C.N.V. 50 Jaar

Op 3 juli wordt in Utrecht het gouden jubileum gevierd van het Christelijk Nationaal Vakverbond.

Dit feit mogen wij ook in een blad als het onze niet geheel onvermeld voorbij laten gaan, al gaat het dan ook niet om een strikt theologische of kerkelijke zaak.

Voor het uitspreken van gelukwensen aan de jubilaris is eigenlijk geen adres.

Wij bedoelen het in deze goede zin, dat het bestuur van het C.N.V. er geen enkele behoefte aan heeft om op de voorgrond te gaan staan als de instantie aan wie zoveel goede christelijke dingen te danken zijn, door wie a.h.w. voorbeeldig de zaak van Gods Koninkrijk zou zijn gediend.

Want juist een werkelijk christelijke toon beluistert men in de uitlatingen der vakbondbestuurders, wanneer zij het over hun werk hebben n.l. een besef van veel zonde en gebrek, dat ook deze arbeid aankleeft.

Wij stellen dit graag voorop, omdat het op zichzelf een compliment vormt en ook innerlijke kracht doet blijken, die meer waard is, dan een overigens toch ook weer noodzakelijk groot aantal leden.

Dit jubileum dreigt wat in de verdrukking te komen vergeleken bij de grootse Calvijnherdenking, die over een aantal eeuwen terug ziet. Op het eerste gezicht is er tussen beide eigenlijk heel geen verband. En toch wagen wij het erop enige betrekking te zien.

Was Calvijn niet de man, die met alle krachten en gaven, door God hem geschonken, ervoor gestreden heeft om Gods Woord op alle levensterreinen gezag te doen hebben? De vele publicaties., die daarover het licht hebben gezien in de loop der jaren doen ons wel verstaan, dat ook de grotere formator daarbij grote moeilijkheden heeft ontmoet en hoe smaad en verdrukking hem persoonlijk niet bespaard zijn gebleven.

Zeer opmerkelijk is, dat van alle westelijke landen alleen Nederland een krachtige christelijke vakbeweging kent die nu dan al op een arbeid van een halve eeuw mag terugzien. En alleen vergelijking - met andere landen kan doen zien van welke grote betekenis dit is geweest en tot nu toe is. Het is niet gewaagd te zeggen, dat deze ontwikkeling samenhangt met het bijzondere stempel, dat de visie van Calvijn op ons volksleven heeft gezet.

Het C.N.V. is interkerkelijk van karakter en daarom, worden vooraanstaande plaatsen in dit verbond door mannen van verschillende kerkelijke gezindte ingenomen. Het mag gelukkig heten, dat althans op dit zo belangrijke terrein de kerkelijke tegenstellingen de kracht niet breken.

Helaas moet erkend worden, dat dit werk van de kant der verschillende kerken niet zodanig gesteund is, als wel verwacht mocht worden, zeker niet van de Hervormde Kerk (ook niet uit Herv. Geref. kring!). En dat hoewel de eerste stoot tot een christelijke sociale beweging door Hervormde predikanten is gegeven.

Des te meer valt het te waarderen, dat dit werk door mannen met groot verantwoordelijkheidsbesef en veel zorgen is, gedaan. Zoals reeds gezegd, zullen zij, zelf de laatsten zijn om daarvan ophef te maken. En de verzoeking om in eigen kracht te gaan staan is niet gering. Hoe verblijdend een ledental is, dat de 200.000 heeft overschreden (en het konden er veel meer zijn!), toch kan juist het getal een gevaar worden voor de geestkracht, die zo sterk leefde in de voortrekkers, wier namen nu nog met ere worden genoemd.

Zo blijft er ook naar binnen veel werk te doen en bij deze herdenking zij het gebed tot God om Zijn genade, opdat de arbeid ook in de toekomst tot Zijn eer en verbreiding van Zijn Koninkrijk moge dienen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen