Niemand zij gelijk Ezau

Wie zou de geschiedenis van Ezau en Jacob niet kennen ? In het bizonder de episode, toen Ezau voor een schotel linzenmoes zijn eerstgeboorterecht aan Jacob weggaf.

Vermoeid en hongerig kwam Ezau thuis : de gehele dag tevergeefs gejaagd. Jacob was net bezig met het bereiden van een soort linzengerecht. De lekkere geur prikkelde zijn hongerige maag en op zijn ruwe, onbehouwen manier zei Ezau tot Jacob : , , Laat mij tóch slorpen - van dat rode, dat rode daar, want ik ben moe." Jacob, de uitgerekende, zag zijn kans schoon en antwoordde meteen : , , Verkoop mij dan heden uw eerstgeboorterecht". Zonder aarzelen ging Ezau daarop in : , , Zie ik ga sterven, waartoe mij dan de eerstgeboorte ? " Om van de zaak zeker te zijn, liet Jacob hem zweren. Daarna gaf hij hem van het eten, Alzo verkwanselde Ezau zijn eerstgeboorterecht.

Op deze gebeurtenis wijst het Schriftwoord heen : , , Dat niet iemand zij gelijk Ezau, die om een spijze het recht van zijn eerstgeboorte weggaf." Als afschrikwekkend voorbeeld wordt Ezau ons voor ogen gesteld.

Het is duidelijk, dat het hier niet er om gaat deze geschiedenis uit het grijze verleden op te halen, maar om de geestelijke betekenis daarvan te verstaan.

Eerstgeboren zijn betekende onder het volk Israël niet slechts, dat iemand de oudste zoon in het gezin was, maar ook, dat hij aan de Here moest geheiligd worden. , , Alle eerstgeborene is Mijne ; zegt de Here" (Num. 3 : 13). Zij waren dus Zijn eigendom. Gedurende de woestijnreis zeide de Here tot Mozes: „Gij zult voor Mij de Levieten nemen in plaats van de eerstgeborenen onder de kinderen Israels" (Num. 3 : 41). In geestelijke zin waren zij dus de eerstgeborenen van Israël. Zij waren aan de Here geheiligd en stonden in Zijn dienst

In het N.T. wordt de Here Jezus genoemd: , , de Eerstgeborene onder vele broederen" (Rom. 8 : 29) , , de Eerstgeborene aller kreaturen" (Kol. 1 : 15) ; „de Eerstgeborene uit de doden"(Openb. 1 : 15). Deze naam duidt op de bizondere plaats, dat Hij inneemt.

In ons hoofdstuk lezen wij enkele verzen verder van , , de Gemeente der eerstgeborenen" (vs. 23). Dat zijn degenen, die door het geloof met Christus verbonden zijn : , , de heilige, algemene Chistelijke Kerk".

De eerstgeborenen zijn dus in het verbond der genade opgenomen. Maar bedenk dit : ook Ezau was een zoon van Izak, geboren uit het heilig geslacht, ook hij heeft het teken des verbonds : de besnijdenis ontvangen. Toch viel hij later door ongeloof en ongehoorzaamheid uit het genadeverbond. In hem kunnen wij zien, waartoe de afval leidt van de levende God. Hebt gij in de heilige doop het teken van het nieuwe verbond ontvangen ? Dat is een groot voorrecht. Maar indien het geloof in de Drieënige God en de gehoorzaamheid aan Zijn wil bij u ontbreekt, dan zal dat teken bij u evenmin de zaligheid garanderen, als bij Ezau. Niet een ieder, die gedoopt is en tot de Christelijke kerk toebehoort, wordt zalig. Velen vallen af, zoals Ezau. Zij verzaken hun roeping als Christenmens. De Catechismus beschrijft deze roeping aldus: , , opdat ik Zijnen naam belijde en mijzelf tot een levend dankoffer Hem offere en met een vrije en goede consciëntie in dit leven tegen de zonde en de duivel strijde".

De eerstgeboren zoon kreeg bij het volk Israël een dubbele deel van de erfenis. (Deut. 21 : 17), Geestelijk verstaan betekent dit een dubbele zegen. De stoffelijke gaven en zegeningen — het enkelvoudige deel —vallen aan alle schepselen ten deel. De heiden, de mohammedaan, de hindu geniet hiervan net zogoed als de Christen. In deze is er geen verschil tussen gelovige en ongelovige. Zelfs genieten de goddelozen menigmaal in deze wereld groter voorspoed en rijkdom, dan Gods kinderen.

Het tweede deel echter: de geestelijke zegeningen ontvangen de goddelozen en de ongelovigen niet. Deze gaven: de vergeving der zonden, de Vrede des harten, de blijdschap door de Heilige Geest, het eeuwige leven en de zaligheid, schenkt de Hemelse Vader alleen aan Zijn kinderen. En zij weten, dat juist deze geestelijke zegeningen oneindig veel meer waarde hebben, dan alle aardse schatten bij elkaar.

Ezau was aardsgezind. Hij begeerde slechts het tijdelijke en het zinnelijke. Dat linzenkooksel had in zijn ogen meer waarde, dan zijn eerstgeboorterecht en de daaraan verbonden belofte.

Iets niet begeren, het niet op prijs stellen staat gelijk met verachten. Als iemand u een geschenk aanbiedt en gij dat niet wilt hebben is dat niet verachten? Wanneer God in Christus u Zijn genade en liefde aanbiedt, maar gij begeert het niet, want uw hart hunkert naar aards genot en voorspoed, dan doet gij de zonde van Ezau.

Hoe verschrikkelijk het gevolg van deze zonde is: een kort zingenot wordt de oorzaak van eeuwige rampzaligheid.

Als gij voelt, dat de dingen van deze wereld uw hart bekoren, zij dan uw dagelijkse bede: , , Here, neig mijn hart en voeg het saam, tot de vrees van Uwen naam".

Later kreeg Ezau berouw, maar , , hij vond gene plaats des berouws, hoewel hij dezelve met tranen zocht." Laat de tijd der genade niet ongebruikt voorbij gaan. Want het is ontzettend, wanneer iemand dan pas beseft, wat een grote zaligheid hij moedwillig verworpen heeft, als het eeuwig te laat is.

Niemand zij gelijk Ezau, die zijn eerstgeboorterecht verachtte.

Gij zijt geroepen om de zegen te beërven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen