Aan kinderkens geopenbaard

Toen de bekende dr. Abraham Kuyper in het jaar 1863 het predikambt te Beesd aanvaardde, was, hij een man, die in de Schrift welonderwezen was en over moeilijke vraagstukken van de leer der godzaligheid kon nadenken. Een man, in wie wat zat en die veel beloofde. Vers van de academie. Hij had wellicht vele dikke boeken doorworsteld en nog meer uren doorgebracht op zijn studeervertrek. En toch was hij in zijn grootheid te klein voor het werk in de gemeente. Hij had nl. een belangrijke les overgeslagen of althans onvoldoende geleerd Dat bleek wel, toen hij eens op bezoek ging bij een oud vrouwtje. Pietje Baltus geheten, die, een stoere Christin als zij was, de oude waarheid van 's mensen onbekwaamheid ten goede en Gods souvereine genade onverkort verdédigde. Door de gesprekken, die Kuyper met deze vrouw voerde, moest hij tenslotte erkennen, dat zij er meer van begrepen had dan hij ooit door al zijn studeren. Hij. moest ervoor zwichten. Toen eerst gingen de geheimenissen van Gods Koninkrijk goed voor hem open.

Voor wijzen verborgen, aan kinderkens geopenbaard. Bedoelt de Heere Jezus het zo niet, als Hij in de tekst van onze overdenking Zijn Vader dankt, dat Hij in Zijn souvereine handelwijze de geheimen van hét Koninkrijk voor de een verbergt, de ander openbaart? Wijzen en verstandigen, dat kunnen zijn professoren, die hun leven lang kennis vergaard hebben en boeken over diepe levensproblemen geschreven hebben, maar die zich met hét probleem van hun leven, nl. dat van de vergeving hunner zonden, nimmer hebben bezig géhouden. Zij spannen het paard achter de wagen. , .Dwazen" noemt de Schrift ze.

Wijzen en verstandigen, dat zijn ook diegenen, die nooit een hogere school hebben bezocht, misschien zelfs maar net de lagere school konden doorlopen, die ook niet veel verstand hebben van boeken, maar die ook nooit het Boek der boeken, de Bijbel als hun schat hebben leren waarderen. „Dwazen" noemt de Schrift ze.

Wijzen en verstandigen, dat kunnen ook mensen zijn, die in de leer der vaderen wel onderwezen zijn en die met gewaardeerde Gereformeerde felheid en kracht voorstaan. Bij hun sterven wordt er een erezuil voor hun persoon en arbeid opgericht. Hooggeroemd, sterk verguisd.

Zo was het nl. ook in Jezus dagen. Er waren Schriftgeleerden, die meenden de wijsheid in pacht te hebben in onderscheiding van de schare, die de wet niet kende. Was men over een bepaald punt ten aanzien van het Woord Gods in het onzekere, dan behoefde men slechts de moeite te nemen even naar een Farizeeër te gaan. Geen probleem was voor zulk een man onoplosbaar, schier.

Bijbelvaste Christenen - onvoorstelbaar wijze Schriftgeleerden. Zij weten alles of althans veel. Een groot voorrecht, O zéker. Minachten we toch vooral een christelijke opvoeding niet met de woorden: Ach, het is maar uit kracht van opvoeding. Een voorrecht, maar het kan zijn, dat wij ondanks dat nog precies het geheim van Gods verborgen omgang niet kennen. Het kan zijn, dat wij onder en met al de Schriftkennis verloren gaan. Het komt inderdaad voor, dat iemand , , 'Mozes en de profeten heeft en zich toch niet laat gezeggen". , , Dwazen" noemt de Schrift ze. Ze staan onbewogen bij de kribbe van Bethlehem, onbewogen bij de smartelijke lijdende Borg aan het vloekhout des kruises, onbewogen bij het graf in de hof van Jozef, triomfteken van de Middelaar, onbewogen bij het gezicht van de hemelvarende Christus op de top van de Olijfberg, onbewogen tenslotte onder de uitstorting van Gods overvloedige Heilige Geest. Nooit immers kregen zij les van de grote Leermeester, de Heilige Geest, zaligmakend, onwederstandelijk, wederbarend. Op Gods rapport krijgen ze beslist , , onvoldoende".

Anders is het met diegenen, die in de woorden van onze overdenking de kinderen worden genoemd. Daar staat in het oorspronkelijke eigenlijk: Onnozelen, dwazen. God keert de rollen om. Dat zijn dus diegenen, die in het oog der wereld, ook der vrome wereld soms, voor ..niet goed bij hun verstand" worden beschouwd. De schare, die de wet niet kent.

Wij, grote mensen nemen de dingen, die de kinderen zeggen, dikwijls niet ernstig. , , Ach ja", zeggen we dan, , , het is immers 'maar een kind, die het zegt". Zo worden ook vaak de kinderen Gods in deze wereld niet voor vol aangezien. Ze worden soms ook met een verachtelijke blik nagekeken en met de vinger nagewezen. Het kan ook anders gaan.

Een kind kan in al zijn eenvoudigheid een opmerking maken, die de ouders versteld doet staan. Een kind kan wijze levenslessen uitspreken. Waarom? Omdat een kind de dingen op een eigen manier aanvoelt en zegt, wat er in het kleine hartje leeft, terwijl de grote mensen de dingen met hun verstand beredeneren. , , Hoe ouder, hoe kouder, " zegt men weleens; .

Nu, zo is het met diegenen, die in Mattheüs 11 de kinderen worden genoemd. Het ligt eenvoudig bij hen. Zij hebben zich niet verdiept in spitsvondigheden, maar ze hebben in eenvoudigheid des harten geleerd zich over te geven aan de waarheid Gods. Zij hebben als een kind staan;huilen over hun zonden, zoals een kind snikkend het hoofd in vaders armen verbergt, berispt door diezelfde vader. Zij hebben het betraande oog opgeslagen, toen het woord der vergeving hun tegenklonk. Zie, lezer(es), zulke eenvoudigen wil God steeds gadeslaan, aan hen wil Hij Zijn genade graag kwijtraken.

Lezer, hebt ge wel eens een paar kinderogen zien kijken naar vader of moeder? Vol afwachting en spanning staat de kleine daar en zijn blik vertedert het ouderhart. Hebt ge zo wel eens gekeken naar Onze Heere Jezus Christus? Zulke diep en stijl afhankelijke zondaren worden de geheimen Gods geopenbaard. Want de Heere beschaamd de stille hoop Zijner ellendigen niet. Zij hebben het geleerd, bevindelijk, wat het is in God te geloven, nl. niet alleen ais een zeker weten, maar ook als een stellig vertrouwen des harten, dat niet anderen, maar ook mij vergeving der zonden, eeuwige gereohtigheid en zaligheid van God geschonken is uit louter genade, alleen om de verdienste van Christus wil. Zo gezien is de Christelijke godsdienst geen last, maar een lust. Dat juk op onze schouders is waarlijk zacht. Zo worden ons geen lasten opgelegd, zwaar om te dragen, gelijk de Farizeeën dat deden.

Wijzen en verstandigen kinderkens. Bijibelvaste Christenen en oivoorstelbaar wijze Schriftgeleertden-kinderen als Petrus en het oude moedertje in Kuypers gemeente. Kinderen in het groot. Gezegende kinderen. Jezus zei: , , Laat de kinderkens tot Mij komen en verhindert ze niet, want derzulken is het koninkrijk der hemelen".

Lezer(es), hebt ge deze les op de school des Heiligen Geestes al geleerd? Ge zegt: , , Neen, helaas, ss het 'bij mij tot nu toe kennis van het ho'ofd gebleven". Mag ik het dan eens zeggen? Ge moet worden als een kind. Een volwassene moet worden als een kind. Hoe dat kan? Ja, dat vroeg Nicodemus ook eens. Antwoord: een mens moet opnieuw geboren worden. Van boven geboren. Welnu, het kan duidelijk zijn, dat het in dat werk der wedergeboorte eenzijdig toegaat, dat wil zeggen, dat het Gods werk is van a tot z. En daarom, omdat het Gods werk is, is het mogelijk. Er kan om gevraagd worden, er moet om gebeden worden. En , , indien dan gij, die boos zijt, weet uw kinderen goede gaven te geven, hoeveel te meer zal de hemelse Vader de Heilige Geest (Geest der wedergelboorte) geven degenen, die Hem bidden." Worden als een kind, het moet, het kan. Gezegende kinderen, Gods geheimen worden aan hen geopenbaard.

Lezer(es), misschien'mloogt ge iets van dat kinderlijk geloven kennen. Maar ge klaagt nog over zo'veel zonden en afwijkingen van de rechte weg des Heeren. Ge hebt het niet vast, ge twijfelt vaak, ge vreest zelfs voor eeuwig om te komen. Echter: Geen nood, want Gods openbaring is een voortgaande Godsopenbaring. Hij laat niet varen het werk Zijner handen. Wanneer de verloren zoon terugkomt met het besluit : Ik zal opstaan en tot mijn vader gaan en ik zal tot hem zeggen : , , Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en voor u en ik ben niet meer waardig uw zoon genaamd te worden, maak mij als éen van uw huurlingen" dan is het antwoord van de vader : Brengt hiervoor het beste kleed en geeft een ring aan zijn hand en schoenen aan zijn voeten en brengt het gemeste kalf en slacht het en laat ons eten en vrolijk zijn, want deze mijn zoon was dood en is weder levend geworden, hij was verloren en is gevonden. Gods geheimenissen voor zulke afdwalende kinderen? Jazeker, Gode zij dank. Zo mag het voorwaarts gaan naar het Vaderhuis met de vele woningen. En dat onder de bedezang:

Mijn ziel, die naar de vrede haakt,

En 't morrend ongenoegen wraakt,

Is in mij als een kind gespeend,

En heeft zicht met Uw wil vereend.

Veen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen