DIE OVERWINT...

Onze tekst staat in de derde brief, die de verhoogde Heiland, door Zijn apostel Johannes laat schrijven aan de gemeente te Pergamus.

Pergamus was vroeger de hoofdstad van de Romeinse provincie Asia. Een stad, beroemd om haar bibliotheek en bekend' door haar vele fraaie tempels. De god van de geneeskunde Aesculapius werd als een , , heiland" vereerd. In dit centrum van heidense cultuur heeft de Here Christus een gouden kandelaar geplaatst, een gemeente des Heren. De positie van de kerk te Pergamus is gevaarlijk, maar de Heiland is bij haar. In Pergamus heeft satan een troon gebouwd (nl. de , , heiland" Aesculapius) . Maar de kerk des Heren heeft de zaak , , door". Het geloof in de Here Jezus — door Woord en Geest gewerkt ; — laten ze niet varen. Ook al moet Antipas als bloedgetuige van Christus sterven.

De gemeente strijdt de goede strijd. Met blijdschap brengt de Here Jezus dat in herinnering. Maar de Koning der Kerk moet om der waarheid wil het verkeerde bestraffen. In de gemeente van Pergamus zijn mensen, die net als Bileam uit het Oude Testament, een strik spannen voor het volk des Heren. De z.g. Nikolaïeten, die leren: Een christen moet openstaan voor de wereld. Waarom zal hij niet aanzitten aan de heidense offermaaltijden? En waarom zal hij geen omgang hebben met heidense vrouwen? De Nikolaïeten willen, dat de kerk een compromis zal sluiten met de wereld, met de , , troon des satans". De gemeente te Pergamus is te toegeeflijk en te verdraagzaam. Daarom getuigt de Heiland: , .Bekeer u en zo niet, Ik zal haastiglijk bij u komen en zal tegen hen krijg voeren met het zwaards mijns monds". Dit zwaard van de Here Christus is Zijn Woord. Dat Woord snijdt aan twee kanten: óf tot bekering óf tot verharding.

Maar op deze bedreiging laat de Heiland de belofte van onze tekst volgen: Die Overwint!

Aan elke overwinning gaat een strijd vooraf. Het is de goede strijd des geloofs, die elk kind des Heren moet strijden. Niet de strijd tegen vlees en bloed, maar de strijd tegen de geestelijke boosheden in de lucht. De strijd, waarin de Geest begeert tegen het vlees en het vlees tegen de Geest.

Hoe zal Gods volk nu een strijdend leger kunnen zijn? Wanneer zij zien op zichzelf, dan vrezen ze! Ze moeten het belijden: , , 'k ben tot hinken en tot zinken, ieder ogenblik gereed". Maar wanneer het oog des geloofs, door de Geest Gods, gericht is op de grote Aanvoerder Jezus Christus, dan zullen zij in en door Hem overwinnen. Aan het eind van het strijdperk van dit leven mogen ze juichen: , , Meer dan overwinnaars door Hem, Die óns heeft liefgehad".

Wat Gods kinderen nodig hebben voor de overwinning is: geloof. De apostel Johannes wijst hier de weg: , , En dit Is de overwinning, die de wereld overwint, n.l.. ons geloof". Door het geloof wordt Gods volk één met Christus, één met Zijn duurgekochte gemeente. Eén met Hem in de strijd en ook één met Hem in de overwinning. 

Die overwint. Ik zal hem geven een witte keursteen. Dit beeld van de witte keursteen is ontleend aan de rechtspraak der Romeinen. Wanneer de verdachte verhoord was, werd er gestemd over het al of niet schuldig zijn. Dit gebeurde door middel van steentjes, die in een urn gedaan werden. Wanneer de zwarte steen er uit rolde, dan had de verdachte niets, meer te hopen. De kleur zwart duidde aan: oordeel, vonnis, wrekende gerechtigheid, de dood. Maar wanneer de witte steen er uit rolde, dan lachte het leven de beschuldigde toe. Die witte steen betekende: onschuld. vrijspraak, vrijheid, blijdschap.

Alle mensen moeten verschijnen voor de witte troon van Gods heiligheid. Het zijn mensen, die zondaren zijn en de heerlijkheid Gods missen, ja, die — naar recht — het oordeel moeten ontvangen.

Wie voor die rechterstoel van de levende God staat, nadat zijn naam afgeroepen is, heeft in zichzelf geen hoop, geen uitzicht, geen verwachting. Want niets van ons - — noch ons vrome, noch onze brave werken — kan voor Gods heiligheid bestaan. Een zwarte keursteen hebben wij verdiend door onze moedwillige ongehoorzaamheid; een keursteen, die spreekt van ons vonnis. En wanneer wij die ontvangen, moeten wij God's recht billijken.

Maar voor Christus' Kerk — een volk van schuldigen —• gaat de hemel open. Want de Here — de God van het Woord — getuigt: , , Ik heb u liefgehad met een eeuwige liefde". Ja, wie als een arm en verbrijzeld zondaar door Gods recht verbroken is, maar wie ook — door Gods Geest geleid — dwars door het recht Gods heen, Jezus Christus en Zijn volkomen gerechtigheid heeft aangegrepen, dat volk, die gemeente mag uitzien en blij verwachten de Here Jezus Christis in Zijn zalige wederkomst.

Want er is geen verdoemenis voor degenen, die in Christus Jezus zijn.

Hier in beginsel vrijgesproken en verzegeld door de Heilige Geest gaan de gelovigen vol goede moed verder op de pelgrimsweg naar de Godsstad, om daar Christus te eren, die de zwarte keursteen van ons doodvonnis heeft aanvaard, opdat Zijn volk eeuwig getroost zou worden met de witte keursteen van de vrijspraak (vr. en antw. 60, H. Cat.).

Onze tekst spreekt niet alleen van een witte keursteen, maar ook van een nieuwe naam. Er staan letters in die witte keursteen gegraveerd. Denk aan de Hogepriester bij Israël, die een borstlap droeg met twaalf stenen, waarin de namen van de twaalf stammen ingegrift waren.

De naam drukt het wezen uit. De nieuwe naam wijst op een nieuwe toekomst, een nieuw bestaan, een nieuwe schepping.

Hier — op deze aarde — bezit Gods volk die naam ook. Maar er ligt dikwijls een dikke laag stof over die nieuwe naam. De glans wordt zo weinig gezien. Hoe komt dat? Omdat wij ook — na verzoening van onze schuld — steeds weer moeten belijden: , , Want ik weet, dat in mij — dat is in mijn vlees — geen goed woont. Ik ben vlees, verkocht onder de zonde".

Denk aan Jacob! God de Here geeft een nieuwe naam en toch toloreert hij de afgoden in zijn omgeving.

Denk aan uw eigen leven, gelovige. U bent een erfgenaam van God en een mede-erfgenaam van Christus. U moogt uw naam horen in deze woorden: , , Want gij zijt een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterdom, een heilig volk, een verkregen volk", maar waar is nu de daad, der gehoorzaamheid: , , Om te verkondigen de deugden Desgenen, Die u getrokken heeft uit de duisternis tot Zijn wonderbaar licht".

O, de zonde in ons hart; de wereld en de satan met zijn daemonen, waardoor de groei en de wasdom in Christus wordt belemmerd! Dat is een zaak van harde pijn. Echter ziet — in die situatie — niet op uzelf, maar op uw Koning, die in de Schrift getuigt: , , Ik zal u geven een witte keursteen met een nieuwe naam". Dat is de toekomst van de strijdende Kerk des Heren! Door en tot de Drieënige Verbondsgod bekeerd, hunkeren de gelovigen naar de nieuwe hemel en de nieuwe aarde.

Wie overwint, Ik zal hem geven een witte keursteen en op de keursteen een nieuwe naam geschreven, welke niemand kent, dan die hem ontvangt, d.w.z. dat elk van de gelovigen op de keursteen een andere naam zal lezen, een eigen naam, die aan zijn wezen, zijn existentie volkomen beantwoordt, een naam, die God de Here als een heilgeheim in het oor fluistert.

Zeker, Gods kinderen hebben in het nieuwe Jeruzalem veel dingen gemeenschappelijk: Het nieuwe kleed, door Christus geschonken; het nieuwe lied, door Gods Geest geleerd; de nieuwe wijn, in de bruiloftszaal van het Lam. Maar bovendien ontvangen ze van de Here nog een apart geschenk van Zijn welbehagen: een nieuwe naam op een witte keursteen; een naam, die niemand kent dan die hem ontvangt.

En de palmtak der overwinning wordt dan vol stille dankbaarheid neergelegd voor Gods troon.

Tenslotte een vraag: Ontvangt u straks die nieuwe naam uit Gods hand, die naam op de witte keursteen?

Velen willen een goede naam bij de mensen of een grote naam in de wereld hebben, Salomo zegt: , , een goede naam is beter dan olie", maar de nieuwe naam is nog beter dan de goede en de grote naam. De God van het leven zal aan de overwiniiaars een nieuwe naam geven. Hun oude naam — n.l. die van zondaar, kind van Adam — wordt vervangen door een nieuwe naam.

Kent u uw oude naam? Heeft de Here u die oude naam leren spellen, zodat u in heilig beven voor Gods recht hebt uitgeroepen: Wee mij, want ik verga?

Alleen wanneer u en ik van vroom goddeloos geworden zijn door ontdekkende genade, dan zullen wij het naar de Schrift beleven door de Geest des Vaders en des Zoons: God, Die de goddeloze rechtvaardigt om niet door het geloof in Christus.

Het gaat door de strijd en de worsteling heen. Maar de Schrift getuigt: „En de zon rees hem op, toen hij door Pniël ging". De Zon der gerechtigheid, onze Here Jezus Christus. Dat is de lieflijke naam, die hemel en aarde verenigt te saam. De zaligheid is in geen ander.

De witte keursteen met de nieuwe naam! Voor een ieder, die overwint. Voor een ieder, die de strijd kent om in te gaan door de enge poort.

Gods volk, de Kerk van Christus, vertroost door onze tekst, heeft altijd goede moed. Zij weten het: God heeft Zijn volk geen kalme reis beloofd, maar wel een behouden thuiskomst.

Zij hebben een reislied, door Gods Geest hun geleerd, een strijd- en overwinningspsalm:

Gij toch, Gij zijt hun roem, de kracht van hunne kracht.

Uw vrije gunst alleen, wordt d' ere toegebracht!

Wij steken 't hoofd omhoog en ztillen d" eerkroon dragen,

Door U, door U alleen, om 't eeuwig welbehagen,

Want God is ons ten schild in 't strijdperk van dit leven,

En onze Koning is van Isrels God gegeven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen