TOt OP DEZE DAG 4

De vrouw van Kaïn.

Waar de mensen al niet naar vragen kunnen, wanneer u op huisbezoek bent! Meer dan eens is het ons overkomen, dat men ons spottend aanviel met de onverwachte vraag: „Waar heeft Kaïn zijn vrouw vandaan gehaald? " Van die vraag liet men het dan afhangen of men ons verder te woord zou willen staan.

Het schijnt wel alsof men overal op de wereld nu nog naar Kain's vrouw aan het zoeken is en ongerust over haar is. De toeleg is evenwel duideHjk. Men wil u kennelijk in de war brengen en een loopje nemen met uw dwaasheid, om nog langer in de „fabeltjes van de Bijbel" te geloven. Men voelt zichzelf te verlicht, om zich daarmee bezig te houden. Er staan volgens hen toch zoveel dwaasheden in de Bijbel en gaarne legt men u een heel rijtje er van voor.

Verbeeld u, dat u er op in zou gaan. Dat u zou antwoorden: „Kaïn is met zijn zuster getrouwd". Dan zou er wat loskomen.

U gaat daarop dus niet in. Hoogstens kunt u zeggen, dat deze kwestie geen levensbelang voor ons is. Dat er vooreerst heel andere dingen te bespreken zijn, namelijk hoe een mens met zijn Formeerder in het reine komt. Hoe hij in Christus alleen rechtvaardig voor God is en ook, dat hij van alles rekenschap voor God moet afleggen.

Over die vrouw van Kaïn laat u hem maar in het onzekere. Die vraag is niet aan de orde. Gods Woord is er te hoog voor, om aan het ongelovig geslacht te vragen of het er alstublieft mee instemmen wil.

U weet wat Eliza eenmaal deed met Naäman. Hij liet hem voor de deur staan en kwam zelf niet naar buiten, maar zond hem een boodschap: „Ga heen, en was u zevenmaal in de Jordaan!"

Wat werd die man kwaad! Hij had gedacht, dat het Woord Gods in de persoon van Eliza, met strijkages zou komen en met kniebuiginkjes voor de groten der aarde. Maar neen! dat Woord buigt zich niet voor de mens. Voor de majesteit van dat Woord zullen tenslotte alle groten der aarde moeten buigen.

Wij moeten oppassen, dat, wanneer wij over en uit het Woord Gods spreken, wij dat steeds met eerbied doen. Wij hebben hier geen critische vragen te stellen voor de aardigheid. Meestal loopt dat uit op dor, verstandelijk gepraat, waaraan geen mens wat heeft.

Met name in de laatste tijd (men probeert immers van alles) voeren sommige predicanten het gebruik in, om de gehouden preek, met de jeugd die in de kerk was, te bespreken. Zij stellen dan de gelegenheid open, om vragen te doen of opmerkingen te maken. Ik verwacht er, afgezien van het zonderlinge, niet veel heil van. Ons is altijd geleerd, in de kerk te zwijgen en te luisteren naar Gods Woord. De Evangeliedienaar is geroepen het te verkondigen en daarin praat een ander niet mee. Ontving de hoorder daar een zegen, hij ga daarmee stil naar huis. Wie het er niet mee eens was, kan dat aan de voorganger persoonlijk later wel zeggen.

Mogen wij dan niets meer vragen? Dat beweer ik niet, alleen: er wordt zoveel gevraagd, wat met onze zaligheid niet te maken heeft en zeker past het ons niet, in te dringen in dingen, waarover de Heere in Zijn Woord verder zwijgt.

De Heere vraagt van ons geen nieuwsgierigheid, want dat kan nog het kenmerk zijn van het boos en overspelig geslacht, maar levende belangstelling. Wie door zijn zonde en schuld benauwd wordt en door Gods Geest gedreven, naar Christus dorst, zal geen arglistige vragen doen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen