwam niet. De leider gaf het tenslotte op en ging geen pogingen om herstel oneer aanwenden.

Ik had ook kunnen wijzen op de , , Rock and Roll'-films, waarover , , de Herv. Kerk" onlangs een artikel publiceerde, verhalend van jongeren die door het zien en meedoen van een en ander als ontzinden en buiten zichzelf als derwischen in trance zich gedroegen. Het blad meent, , , bewust even generaliserend dat onze Nederlandse jeugd gezond genoeg is om te reageren". Maar zijn dergelijke verschijnselen geen bewijs er van, dat we leven in , , een bezeten wereld? " Men spreekt van de , , verloren zonen van de verloren zoon". Is het, gezien de verwildering en ontmenselijking, te sterk gesproken?

Het laat ons zien, waarheen een cultuur, die de , , cultus" mist, een cultuur, die niet gesteld wordt onder het altaar, die van het Kruis van de Christus Gods, waaronder ze opkwam, zich afkeert, leidt en hoe ze dreigt te verzinken in bestaliteit.

Maar de vraag naar de achtergrond, de vraag naar de verklaring van dit alles wat we meemaakten, 'blijft klemmen. Onder het opschrift, , Boedapest" trof mij een stuk in de N.R. Crt. d.d. dinsdag 6 november j.l. Ik neem er iets uit over. , , Maar er moet toch een verklaring voor te vinden zijn, dat zij (n.l. Molotow en Sjepilow en hun miljoenen aanhangers zo werden : zo hard en vals en genadeloos en zozeer overtuigd van het eigen gelijk, dat zij rustig met alle overgeleverde waarden konden breken. Er is een kleine geschiedenis, die ik eens hëb gehoord. Op het eind van de vorige eeuw viel er in S. een arbeider in de kokende spoeling en verbrandde jammerlijk. De zaterdag daarop kwam zijn weduwe zich melden om zijn loon. Terwijl zij daar stond, kwam er een hoofd om de deur, dat van de eigenaar, en die riep: , , Denk er aan, Pieterse, het is woensdag gebeurd", m.a.w. : je- hoeft 'haar niet meer te geven dan een halve week. Dit en talloze soortgelijke dingen hebben die mensen in Moskou gemaakt tot wat zij zijn. De broer van Lenin, die opgehangen werd. De vader van een ander, die naar Siberië werd gestuurd. Het spitsroedenlopen voor de diefstal van een brood. De volstrekte willekeur en rechteloosheid. , , Mijn rijk is niet van deze wereld", leert het christendom. Maar ons rijk, zo zeggen de machthebbers van het Kremlin, zal eens helemaal van deze wereld zijn, ook al zouden wij haar eerst te vuur en te zwaard moeten verwoesten. Achter Boedapest en Moskou staat iets, dat erger is dan al die gruwelijke en schijnbaar ook vergeefse offers ; een wereld met een aards geloof, een aardse hoop, een aardse liefde — een wereld zonder God".

, , Een wereld met een aards geloof, een aardse hoop, een aardse liefde, een wereld zonder God", is dat niet de achtergrond van al de ellenden, die opnieuw in Hongarije en het Midden-Oosten over de mensen werden uitgegoten ?

Is het nog een lichtpunt, dat Eisenhower als president werd herkozen ? Toen hij de vorige maal werd gekozen, deed hij niet zonder voorbereidend gebed en niet zonder de bijbel, de eed, voor aanvaarding vereist. , , Traditie", fluisterde deze en gene ! Het kan wel. Maar was het beter, dat die traditie er niet was ? God kan ze nog zegenen tot remmende werking. Zo doe Hij het door de nieuw gekozen president, wiens gezondheid weer goed schijnt te zijn en die God bekrachtige tot het zware werk.

, , En de boer, die ploegt maar door" Dat is het onderschrift van een bekende plaat, waarop we de landman achter de ploeg zien afgebeeld, ondanks vliegtuigen rondom, zijn werk doende, de voren trekkend door de aarde.

Ondanks alle verschrikkingen moet het gewone werk, ook het kerkewerk doorgaan. November is de maand van de 6-jaarlijkse stemming, ook al is die thans reeds na vijf jaar. , , Kerkeraad of kiescollege" heette het onder de oude orde. Nu zijn er 4 mogelijkheden : de gemeente, de lidmaten, of de kerkeraad, is het eerste tweetal. De kerkeraad stelt dubbeltallen met behulp van de gemeente, waaruit de lidmaten; kiezen, of de kerkeraad zichzelf aanvullend, na schriftelijke aanbevelingen uit de gemeente.

In het , , Eilandennieuws" van enkele weken geleden stond een nogal geladen artikel, dat om de doorwerking van het gereformeerd'belijden het parool gaf, dat de lidmaten het recht voor zich moesten opeisen en de kerkeraad uitschakelen. Zulks vooral wegens de te grote invloed van de predikanten, die, volgens schrijver, de rust te lief hebben, of te veel macht hébben in heel het kerkelijk leven. Hij signaleerde een en ander als dominocratie. In heel zijn schrijven straalde iets door van het enthousiasme dat er in de dagen van het , , Convent" was, vooral in zijn eerste tijd. De schrijver gaf een welsprekend pleidooi, dat wars was van alle liefde voor de weg van ,, de minste weerstand". Die liefde voor het beginsel - doet weldadig aan. Ze moest meer onder ons zijn, bovenal zich uiten in daden, neen, in het zichzelve geven voor het grote 'beginsel van het gereformeerd belijden.

Of dan in alle gemeenten consequent de weg, die de schrijver aanbeveelt, moet gevolgd worden ? Dat hangt mede af van de locale situatie en de leiding van de kerkeraad. Wie adviseren moeten, zij wijsheid toegewenst.

Werken des vredes, het gewone werk. Onder leiding van prof. Puech worden in Egypte wetenschappelijke vondsten bewerkt en verwerkt tot aanwinsten. De N.R. Crt. schreef onlangs in dit verband over het , , apocriefe Evangelie van Thomas". Een interessant artikel, dat goed oriënteerde. Er werd bij vermeld dat ook prof. dr. G. Quispel onder de staf van medewerkers in Egypte is. Of is hij reeds thuis ? Hebben de , , verschrikkingen" van november dit werk gestoord, of kon het voortgang hebben ? We hopen in elk geval dat prof. Quispel straks weer zijn werk kan hervatten.

Werken des vredes, het gewone werk voortzetten. Hoe lang nog ? Zijn ook de , , ellenden", die we meemaken, geen , tekenen der tijden" ? Hoe lang zullen ze nog aan de wereldhemel verschijnen? Onderscheiden we ze ? Met iets van heimwee naar de grote dag, de vervulling van Gods beloften in Jezus Christus ? (Art. 37 Ned. G.B.). Mogen we ons door genade rekenen onder , , alles, wat heerlijk is, over hetwelk een beschutting zal zijn ? Maranatha !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen