SPURGEON EN ZIJN PREKEN

Charles Haddon Spurgeon was een man met zeldzame gaven en geen wonder, dat de invloed van deze „grote in Israël" ver buiten de grenzen van zijn vaderland reikte. , , Er was maar één Spurgeon", schreef de Daily Chronicle, na het heengaan van deze prediker bij de gratie Gods, die door woord en geschrift voor duizenden ten zegen is geweest. Tientallen jaren van niet ophoudende ongekende populariteit hebben hem niet hoogmoedig gemaakt en ondanks de toejuichingen van velen is hij klein gebleven.

Spurgeon heeft zijn preken niet uit zijn mouw geschud en hoezeer hij ook de vreugde kende te mogen getuigen van zijn Koning en Zaligmaker, hij had wel eens het gevoel, dat hij liever afgeranseld zou willen worden dan voor de gemeente te moeten optreden. Zijn arbeid drukte hem altijd zwaar, lichamelijk en geestelijk. , , Ik neem mijn tekst en houd die aan mijn oor, zoals een kind dat doet met een schelp en dat kind hoort in de schelp het ruisen van de zee. Ik hoor een zoete melodie. Houd hem aan uw oor en probeer het ook ....". Ook in zijn dagen was er de tegenstand tegen het werk Gods, het schouderophalend voorbijgaan aan de prediking van oordeel en genade, van hemel en hel. De tijd van de Calvinistische leer zou voorbij zijn, leraarde men ook toen wel en wie daaraan vasthielden waren nog maar zeer weinige. Met (bijtende spot reageerde Spurgeon eens: Op een middag werd eens gepreekt in één van die oude kapellen, die zoals u weet, gebouwd zijn, alsof zij, zoals u weet, zeven aardbevingen tegelijk moesten verduren met pilaren onmetelijk sterk, enorme pilaren en de voorganger preekte over de profetie van Ezechiël in het dal der dorre doodsbeenderen en zie, zij waren zeer dor en net in het midden van de dienst, stond een man op, die niet wel bij zinnen was en hij kondigde met luider stem aan, dat hij op datzelfde ogenblik de kapel voor hun de ogen der gemeente zou afbreken en hij stond, als ware hij een andere Simson, op om de pilaren om te trekken en zijn dreiging uit te voeren; vrouwen vielen flauw, mannen stonden op om de man vast te grijpen, het werd een groot tumult, totdat een oude diaken opstond en de gemeente kalmeerde met de woorden; Laat hem proberen! Dat is precies wat ik ook zeg; Laat ze proberen. Zij zullen er niet in slagen want God is niet met hen en als de Here niet met hen is, hoe zullen zij dan voorspoedig zijn? "

Geen wonder, dat het met Spurgeon gegaan is door goed gerucht en door kwaad gerucht. De tegenstander op elke achtergrond zoekt zijn kapel te bouwen, waar God Zijn tempel sticht. Het was in 1856; men kwam samen in de Surrey Gardens Music Hall te Londen; naar schatting waren twaalf tot veertienduizend mensen binnen; vijf tot zes duizend mensen bevonden zich nog buiten. De dienst was nauwelijks begonnen — het was een avonddienst — of onder het gebed klonk van één der galerijen een geroep van „brand" en dat was het begin van een angstwekkende paniek, die op generlei wijze door Spurgeon tot bedaren te brengen was, hoe hij ook smeekte en riep of door het opgeven van een lied de mensenzee tot kalmte trachtte te brengen. Ieder drong naar de uitgangen en in het bijzonder op de grote galerijen werd het een veldslag, wie het eerst bij de trappen zoude zijn; een ballustrade begaf het en een catastrofe voltrok zich; als uren en uren later de balans wordt opgemaakt, dan blijken zeven mensenlevens te betreuren te zijn; een vijftig zwaar gewonden werd naar ziekenhuizen vervoerd; Diep geschokt en aangegrepen door deze ramp, schrijft Spurgeon: , , Ik twijfel er niet aan, of deze ramp, hoe vreselijk zij ook was, is de moeder van een menigte van zegeningen".

Deze man heeft gewerkt, zolang het dag was, totdat hij inderdaad niet meer kon; in zijn Tabernacle; in zijn Pastor's College, in zijn studeerkamer — ja, daar ook — maar daarbuiten niet minder zocht hij zielen te winnen voor Christus. Hij verkondigde „Jezus om Jezus' wil" — Hij vertelde eens van de volgende ontmoeting: Op een avond liet hij zich met een huurrijtuig thuis brengen; toen hij met de koetsier afrekende, zeide deze tot Spurgeon: Dat is lang geleden. Sir, dat ik u voor het laatst reed. Hebt u mij dan wel eens gereden, zeide Spurgeon, ik herinner het mij niet meer. Ja, zeker, antwoordde de man, dat is veertien jaar geleden; maar als u mij vergeten bent, misschien herinnert u zich dit en terwijl hij sprak, haalde hij een Bijbeltje uit zijn zak. Heb ik u dat gegeven? Ja, Sir, en u sprak met mij over mijn ziel en dat had niemand ooit tevoren met mij gedaan. Ik heb het nooit vergeten. Maar dat dat bijbeltje dan niet versleten, is? Ik heb hem laten inbinden! —

Zó heeft Spurgeon de harten van velen en velen gewonnen. Hij kon wel zeggen met Paulus: zij gaven zich eerst aan de Here en daarna aan mij, 2 Cor. 8 : 5.

Hij ging heen in 1892 te Menton, ver van zijn geliefde gemeente; op 58-jarige leeftijd ontsliep hij in zijn Heiland, omringd door de gebeden van duizenden. In de zomer van 1891 hield men in de Metropolitan Tabernacle, waar hij zovele malen de gemeente het Evangelie had verkondigd, op een maandag een biddag in verband met de ernstige ziekte van Spurgeon. Om zeven uur in de morgen begon de samenkomst en eerst des avonds om negen uur werd de dienst gesloten; het was een gaan en komen van velen; het gebed werd vermenigvuldigd en duizenden in en buiten Engeland leefden mee. Zo ging Spurgeon heen, maar hij blijft spreken, nadat hij gestorven is.

Meer dan eens heb ik de levensbeschrijving van deze gelovige en gevierde prediker gelezen en zijn beeld rees weer voor mijn geest, toen ik het eerste deel van zijn preken toegezonden kreeg. De Uitgeversmaatschappij, Marshall, Morgan and Scott, Londen, die meerdere werken van Spurgeon heeft herdrukt, heeft het plan in twintig delen een selectie van Spurgeons' preken opnieuw uit te geven. Het eerste deel omvat preken voor bijzondere gelegenheden 1). Mij dunkt, de werken van Spurgeon zijn deze nieuwe uitgave waard en ik geloof, dat er ook in ons land belangstelling voor zijn zal.

1) The Kelvedon Edition, C. H. Spurgeon's Sermons. First Vol: Sermons for special Occasions. In linnen geb. 15/—. Uitg. Marshall, Morgan and Scott, Lionden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen