ADVENTSMEDITATIE

Psalm 132 is een bedevaartslied, een lied Hamaäloth, gezongen bij de feestelijke opgang naar de tempel. De vorm van de Psalm is die van een gebed : „O, Heere, gedenk aan David, aan al zijn lijden". De aanleiding tot het dichten van deze Psalm is waarschijnlijk geweest het veertiendaagse feest, bij gelegenheid van de inwijding van de tempel. In deze sfeer van de tempelwijding past dit lied.

Nu is de waarheid aanschouwelijk geworden, dat God Sion verkoren heeft, op Sion woont. Hier is Zijn rust tot in eeuwigheid. En aan het einde van de Psalm klinkt het ons tegen : „Daar zal Ik David een hoorn doen uitspruiten", en dit daar is Sion, dat God verkoren heeft.

Sion is het hart, dat in Israels boezem klopt, het centrum van het godjsdienstig leven. Daar daalt de hemel tot Israël neer. Daar ontmoeten God en volk elkander. Daar leven zij samen, in beginsel verzoend.

Van Sion uit tintelt het leven in alle kringen van het volksleven, want: de Heere zegent uit Sion, Hij, die de hemel en de aarde gemaakt heeft.

Daar, dat is in Sion, zal Ik David een hoorn doen uitspruiten. Twee beelden worden in deze woorden saamgevoegd, n.l. de gedachte van een uitspruitsel en van een hoorn.

Dat uit het huis van David een Spruit zal opkomen, is het thema, dat door meerdere profeten bezongen wordt. In Jesaja 4 luidt het: , , Des Heeren Spruit zal zijn tot sieraad en tot heerlijkheid". En in Zacharia 6 wordt het spruitsel zelfs verpersoonlijkt : , , De Spruite zal komen en de tempel bouwen". De eenvoudige gedachte der profetie is deze:  Eens komt er een tijd, dat Davids huis zal verstorven schijnen. De kroon zal zijn verdonkerd, het leven verbloeid. Als een dorre boomstam ligt het eertijds schitterend koningshuis neer.

Maar er zal een rijsje voortkomen uit de afgehouwen tronk van Isaï. Uit het verkwijnde, uit het niet brengt God het leven voort. Het begint te spruiten!

Zie, het spruit in het oude Koningsstadje Bethlehem. De glorie" van Davids huis was reeds lang verbleekt. De machtige stam was geveld. Reeds riep de vijand : „Hij, die nederligt, zal niet weder opstaan". En hij tartte: „Waar is nu uw God? "

Maar dan komt het leven. In de kribbe komt het Spruitseltje uit. En bij dat kleine, arme, zwakke leven, knielt het ware Israël dankend neer en roept de Naam des Heeren aan.

In de aanvang is het nieuwspruitend leven zwak en teer, maar het is niet bestemd om klein te blijven, "Want de belofte luidt: , , Daar zal Ik David een hoorn doen uitspruiten".

Het is alsof de gedachten zich verdringen om de triumf van hèt leven te verkondigen. De hoorn is zowel het beeld van schoonheid als van kracht. God gaf het hert zijn hoornen in prachtige, weelderige vormen, om èen sieraad te zijn. En bij de stier is de hoorn het zinnebeeld van kracht. In de berijmde Psalm is. de betekenis van dit woord juist vertolkt, als het luidt:

Daar zal Ik David door Mijn kracht Een hoorn van rijkdom, eer en macht Doen rijzen uit zijn nageslacht.

De wereld en het ongeloof zal menen dat Davids huis onderligt en heeft afgedaan. Eerst zet het sterke Babel, straks het machtige Rome het kleine Israël de voet op de nek. Maar als de volheid des tijds komt, rijst de hoorn van het vernederde Sionsvolk omhoog.

Hoor de grijze priester Zacharias zingen, wanneer de voorloper van de grote Koning uit Elisabeth's onvruchtbare schoot gesproten is: God heeft verlossing teweeg gebracht voor Zijn volk en heeft een hoorn der zaligheid ons opgericht in het huis van David, Zijn knecht!

Het kleine, zwakke Spruitseltje is bestemd om groot en sterk te worden. Het Kind van Bethlehem wordt Man en deze Man is de Held, bij Wien God voor Israël hulp heeft beschoren. De grote Davidszoon draagt alleen dé deuren der gevangenis weg en met Zijn kruis triomfeert Hij over de machten der duisternis.

En deze hoorn van Davids huis is alle eeuwen door de sterkte, roem en rijkdom van Gods volk. Op de Hoorn ziende, mogen wij zeggen : Die God is ons een God van volkomen zaligheid; en bij de Heere zijn uitkomsten tegen de dood. O, zie dan op de Hoorn ! Grijp zijn sterkte aan.

Onder het Oude Verbond liet God aan de vier hoeken van het altaar hoornen maken, ten teken, dat in de weg der verzoening Israël verhoogd en zalig zou worden. Van het zondoffer werd op de hoornen van het altaar bloed besprengd om de zegepraal van het leven te waarborgen. En als de Israëliet een onopzettelijke doodslag had gepleegd en door de bloedwreker werd achtervolgd, mocht hij naar het altaar vluchten. Zodra hij één der hoornen vastgreep, was hij behouden. De hoorn redde hem van de wreker, verloste hem van de dood.

O, grijp ook gij de Hoorn aan, en gij zult leven!

Verdoemd, verdorven, verloren, en nochtans leven in der eeuwigheid.

Voor de onboetvaardige zondaar is de Hoorn van Davids huis een schrikkelijk teken. Het Lam Gods heeft zeven hoornen om zich aan Zijn vijanden te wreken. O, vreest de hoornen van het Lam, gij, die Zijn evangelie versmaadt, Zijn ordinantie schendt. Zijn bloed vertreedt. Kust de Zoon, opdat Hij niet toorne en gij op de weg vergaat, wanneer Zijn toorn maar een weinig zou ontbranden.

Maar voor u, die uw krachteloosheid, uw dorheid en armoede beweent, is de Hoorn onderpand van leven en komend heil. Dat uw hart zich in deze adventsdagen uitstrekke naar dat heil, opdat ook gij straks op het kerstfeest moogt instemmen met de kerstpsalm :

Dat heil heeft God nu doen verkonden, Nu heeft Hij Zijn gerechtigheid, Zo vlekkeloos en ongeschonden, Voor 't heidendom tentoongespreid.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen