„MIJN EER TE NA”

Het was mijn eer te na, dat Hij voor mij wou sterven.

Met Petrus sprak ik ook: , , Wees U genadig, Heer'!" '

'k Wou 't leven zelf verdienen; niet beërven,

Totdat ik zeggen kon: , , Nu ben 'k niet schuldig meer".

Ik wilde iedre dag mijn schulden zelf hier boeten;

Maar héb ik ooit bij God een penning afbetaald?

Hoe zou ik toch Zijn heilig aangezicht ontmoeten,

Als Hij nu bij mij zelf voldoening had gehaald?

Hoe blind is toch de mens, die op zijn eer wil leven;

Als een gekroonde god fier over d' aarde gaat

En in verblinde waan zijn troon niet prijs' wil geven,

Die Christus en Zijn kruis zo bitter tegenstaat.

, , 'Laat Heere, door Uw Geest dat eergevoel toch sterven!

Mijn zogenaamde eer ligt lang reeds in het stof. '

'k Kan „op mijn woord van eer" geen zaligheid verwerven.

Alleen Uw Woord verkondigt Christus' lof".

Of zou ik ooit nog langer christen mogen heten.

Als 'k met Zijn Naam mij dek, maar weiger Zijn rantsoen?

En van die éne weg in hoogmoed niet wil weten:

Hoe Christus hier alleen mijn schuld nog kon voldoen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen