DE VLEESWORDING DES WOORDS IN HET LICHT DER OPENBARING

In deze meditatie willen we ter nabetrachting van het kerstgebeuren vanuit het Openbaringsboek licht laten vallen op de Vleeswording des Woords. In het hoofdstuk, waaruit de tekst is gekozen, mag Johannes beschrijven een visioen, vol spanning. Hij heeft mogen zien een vrouwenfiguur, bekleed met de zon, en de maan was onder haar voeten en op haar hoofd een kroon van twaalf sterren. Deze symbolische voorstelling is een duidelijke heenwijzing naar de Kerk des Heeren, zoals deze zich openbaart onder het Oude Verbond.

Dat de vrouw in dit , , teken in de hemel" gezien wordt als zwanger, een roepende, barensnood hebbende en zijnde in de pijn om te baren, predikt ons dat de Kerk van de oudste tijden af verlangend uitzag naar de komst van het beloofde , , zaad der vrouw". Vanaf de eerste belofte des heils, de moederbelofte, gegeven in het paradijs, waarbij de Heere Zelf Zijn heilig Evangelie heeft geopenbaard, is door het gelovige volk des Heeren smachtend uitgezien naar de Verlosser, in de vaste overtuiging, dat Deze uit Israël, uit de Kerk van het Oude Verbond zou geboren worden. Vooral de belofte, aan Abraham gedaan, dat in hem en in zijn zaad alle volkeren der aarde gezegend zouden worden, maakte het gelovige Israël gedurig geestelijk werkzaam met deze gedachte. Begrijpelijkerwijze heeft de satan de verwachting van de Beloofde Overwinnaar, zoals deze zo sterk onder Israël leefde, met lede ogen aangezien en heeft hij zich voorgenomen om alles op alles te zetten om het Beloofde Zaad te vernietigen. Dit laatste heeft Johannes gezien in het andere teken, dat hem wordt getoond in het visioen. Hij ziet namelijk ook een grote, rode draak, een vurige slang, die voor de vrouw heeft plaats genomen,  opdat hij haar Kind zou verslinden, zodra dat zou geboren zijn.

Dit brengt de spanning in het visioen. Het door de Kerk verwachte Kind wordt door de satan, de oude slang, bedreigd, Maar toen Gods tijd gekomen was, de volheid des tijds, werd in weerwil van de vreselijke dreiging het Woord toch vlees. Zo is ook in deze bevestigd, dat niets Gods besluit ooit keren kan. De belofte des Heeren wordt vervuld. Dat is het wat de kribbe van Bethlehem ons toont. Daar is aanschouwd de vervulling van wat de eeuwen door is beloofd en voorbereid. Johannes heeft gezien en geschreven: en zij baarde een mannelijke Zoon. Deze uitdrukking is bijna volkomen gelijkluidend aan de ons meer bekende woorden van Lukas 2 : en zij baarde haar eerstgeboren Zoon en wond Hem in doeken, en legde Heni neder in de kribbe, omdat voor hen geen plaats was in de herberg.

In onze tekst wordt de grootheid en de heerlijkheid van Christus op een merkwaardige wijze in het licht gesteld. Er staat: en zij baarde een mannelijke zoon. Dat het geboren kind van het mannelijk geslacht is, verkondigt ons dat Hij in staat zal zijn om de plaats van de eerste Adam, als Verbondshoofd, in te nemen en dus ook weer als Hoofd des Verbonds op te treden. Dit houdt in voor allen die Hem mogen toebehoren : troost en zaligheid. Dat een mannelijke zoon geboren wordt, telkent ons de Zaligmaker in Zijn kracht.

Zeker, Christus komt in de wereld als kind. Maar dat Kind is een man. En die Man zal naar het woord van de profeet Jesaja zijn : een verberging tegen de wind, en een schuilpaats tegen de vloed, als waterbeken in een dorre plaats, als de schaduw van een rotssteen in een dorstig land. Zo is dit Kind de beloofde Held, op Wie een arm en ellendig volk vertrouwen kan, van Wie het alles mag en kan verwachten. Hij is de Man, die gekomen is om Zijn volk te geven kennis van de zaligheid, in de vergeving hunner zonden, door de innerlijke bewegingen der barmhartigheid van onze God, met welke ons bezocht heeft de Opgang uit de hoogte.

Maar daar staat nog meer in onze tekst: die al de heidenen zal hoeden met een ijzeren roede. Juist omdat Hij de volkomen Zaligmaker is van Zijn volk, daarom zal Hij ook heersen over Zijn vijanden. Ook hierin ligt voor de Kerk van Christus een rijke troost. Zij heeft die nodig in alle tijden dat de voortdurende haat van de grote draak wordt ondervonden. Alle machten, die zich hebben opgemaakt om het Kind, dat geboren is in Bethlehem's kribbe, te verslinden, zullen hun doel niet bereiken. Ja, de satan doet zijn best: bij de verzoeking, door de woorden van Petrus : in Gethsémané; door Pilatus en Herodes. En als eindelijk Christus aan het kruis hangt, meent hij zijn doel te heb­ ben bereikt. Maar dan blijkt, dat wat de satan heeft gedaan, slechts is geweest vermorzeling der verzenen. Christus dood is de weg tot het leven en tot de overwinning, dat is : de vermorzeling van de kop der slang.

Weer hebben we vernomen, lezer, dat Bethlehem de plaats is van spanning, van dreiging, van strijd. Deze strijd is echter in Bethlehem niet geëindigd.

Bethlehem is crisis : scheiding tussen hen die voor Christus knielen en zij, die Hem verachten ; tussen degenen, die de geboren Zaligmaker nodig hebben en die Hem verwerpen. Wie geen schaap van 'Christus kudde wil zijn, maar Hem blijvend weerstand biedt, zal eens ervaren dat niemand aan Hem ontkomt. Met ontzagwekkende kracht zal Christus heel de wereld, die vol is van satanische werkingen, aan zich onderwerpen, met de ijzeren roede regeren en leiden, zoals Hij wil en zo de Boze tonen, welk lot hem te wachten staat. Hij zal ook de vijanden overwinnen en verbrijzelen.

Dit moge ons wel verontrusten.

Kerstfeest, het feest van de Vleeswording des Woords, , is een zeer algemeen gevierd feest, dat, zoals het gevierd wordt door tienduizenden mensen, niet vrij is van zoetelijkheid. Het Licht, dat vanuit onze tekst echter op het kerstgebeuren valt, zuivert de zoetelijkheid wel uit. Behalve dat boven de kribbe van Bethlehem de hemelen zich openen en engelen zingen van God's Welbehagen en van vrede op aarde, ontsluit zich achter de kribbe de hel. Daar ligt op de loer: de grote draak, zoekende om te verslinden het levende Kind.

Dit element kent de wereld in haar kerstfeestviering niet. Of de Kerk er altijd mee rekent, valt ook te betwijfelen, wanneer wij bedenken dat haar liturgische kerstnachtdiensten talrijker worden en de daarin brandende kaarsen dikker.

Lezers, het gaat om het levende Kind, om de mannelijke Zoon !

Die hebben wij nodig te kennen. Met Hem moeten wij in levende betrekking staan. Want wij moeten van onze schuld bevrijd worden, en uit de macht des duivels verlost worden. Dat zijn de grote zaken, waarom het gaat bij de herdenking van Christus' geboorte, het wonder van de Vleeswording des Woords.

Welnu, geliefde lezer, wat betekent de komst van Christus voor u?

Wat zegt het u, dat in de kribbe van Bethlehem een mannelijke Zoon geboren is ?

Zo ooit, dan zeker bij de herdenking van Christus' geboorte hebben wij ons af te vragen, niet: of we Christus zoeken, maar wat we bij Hem en in Hem zoeken. We menen zo spoedig, dat we Hem wel zoeken. Maar dit is zo vaak niet meer dan een verstandelijk redeneren over Hem, met wat ontroering bij de gedachte aan het Kindje in de kribbe. Deze overwegingen kunnen ons niet behouden. Dit zijn geen tekenen van waarachtig genadeleven, ook al meent men vaak van wèl. Dat wij onszelf niet bedriegen voor de eeuwigheid ! Er is geen vreselijker gedachte, dan hier in ons leven ons te vleien met de valse hoop, dat het wel goed komt, en bij de dood te ontdekken dat wij ons vergist hebben.

Wat betekent de Heere Jezus voor ons ?

De Zoon des mensen is gekomen om te zoeken en zalig te maken dat verloren was. Hebben wij ons als verloren mensen leren kennen ? Dan is er behoud, leven en vreugde in Hem. Maar wanneer deze kennis ons ontbreekt, zijn we niet echt verheugd over de komst van Christus in de wereld. Dan hebben we er behoefte aan om het kerstfeest te omlijsten met versiering van groen en kaarsen : pijnlijke illustratie van onze geestelijke armoede.

Anders is het, wanneer wij bij het licht van de Heilige Geest de ellende en de verlorenheid en ook de vijandschap van ons leven hebben leren kennen, dat wij kinderen des toorns zijn. Dan vrezen wij eenmaal onder de ijzeren roede van de oordelende Christus te worden verbrijzeld. Dat is immers onze verdienste en Zijn Recht. Deze vrees wordt weggenomen door de prediking van Christus' geboorte onder de dreiging van de grote draak. Die draak en zijn rijk gaan ten onder en Christus is Overwinnaar, weggerukt tot God en Zijn troon, dat is : ten hemel gevaren en zittend aan Gods rechterhand. In Christus is de overwinning en daardoor ook het heil en de zaligheid voor allen die met hun zonden en schuld, hun ellende en verdorvenheid, tot Hem ten einde raad de toevlucht hebben leren nemen. Zalig voorrecht, dit te mogen ervaren.

Maar, wat liggen de dingen hier diep ernstig. De tekst en het verband daarvan spreekt ons van de worsteling van satan met Christus. In die worsteling gaat het om onze ziel en zaligheid. Lezer, bedenk, dat het één van beiden is : óf in leven en sterven het eigendom van Christus, óf — ontzaglijke mogelijkheid — het eigendom van de grote draak. Christus is gezet tot een val en tot een opstanding van velen in Israël, dat is : in de brede kring der Verbondskinderen. Wie niet met Hem is, is tegen Hem!

De Heere brenge ons op de knieën, in schuldbesef, voor Hem, die plaatsvervangend de strijd met de satan aanbond en volstreed, opdat wij in Hem, de Man, door God als Borg en Middelaar verordineerd en als Kindeke op aarde geboren, mogen worden aangenomen tot kinderen Gods.

Dan wordt de herdenking van de Vleeswording des Woords waarlijk : Kerstfeest, feest van Christus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen