De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

DE GROTE VERBITTERING

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

DE GROTE VERBITTERING

Feuilleton

2 minuten leestijd

Hebben jullie hem soms gevonden?

De deftige mevrouw kijkt Herman aan met grote, vragende ogen.

— Nee, niks gevonden. Wèl grote stenen, hier in het -gras. Mijn zeis is nu al zo stomp als een bot. De deftige mevrouw voelt heel duidelijk aan, dat het de jongeman niet aangaat. Hij kent de waarde van de broche niet. Hoevéél die voor haar betekent.

— Ik heb hem van mijn Moeder gekregen, toen ik zestien jaar was, gaat ze verder. Het is niet alleen om de grote geldswaarde, maar meer om de herinnering aan mijn Moeder. Er zit een steen in van smaragd en hij is zo groot als een rijksdaalder. Ik heb hem verloren op déze weg. Van Hotel , , Bergenbos" naar Karvelde. In deze omtrek heb ik bloemen geplukt.

— O, het is voor mij een ramp, indien ik hem niet terug zal vinden!

Kees kijkt de deftige mevrouw opnieuw eens aan.

Wat een woordenrijkdom !

— O, jongelui, ik zou het vreselijk aardig vinden, dat, als jullie de broche soms mochten vinden, hem mij wilde brengen. Ik ben gelogeerd in Hotel , , Bergenbos". Mijn naam is : Mevrouw Karpen van de Dalen tot Bergten. Nu, dag, jongelui !

— Dag mevrouw. We zullen wel uitkijken. Speurend en zoekend wandelt de deftige mevrouw in de richting van het dorp.

— Ze vindt 'm nooit, zegt Herman.

— Waarom niet ? , vraagt Kees.

— Dat mens is veel te zenuwachtig.

— Nou ja, dat geloof ik ook wel. Maar zo'n broche is voor haar veel meer waard, dan wij denken.

— Ben je mal, joh ! Allemaal aanstellerij van dat mens. Ze zijn zo flauw, als ze lang zijn, die lui. Ik wou dat ik 'm eens vond, maar ik liep 't mins niet achterna ! Ik zou er wel voor bedanken om me af te laten schepen met een kwartje. Ik zou wel wijzer zijn !

— Wel wijzer zijn ? Dat ding is dan niet van jou als jij 'm vindt, of wèl soms ?

—• Ik zou 'm lekker houden, meermuilt Herman. Ik wou dat ik hem eens vond!

No. 18.

{Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 29 november 1956

De Waarheidsvriend | 8 Pagina's

DE GROTE VERBITTERING

Bekijk de hele uitgave van donderdag 29 november 1956

De Waarheidsvriend | 8 Pagina's