Teleurgestelde verwachtingen

Een wat al te gewone tekst voor een gewijd boek als de Bijbel is, denkt misschien deze of gene, die Jes. 28 : 20 leest. Nu, dit is de eer van het Goddelijke Woord, de Bijbel, dat de Heilige Schrift zo , , gewoon" is. Nooit banaal, nooit burgerlijk, maar wel gewoon. De Bijbel spreekt in een verheven taal, doch tevens in de taal van alle dag, in de taal, die wij, mensen, in de dagelijkse omgang gebruiken.

De tekst, die boven deze meditatie staat, is denkelijk een in Jesaja's tijd veelvuldig gebruikt spreekwoord. Als zodanig vraagt dit spreekwoord niet veel uitleg; baart het geen exegetische moeilijkheden. We denken aan vermoeide reizigers. Ze hebben een vermoeiende tocht achter de rug. De laatste loodjes wegen het zwaarst: moeizaam hebben zij zich voortgesleept. Maar de hoop op een zacht en warm bed, dat hen in de herberg, op de volgende pleisterplaats wacht, geeft hun moed en kracht om vol te houden en door te zetten.

Eindelijk is het dan zo ver! Ze hunkeren naar de verkwikkende rust van een lange slaap! Maar hoe vermoeid ze ook zijn, ze kunnen de slaap niet vatten. Want het bed, hun gewezen, is veel te kort. 't Is hun niet mogelijk hun leden te strekken. En als zij de deken om de schouder willen slaan, in de koude Oosterse nacht, dan blijkt dat niet te gaan.

Want de deken is veel te smal. Ze keren en wentelen zich: wat hopeloos ergerlijk! Nu hadden ze zo vurig verwacht heerlijk te kunnen rusten, en zie, . het liggen op dat te korte bed en onder die te smalle deken, is alleen maar één grote teleurstelling. Ze krijgen kramp en vatten kou op dat ellendige bed, dat de naam van bed niet dragen mag.

Teleurgestelde verwachtingen! In Jesaja's dagen zouden de verwachtingen van de Israëlieten teleurgesteld worden, in hun vertrouwen op de toenmalige wereldgroten, 't Was maar een treurige toestand, daar in Palestina! Profeet en priester, Israels leidslieden, noemt Jesaja de dronkenen van Efraïm: ze dwalen van de wijn, ze dolen van de sterke drank!

Ze dwalen in het gezicht, zij waggelen in het gericht. Zij leven zo liederlijk, zij gedragen zich aan hun feestdis zo walgelijk, (en Jesaja windt er heus geen doekjes om; hij bezigt geen gecamoufleerde woordjes, om de gevoeligheden van de eventueel teerhartige Jeruzalemse dames te sparen) dat de tafels vol uitspuwsel en drek zijn, zodat er geen plaats schoon is.

Het enige dat de deftige heren doen kunnen bij hun drinkgelagen, is: spotten met Gods dienstknecht. Hem nabouwen. En met belachelijke lippen spreken: weet je, wie Jesaja is? Een dwaas, een dweper, een formalist. Het is bij hem: gebod op gebod en regel op regel, regel op regel, hier een weinig, daar een weinig. Als we deze woorden in het hebreeuws, de taal, waarin het Oude Testament oorspronkelijk geschreven werd, lezen, dan maken deze zinnen een lallende indruk. Zó bespotten Israels leidslieden Jesaja!

Maar: in die dagen was er de Assyrische dreiging. En, aldus Jesaja, het ogenblik is aanstaande, dat de Here Jehovah door belachelijke lippen en door een andere tong tot dit volk, tot Israël zal spreken. Dan zal hun het Woord des Heren zijn: gebod op gebod, gebod op gebod, regel op regel, regel op regel, hier een weinig, daar een weinig, opdat zij henengaan en achterwaarts vallen en verbroken en verstrikt en gevangen worden.

Ja maar, zo weerleggen de staatslieden: wat denkt u van de wereldmachten, op wie wij ons vertrouwen stellen. Egypte voorop?

Och, zegt Jesaja: gij hebt een verbond met de dood gemaakt, en met de hel hebt u een voorzichtig verdrag gemaakt! In uw verwachtingen op uw bondgenoten zult u bitter teleurgesteld worden: het bed zal te kort zijn om u daarop uit te strekken, en de deken zal te smal zijn, om er u onder te voegen.

Teleurgestelde verwachtingen!

Israels leidslieden zouden niet de laatsten zijn, die in hun verwachtingen teleurgesteld werden. Vanaf de zondeval is de mens in zijn hoop, op alles. wat met God en Zijn dienst niet te maken heeft, teleurgesteld.

Adam en Eva hebben vertrouwd op de belofte van de slang: gij zult niet sterven, doch als God zijn, kennende het goed en het kwaad. En u weet wat van de schone voorspiegelingen van Satan is terecht gekomen: vloek, dood, doem! Zolang wij in de boeien van de duivel, de wereld, de zonde de vleselijke begeerte gebonden blijven, zullen wij niet anders doen dan doornen en distelen oogsten. Het zielsverlangen kan niet door de wereld en haar begeerlijkheden gestild worden.

Velen menen: als ik nu maar eens veel geld had, zodat ik verre reizen kon maken, dan, ja dan...! Of, als ik nu maar eens zo'n topfiguur kon worden, dan, ja dan... ! Of: als ik nu maar eens slotvoogd van 'n oud kasteel kon worden, dan, ja dan... ! Of: als ik me nu maar eens in de stilte kon terugtrekken en mij geheel aan de studie of de kunst wijden, dan, ja dan ... !

Ach, zolang onze verlangens in het horizontale vlak blijven liggen, zal het bed altijd te kort, de deken altijd te smal zijn, zullen we steeds in onze verwachtingen worden teleurgesteld, want God heeft de eeuw in ons hart gelegd.

Israël moest zich bekeren van Egypte tot de God van Abraham, Izak en Jacob.

Wij moeten ons bekeren van de Navo en de Veiligheidsraad tot de levende God van de Bijbel, de Vader van onze Here Jezus Christus.

Dat moet in het groot in het volkerenleven, op politiek terrein. Dat moet ook in het klein, in het particuliere leven.

We zullen moeten leren afzien van al hetgeen , , geen God" is.

, , Vest op prinsen geen vertrouwen. Waar gij nimmer hulp bij vindt.

Mensen, en menselijke hulpbronnen, we worden er steeds door ontgoocheld.

De mens en alles wat , , zijns" is, blijkt steeds wankel drijfijs, golvende grondslag, vloeiend lava.

Maar: , , Uw liefdedienst heeft mij nog nooit verdroten".

Worden we altijd in de verwachtingen, die we op onszelf bouwen, in onze kracht en moed, en durf, in ons helder inzicht, in onze handelsgeest, in onze spieren en hersenen teleurgesteld, in God en in Christus worden we nooit teleurgesteld. Christus belooft nooit een vis, om een slang te geven, nooit brood om een steen te schenken, maar Hij geeft vrede aan het verontrust gemoed. Hij schenkt bevrediging, troost aan het hart, nu. Maar ook, als voor ons het uur van de uiterste ernst is aangebroken, als wij de doodssnik beiden.

Toont men ons dan onze diploma's en eretekenen, en medailles en wisselbekers, dan wenden we teleurgesteld het hoofd af: het bed is te kort, de deken te smal!

Maar spreekt men ons dan van Christus' verzoenend lijden en sterven, als van de enige grond van onze hoop, ook voor de eeuwigheid, en wordt deze prediking geheiligd en toegepast door de Geest aan ons hart, dan is er geen sprake meer van teleurgestelde verwachting, maar daalt Gods vrede in onze ziel en wordt de zekerheid geboren:

, , Ik zal, ontwaakt, Gods lof ontvouwen. Hem in gerechtigheid aanschouwen, Verzadigd met Zijn godd'lijk Beeld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen