SYNODE VRAAGT DE KERK BEZWAARDEN TE ONTZIEN

In een boodschap aan de kerk zal de Hervormde Synode aan de kerkeraden vragen zoveel mogelijk hen tegemoet te komen, die wegens de beslissingen inzake de vrouw in twee ambten bezwaard zijn. De synode weet, dat er vreugde is om haar beslissing, maar ook dat velen met teleurstelling en verdriet zijn vervuld. Daarom dringt zij er bij de kerkelijke vergadering op aan, deze bezwaarden te ontzien.

Opdat én de bezwaren én de ambtsdraagsters niet in geloof en ambt gehinderd worden, suggereert de synode, dat geen vrouwelijke ouderling van dienst zal optreden in een kerkdienst, waarin een bezwaard predikant voorgaat; ook verzoekt zij de vergaderingen geen vrouwelijke ambtsdragers af te vaardigen naar meerdere vergaderingen, waar haar verschijning een schok zou geven.

(Ontleend aan De Rotterdammer, d.d. 28 jimi j.l.)

Dit schijnt een vriendelijke tegemoetkomst aan de , , bezwaarden", waardoor — indien de kerkelijke vergaderingen gevolg geven aan de suggesties van de Synode — conflicten kunnen worden uitgesteld. Maar de hoofdzaak loopt daarbij gevaar van verdere negatie. Want het gaat niet om een middelmatige zaak, welke men kan doen, of ook nalaten, maar het gaat om het goddelijk gezag van de Heilige Schrift en om de gehoorzaamheid, welke wij schuldig zijn aan het Woord. Die vriendelijke tegemoetkomst is — hoe goed mogelijk bedoeld — misleidend. Zij kan alleen aantonen, dat de Synode de reformatorische belijdenis aangaande de Heilige Schrift niet neemt, zoals de vaderen die namen, en dat er in dit fundamentele stuk geen gemeenschap is met de belijdenis der vaderen. Anders zou de gehele Synode de zijde der , , bezwaarden" gekozen en overeenkomstig de confessie gehandeld hébben.

Thans blijft allen, die de belijdenis in gemeenschappelijk geloof met de vaderen aanhangen, niets over dan voor het recht en voor de vrijheid op te komen om kerkelijk ook naar die belijdenis te kunnen leven. 'Dat recht kan niemand betwisten en de Synode kan zich niet onttrekken aan de bescherming van dat recht, zonder ontrouw te worden tegenover de reformatorische belijdenis der kerken.

Uit dien hoofde kan zij niet volstaan met een tegemoetkomende houding en een beroep op de kerkelijke vergaderingen, maar, — als zij niet geheel en al terug komt op haar beslissing, wat voor de kerk en haar toekomst het beste zou zijn, — kan zij niet nalaten voor degenen, die de belijdenis der kerk aanhangen, alle obstakelen weg te nemen, die verhinderen zouden kerkelijk ook naar die belijdenis te leven.

En de , .bezwaarden" van hun kant kunnen niet nalaten voor dit recht en die vrijheid te strijden, omdat het naar hun diepste overtuiging gaat om de gehoorzaamheid des geloofs,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen