BIDDEN-SLAPEN

Het doet ons op het eerste gezicht vreemd aan, als we lezen van een biddende gemeente en 'n slapende apostel. Dat schijnt toch wel volkomen in strijd met elkaar te zijn, temeer als we letten op de omstandigheden. De eerste Christengemeente is in grote zorg, nadat een tijd van verheuging was gekend. Grote dingen waren er geschied, de Heere had dagelijks toegedaan tot de gemeente, die zalig wordt. Grote bloei was er te zien in de jonge gemeente te Jeruzalem, waar een opgewekt geestelijk leven werd gevonden. Maar de beproeving is niet uitgebleven. Er is een grote vijand, die altijd belust is op de verstoring van het werk des Heeren. Het ware werk Gods vindt altijd zijn bestrijding. Daarom heeft de gemeente al spoedig te lijden van vervolgingen. Velen werden naar andere göbieden verjaagd. Maar ondanks de vijandschap, waarbij de strijd tussen vrouwenzaad en slangenzaad aan het licht treedt, is de kerk vermeerderd, zelfs een grote vervolger werd toegebracht.. Een die welgevallen had aan de dood van Stefanus, had moeten uitroepen : „Heere, wat wilt Gij, dat ik doen zal".

Nu is het enige tijd rustig geweest, maar dan valt er plotseling een slag, die hard aankomt. Jacobus viel onder beulshanden en alsof dat nog niet genoeg was, werd ook Petrus gevangen genomen en wat zal er van hem worden ? Petrus, de held van de apostelkring, de woordvoerder der gemeente valt ook in de handen van Herodes en vertoeft misschien wel in dezelfde gevangenis, waaruit een engel hem tezamen met Johannes tevoren had uitgeleid. Wat is het toch wonderlijk in het leven van Gods kinderen. Soms herhaalt zich de beproeving, waaruit de Heere vroeger heeft verlost. Het schijnt dan alsof Hij Zijn eigen werk ongedaan maakt. Dit is om het geloof te beproeven, dat geloof, dat weten mag, dat Hij niet varen laat het werk Zijner handen.

De gevangenneming van Petrus was voor de gemeente een zware zaak. Zij kan en wilde haar leraar niet missen. Daarom was het een zware beproeving, als Petrus tussen de soldaten wordt bewaard. En nu kunnen de beproevingen des geloofs niet worden gemist. Ook is er vaak oorzaak, dat ze komen. Nu weten we niet, hoe het met de gemeente van Jeruzalem was gesteld op het ogenblik dat Petrus de gevangenis in gaat. Misschien was er wel een zekere gerustheid omtrent het lot van de apostelen. Ondanks alle vijandschap was er nog niet één gevallen. Alle aanslag tegen hen was mislukt, doordat kerkerdeuren voor hen opengingen. Het vuur van de vervolging had zelfs de zoom hunner klederen niet geschroeid. Ondanks het woeden, waren allen nog in Jeruzalem. Zij schenen onschendbaar te zijn. Het zou niet te verwonderen zijn als een valse gerustheid over de gemeente was gekomen aangaande het lot der apostelen. Zo gemakkelijk besluipt een gerustheid de ziel, als steeds alle gevaren worden afgewend.

En dan ineens valt Jacobus, terwijl ook Petrus wordt gegrepen. Hij wordt in de gevangenis bewaard. Het ziet er zelfs naar uit, dat hem een zelfde lot zal treffen. De vos Herodes wil de Joden ook verder nog wel een pleziertje doen. Het werd begrepen, dat diens handen de apostel niet zouden sparen. Zouden de handen des Almachtigen hem bewaren ? Petrus bewaren, nu die handen Jacobus hadden losgelaten ? Bange vragen rijzen op in het hart. Zullen allen door de hand van Saul omkomen? Triumf eert niet de duisternis over het licht? Is alles tevergeefs geweest ? Wat zal men doen ? In vertwijfeling neerzitten, en luisteren naar de stem van Job's huisvrouw : ' , , Zegen God en sterf ? " Er zijn tijden, dat het schrik is van rondom en vrees van binnen is. Ook David heeft zulke dagen gekend, maar dan horen we, dat hij zich sterkte in de Heere, zijn God. Dat is in de geloofsbeproeving het geloof, dat baanbreekt door de duisternis. Dat treedt ook aan de dag bij de gemeente in Jeruzalem. Van haar werd een voortdurend gebed tot God gedaan. Dat is maar niet vanzelfsprekend, omdat dit bidden spreekt van grote dingen, nl. van liefde en geloof. De gemeente lijdt mee met een die lijden moet. Juist omdat men vreest Petrus te verliezen, wordt de liefde voor hem aangewakkerd. Zij hielden de afwezige vast met de uitgestrekte handen van het gebed. Welk een voorrecht voor deze leraar, dat er zulk een gemeente achter hem staat. Werd dat ook nu maar veel gevonden.

Maar dat bidden spreekt ook van geloof, een worsteling des geloofs. Want naar de uiterlijke omstandigheden, valt er niets te hopen. Het voorbeeld van Jacobus heeft bewezen, dat er geen onschendbaarheid lag in het apostelschap. En als er dan gebeden wordt, dan wordt de Heere in Zijn ontfermend hart aangegrepen.

Zij baden voor Petrus, of de Heere hem wilde sparen, maar bovenal om hem kracht te geven onder het kruis. De gemeente bidt in het gebed voor de discipel om het behoud van 's Heeren werk. Men bidt omdat men weet, dat de Heere in de weg des gebeds wil overwonnen worden. Men bidt en toch het schijnt vergeefs, want de laatste nacht voor de rechtzitting en de deuren blijven gesloten.

En hoe is het in de cel, waar de ten dode opgeschrevene vertoeft. Hoe anders is het daar, dan in de kring van de gemeente, omdat Petrus slaapt. Welk een contrast. Een biddende gemeente en een slapende discipel. Dat hadden we anders verwacht. Staat deze man onbewogen tegenover zijn lot ? .

Lucas tekent hier de tegenstelling om ons te wijzen op een andere schone kracht des geloofs. Het geloof leert bidden, maar ook slapen. Versta dit goed ! Het is niet het zorgeloos zijn, maar het berusten. En wie zal zeggen, welke van beide geloofswerkzaamheden de heerlijkste en machtigste is ?

Petrus zelf zal ook de tegensteling hébben gevoeld, en dat te sterker naarmate de verwachting bij hem groter was. Hij had van de grote werken Gods mogen vertellen. Wonderlijke zegen had hij op zijn werk gezien en nu is hij weggerukt uit die arbeid, waarin hij zich zo verheugd had. Tot werkeloosheid was hij gedoemd, omdat hij in de gevangenis zat, omdat hij gekluisterd was aan twee soldaten. Wat was er reden om bedroefd te zijn, neerslachtig te wezen, ook al omdat het er naar uitziet, dat hij sterven moet.

En toch ... die neerslachtigheid is er niet. Herodes kan de deur van de gevangenis achter hem sluiten, misschien de mond van deze gevangene snoeren, maar dat kan Herodes niet wat het hart betreft, dat naar de hemel is geopend. Want we kunnen ons voorstellen, dat ook Petrus gebeden heeft. Van twee zijden is de troon der genade bestormd. Van de zijde der gemeente en van de kant van deze discipel. Maar er komt geen antwoord. Is er dan oorzaak om rustig te zijn ? Is 't dan niet te verstaan, dat Petrus door moedeloosheid overmand in slaap zou zijn gevallen ? Eens sliep hij in een bange nacht in Getsemané. Toen was het uit zwakheid, dat hij sliep en daarmee het hart van zijn Meester wondde. Nu evenwel is zijn slaap een bewijs van kracht en tot eer van zijn Koning. Het is de slaap des rechtvaardigen. Hij beeft niet voor het dreigend gevaar. Niet omdat hij in zijn recht staat tegenover de aardse rechter. Dat is al groot, maar dat geeft alleen maar rust aan het geweten. Petrus kent evenwel een rust voor de ziel, omdat hij in de gerechtigheid van Christus stond voor de Rechter van hemel en aarde. In de gerechtigheid van Hem, die om zijnentwil met de misdadigers is gerekend. Die gekerkerd is en door de bediening des Geestes. Als dat er is kunnen Paulus en Silas zingen in de gevangenis, dan kan Petrus daar slapen. Zeker de Heere heeft het gebed van hem en de gemeente nog niet verhoord, maar de beproeving des geloofs is hij te boven.

Dagen en nachten heeft hij misschien wel geworsteld en uitgezien naar de reddende engel, maar deze verscheen niet, doch wel daalde de troost in zijn hart. Dat is genade, die doet rusten in het volbrachte werk. Petrus sliep. Hij lag en sliep gerust van 's Heeren trouw bewust. Hij is bereid ook om te sterven. Hij is eenswillend met zijn God. Heerlijk geloofsvertrouwen, gewerkt door de H. Geest. Want dat had de discipel van zichzelf niet. In eigen kracht deinst hij terug voor het minste gevaar. Maar nu onderwezen en gesterkt in de leerschool des Geestes, geldt het: en hij sliep dien nacht. Petrus sliep in 't geloof : Zie de Bewaarder Israels zal niet sluimeren noch slapen. Welk een kracht schuilt er toch in het levend geloof. Kent u dat? Het wordt verkregen op het ootmoedig gebed.

Gerustheid, hoe de uitkomst ook wezen zal. En nu zullen ook de uitwendige boeien voor Petrus worden losgemaakt. Hij zal weer vrij zijn. Zo is het niet altoos. De uiterlijke omstandigheden kunnen dezelfde blijven, de tijdelijke nood wordt niet immer opgeheven. Maar onder dezelfde omstandigheden kan het hart zo anders zijn. Men kan slapen, wetende wat God doet, dat dat wel gedaan is.

Toch leert deze geschiedenis, dat de trouwe Verbondsengel Christus alles aan Zich heeft onderworpen. Duivel, zonde en wereld zijn door Hem overwonnen. Wanneer deze Engel ons opzoekt in de gebondenheid onzer zonden, ziet dan vallen boeien af, en krijgen we de vrijheid. Maar dan wordt ook beleden: Nu weet ik waarlijk, dat de Heere mij verlost heeft. Dan is alles verrassend, haast niet te geloven. Dan zijn er tijden in het leven der kerk, dat ze de weldaden niet op kunnen en er gezongen w^ordt: De Heere heeft grote dingen aan ons gedaan, dies zijn we verblijd.

Weet u daarvan af ? Was de gevangenis rondom u al eens gesloten en het uitzicht voor u alleen de dood? En moest u daarin Gods recht belijden ? Ziet, dan zult u ook weten van die Verbondsengel, dit heeft uitgeleid en lachen en juichen doet!.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen