ONZE MILITAIREN EN WIJ

J. GOEDHART

Het is jammer, heel erg jammer.

Wat ik bedoel ?

Laten we direct maar met de deur in huis vallen en zeggen, dat het in dit artikel gaat over onze mannen en jongens in de militaire dienst en over onze dominees en kerkeraadsleden,

Is dat zo'n belangrijke kwestie, vraagt u. Ik meen van wel. Immers, met de militaire dienst heeft elk gezin te maken, hoe dan ook. Daarom is het ook dringend nodig, dat er , , van de kerk uitgaande" goede gedegen voorlichting wordt gegeven aan onze a.s. militairen.

Doen wij dat ?

Ongeveer zestig voorlichtingsavonden heb ik nu gehouden in allerlei plaatsen op uitnodiging van Jongelings- of Meis jesverenigingen. Vrouwenverenigingen, C.J.B.T.B. of afdelingen van de Kon. Ned. Militaire Bond „Pro Rege". Soms had de plaatselijke predikant de leiding, heel vaak echter was die predikant in geen velden of wegen te bekennen. Nu weet ik heel goed, dat een dominee meer te doen heeft dan vergaderingen leiden en dat hij zeker wettig verhinderd kan zijn. Het deed mij toch altijd goed als de dominee er was.

Maar nu komen we bij het kernpunt: Steeds spoor ik de a.s. militairen aan (en zeker ook de ouders) om vóórdat ze naar , , dienst" gaan dit even te laten weten bij de dominee of de kerkeraad. Dat is m.i. een plicht. Dan weet de dominee er van. Dan gaan de schaapjes niet heimelijk bij de herder vandaan.

Maar nu het andere : Wat zegt de dominee dan tegen zo'n jongen die naar de kazerne gaat. Wat geeft zo'n dominee mee?

Nu weet ik van heel dichtbij, dat het soms op deze manier gaat: , .Dominee ik kom even zeggen, dat ik volgende week in dienst moet". En dan de dominee : , , Zo, eh.... nou, dat is fijn hoor, bedankt". Deur dicht. Dominee uit het gezicht en a.s. rekruut af. Met nadruk wil ik herhalen, dat dit voorkomt. Dat dit voorkomt is jammer, heel jammer. Want juist voor jongens die in dienst moeten kunnen we zo veel doen, al lijkt het weinig. Die jongens staan juist in die tijd zo , , open", juist ook voor de geestelijke dingen. Maar dan bedoel ik niet, dat we die jongens gaan bepreken, dat we hen een preek meegeven. Neen, juist voor zulke jongens zegt een hartelijke belangstelling en een klein geschenk zo heel veel!

Nog steeds komt het voor, dat er in een pastorie, dat er in een kerkeraad niets, maar dan ook niets aanwezig is om mee te geven aan een a.s. militair. Mag ik even heel eerlijk zijn en zeggen dat het er bij de Gereformeere kerken dan toch beter uitziet op dit punt. Veel dominees weten bij ons niet eens dat er boekjes zijn, die speciaal bedoeld zijn als geschenk namens de kerkeraad aan de a.s. militair. Van de Hervormde zijde is dat , , Uw Kerk gaat mee" (Boekencentrum). Als dat boekje ons niet aanstaat, welnu, er is nog genoeg. Even een kaartje naar Voorhoeve in Den Haag, en u ontvangt een lijstje van alles wat er daar voorhanden is. Trouwens de hoofdlegerpredikant weet u ook heus wel in te lichten. Kijk, en dan even een groet of een stempel van de kerkeraad in zo'n boekje en dat dan overhandigen aan de betrokkene. Wat weinig moeite kost 't eigenlijk om met de kerst of met oud en nieuw te zorgen dat de militairen uit de eigen gemeente namens de kerkeraad een pakje sigaretten krijgen, bijgevoegd bij een hartelijke brief.

Ik dacht zo, dat al deze kleine dingetjes al héél veel goed kunnen doen. Vanzelfsprekend is het, dat er op de kansel wordt gebeden voor onze militairen en ook voor hun verloofde, die met kerst b.v. in de kerk zit, terwijl Jan in de kazerne of in het kamp verblijft. Het kan zo goed doen, juist voor zo'n meisje, als het ook even wordt genoemd. Dat behoeft heus niet elke zondag, nee, dat niet, maar toch zeker wèl op de 1 e kerstdag in de morgendienst.

Helaas moest ik het meemaken in een dienst op 1 e kerstdag, een morgendienst dat er in het gebed en in de preek met geen woord aan werd herinnerd. Dat is m.i. jammer, érg jammer. Heus, ik weet wel dat dit niet het belangrijkste is van kerst, nee, maar tóch....

Nog even deze vraag: Hoe is het in uw gemeente ? Wat wordt er door uw kerkeraad gedaan ? Hoe is het met u, als predikant, in deze zaken ?

Zeg niet, het haalt niets uit en het is in dienst allemaal zo goddeloos.

Juist daarom al zouden wij met des te meer ijver het werk voor onze militairen ter hand moeten nemen, dacht ik.

Is er bij u éen in de kerkeraad, die b.v. dit werk op zich neemt ? Laat hij dan zorgen voor die boekjes. Laat hij de predikant de datum van vertrek laten weten en dan als 't even kan, ook die jongen even de hand drukken als hij vertrekt. Een ferme vriendenhand zegt dan méér dan een preek. Trouwens, een dominee, die zelf legerpredikant geweest is, weet wel hoe dit werk moet worden aangepakt.

Is er in uw gemeente al eens een voorlichtingsavond gehouden? Doe het in samenwerking met meisjes en jongens, met jeugdvereniging en vrouwenvereniging. Ook de ouders en de verloofden moeten worden voorgelicht.

Tijdens zijn diensttijd de jongeman dus ook niet vergeten, en dan na zijn afzwaaien even een kort welkom weer in de gemeente. Zo hoort het. De predikant en de kerkeraad die , , de soldaat" maar helemaal laten zwemmen, weten niet wat ze verwaarlozen. Ze weten óok niet, hoe zo'n jongen soms zoekende is, soms verlangende is naar een rustig en eerlijk gesprek.

Maar al te vaak horen we : Als ze uit dienst komen, zijn ze zo heel anders geworden!

Dat wil niet zeggen, dat ze dan niet meer om God of gebod geven. O nee! Helaas, wordt het wel vaak zo bedoeld. Maar het is absoluut niet zo. Als een kerkeraad, een predikant, een gemeente zich totaal niet met de militaren bemoeit dan is het niet te verwonderen als zo'n militair na zijn afzwaaien zegt: Ik doe er niet meer aan! Dan is dat van die militair verkeerd, natuurlijk, maar de schuld ligt dan heus niet bij die militair, of bij , , de dienst", maar eigenlijk bij die kerkeraad, die predikant, die gemeente.

Ik ben mij ervan bewust, dat sommigedingen hier scherp neergeschreven zijn. Ik acht dit nodig. We moeten wakker worden. We hébten al lang genoeg geslapen. Deze zaak is het waard! Juist, omdat het gaat om de zonen van ons volk, om de jeugd. Omdat het uiteindelijk gaat om de eer van Christus.

Dit waren zo een paar opmerkingen en nu aan u het woord..... en nog liever : de daad!!

J-Goedhart.

Wij laten dit schrijven geheel voor verantwoordelijkheid van de heer Goedhart, maar voldoen toch aan het verzoek van de schrijver om het op te nemen, aangezien er enkele dingen in gezegd worden, die onze predikanten en onze kerkeraden wellicht ter harte willen nemen in het belang van onze jonge mannen, die onder de wapenen worden geroepen, en óok van de gemeenten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen