MEDITATIE
DE WARE LITURGIE
Lucas 7:37-S8. En ziet, een vrouw in de stad, welke een zondares was, verstaande, dat Hij in des Farizeërs huis aanzat, bracht een albasten fles met zalf; En staande achter aan Zijn voeten, wenende, begon zij Zijn voeten nat te maken met tranen, en zij droogde ze af met het haar van haar hoofd, en kuste Zijn voeten, en zalfde ze met de zalf.
Telkens weer komt in de kerk de liturgie aan de orde. En dat zal wel zo blijven, totdat de bedeling van het geloof over gaat in die van de aanschouwing, tot de kronen geworpen worden aan de voeten van de verheerlijkte Koning der Kerk.
Toch geloof ik dat het niet toevallig is, dat terwijl de Heere ons in het oude verbond, in de dienst der schaduwen, menige bizonderheid heeft doen weten over de tempeldienst en de tempelkoren, wij in het Nieuwe Testament niet zijn ingewijd in bijzondere orden van dienst, die in de Nieuw-Testamentische gemeente waren. Stellig had men een orde, maar er is in het Nieuwe Testament een zaak van hoger orde: de dienst en aanbidding van de Heere in Geest en waarheid, een geestelijke eredienst. En in de eigen aard daarvan worden we op menige plaats ingewijd. Opdat ons dat ook het allermeest ter harte zou gaan.
Zo ook hier. Deze vrouw die een albasten kruik met mirre brengt en die wenende achter Hem ging staan.
Al eerder hadden wijzen met mirre aan Jezus' voeten gestaan, al aanstonds na Zijn geboorte, maar het ligt nog wat dieper als het hier gebeirrt met een gebroken hart. Het doet er niet zo veel toe, dat wij de naam van de vrouw niet we-. ten. Zie, daar letten Farizeeërs en soortgelijken erg op (zij kenden haar te kwader naam en faam), maar gelooft u het toch in het oog van Christus hebben wij geen van allen zo'n beste naam. Dan vallen zulke beuzelingen in het niet. Als Jezus Christus een gebroken hart en tranen ziet, vergeet Hij de censura morum en dat moeten wij in die gevallen dus ook maar doen.
Er worden heel wat tranen geschreid in deze harde wereld, maar van die tranen gaan er veel verloren. Ze zijn voor Gods oog wel eens verspüd. Of ze zijn door niemand opgevangen. Maar hier worden tranen geschreid, nadat er iets gebroken is. Werkelijk niet alleen die albasten fles, maar ook haar hart.
Tranen uit een gebroken hart. Zie dat komt als ons leven in de zonde contact met Christus krijgt. Verstaan gaat waartoe Hij gekomen is. En vlucht naar Hem. Dat is als Hij trekt een niet te stuiten gebeurtenis. Ook niet door de felle veroordeling van de wetgeleerden. Bij Christus gaat ons harde hart geheel open en breekt stuk op het Woord Zijner hefde. En geen traan die aan Zijn voeten wordt geschreid gaat verloren. Deze vrouw bedekt er Jezus' voeten mee. Die voeten die door de modder van deze wereld gingen hebben immers haar pad gekend. Wat heeft zij dat verstaan!
Kijk en als dat gebeurt, dan wordt het hier een ontroerende liturgie vol soberheid en eenvoud. Ze zalft deze Heere, ze haalt haar haarwrong los. Ze buigt diep neer. Haar sierlijkste voor Zijn nederigste.
Die aanbidding kent alleen een gered mens aan Jezus' voeten. We wensen u zo toe, dat het in uw leven tot die liturgie mag komen.
Het is een wondere liturgie: daar spelen ellende èn verlossing èn dankbaarheid dooreen in één schone symphonie van de gevonden ene troost in leven en in sterven.
Bij zoveel genade verstaan we eens te meer, hoe erg het was, wat ik misdeed, bij zoveel genade zingen we het lied van de verlossing: wat is mij veel vergeven, bij zoveel genade uiten wij de dankbaarheid metterdaad!
Het is eigenlijk een heel wondere liturgie die deze vrouw hier bedrijft. Als echt ons hart open gaat voor de Heere, zo wonderlijk is opengemaakt dan zijn we er verlegen mee hoe we het uiten moeten, dan geschiedt het haast zonder enige regel of traditie.
De Farizeeërs zijn er door geschokt ten kwade... zo kan het toch niet toegaan in de eredienst rondom de Heiland. Christus is ook geschokt van vreugde... uw geloof heeft u behouden .. ga heen in vrede.
O Heiland, leer mij aan Uw voeten knielen, leer mij daar schreien van droefheid en juichen van blijdschap, leer mij; daar zo in liefde danken, dat ik door deze liturgie van de Heilige Geest mijn levensweg mag gaan in vrede. Amen..
(Alphen aan den Rijn)
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van donderdag 31 maart 1960
De Waarheidsvriend | 8 Pagina's
Bekijk de hele uitgave van donderdag 31 maart 1960
De Waarheidsvriend | 8 Pagina's