De Geref. Bond en de gezangenkwestie

Met het stellen van het hoofd boven dit artikel meent de schrijver geenszins een nieuw punt aan te snijden. Er is in de loop van de vorige eeuwen al zoveel over geschreven, dat men zou zeggen, dat het niet meer nodig is om er nog één letter over te schrijven.

Aan de éne kant is dat wel waar; maar aan de andere kant bedenke men wèl; dat het opkomende geslacht er niet meer zo goed van op de hoogte is, en ook uit de midden-orthodoxie komen er velen in onze gelederen, die zich gaarne onder onze prediking begeven, maar het toch maar niet begrijpen kunnen dat we ook met eens een gezang in de dienst des Woords laten zingen.

Omdat ik de laatste tijd iedere keer weer die gezangenkwestie ontmoet, acht ik het nodig om er nog weer even op in te gaan, al zal het dan ook zeer kort zijn.

Het is u toch bekend, dat de synode aan het begin van de vorige eeuw dichters heeft uitgenodigd om een gezangenbundel samen te stellen, die geschikt zou zijn voor onze Hervormde kerk.

Onder die dichters waren toen ook al vogels van diverse pluimage.

Er kwam een gezang uit de pen gelijk gezang 53.

O God, wat ooit in mij verdoof,

' k Geloof aan u, aan deugd en eeuwig leven.

Zuiver rationalistisch dus ! Daarnaast ook gezangen als deze :

Alle roem is uitgesloten.

Onverdiende zaligheên,

Heb ik van mijn God genoten,

'k Roem in vrije gunst alleen.

Dit laatste klinkt ons beter in de oren. Als gij die oude bundel van evangelische gezangen bestudeert, wordt het u duidelijk dat de dichters er samen naar hebben gestreefd om de mensen van uiterst links tot uiterst rechts tevreden te stemmen.

Eigenlijk dus nog hetzelfde streven als in onze tegenwoordige modaliteitenkerk.

Toen kwam de gezangendwang. Ge zoudt misschien hebben verwacht, dat de kerkeraden allemaal een exemplaar van die gezangenbundel zouden hebben ontvangen, opdat zij en de andere hogere besturen daarover hun consideraties zouden hebben kunnen geven en daartegen hun bezwaren indienen.

Dat zou tenminste wettig geweest zijn.

Maar niets van dit alles. Over de bundel wordt niet gehandeld. De bundel ligt klaar. Er is voor elk wat wils. Ge zult die gezangen aanvaarden en zingen !

Doch zo gaat het niet. Wij blijven protesteren tegen zulk een onwettige invoering. Maar dat niet alleen ; wij kunnen ook deze bundel naar zijn Inhoud van , , voor elk wat wils" onmogelijk aanvaarden. Al heeft de kerk tot op de huidige dag er niet van willen weten om alsnog die bundel gezangen te onderwerpen aan de consideraties van de kerkelijke vergaderingen, dan acht zich toch het geweten van elk,  die wenst te leven naar Schrift en Belijdenis, zich geroepen om tegen alles te protesteren, wat in die gezangenbundel niet aan die eis voldoet.

Die gezangenbundel ademt in zijn geheel geen gereformeerde geest.

Bij aanvaarding van deze bundel brengen we niet alleen de goede, maar ook de verkeerde gezangen onder het bereik van het gereformeerde volksdeel. En niet iedereen is bekwaam om te onderscheiden wat aanbeveling of afkeuring verdient. Daarom is het beter, dat we ons van deze gezangenbundel distancieëren, dan dat we het gevaar lopen mede te werken aan de verbreiding van allerlei wind van leer.

Acht de invloed van het lied niet gering. Via het lied zijn er in de loop der tijden al heel wat ketterijen onze kerk binnengebracht.

Men heeft vaak genoeg erkend, dat er op gereformeerd standpunt bezwaren tegen vele gezangen zijn in te brengen.

Goed, zegt men, we willen dat erkennen, maar zoekt er dan de goede uit; laat die zingen en laat, wat u niet goed dunkt, rusten. Men is zelfs nog verder gegaan. Er is al menigmaal het advies gegeven, dat het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond zelf maar een twintig of dertig gezangen zou uitzoeken, die genade zouden vinden bij de leden van de Gereformeerde Bond. .

Er zijn er onder onze bondspredikanten ook enkelen geweest, die dit advies hadden willen opvolgen.

Het hoofdbestuur heeft er echter niet aan willen denken om die weg in te slaan.

Het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond acht zich niet competent om de gezangenkwestie op te lossen.

Dat is niet een zaak van een bond, maar van de kerk. Als de bond het toch wilde doen, dan zouden we echt kerkje in de kerk spelen.

En dat willen we niet.

Welaan, als de kerk er dan nu eens mee zou beginnen, zou de Gereformeerde Bond zich er dan achter kunnen stellen ?

En dan spreken wij weer heel positief, als we zeggen dat zelfs de kerk in haar huidige vorm niet competent is om zich uit té spreken over het gezangenvraagstuk, zolang zij tegenover haar eigen belijdenis nog een zwevende houding aanneemt.

Hoe zullen Vrijzinnigen, Barthianen, enz., die zelf veel van de belijdenis afwijken, onderzoeken in hoeverre de gezangenbundel trouw is aan de belijdenis ?

Nu zullen de lezers wel gevoelen, dat het met de gezangenkwestie hopeloos vast gelopen is. En van een compromis van „voor elk wat wils", willen we niet weten. Alzo blijft ons om des gewetens wil alleen maar over om ons achter de liturgie van Dordrecht te stellen en te wachten tot de kerk begint te leven naar haar belijdenis.

Ziehier het standpunt van de Gereformeerde Bond in het kort uiteengezet voor degenen, die zich de laatste jaren bij ons hebben gevoegd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen