TOT OP DEZE DAG

24

Catechiseren is een kostelijk werk, wanneer men met zijn leerlingen meeleeft en zich aan hen weet te geven. Wanneer men de rechte toon weet te vinden, die er onderling moet zijn. Hier geen afstand, zoals ia de kerk van preekstoel tot soms verre zitplaats, of van prediker tot luisteraars, maar in een doodgewoon lokaal is men bij elkander. Dé dominee is een heel gewoon mens, die zich ongedwongen met zijn leerlingen onderhoudt. In de kerk moet men luisteren en mag men niets zeggen. Hier is men vrij om te vragen en mag men zijn gedachten uitspreken.

Natuurlijk moet een en ander niet uitlopen op een soort dispuut-college, want aldus zou de orde en regel tenslotte teloor gaan en het onderwerp, dat aan de orde was, weer een week wachten moeten. Zeker, er zitten wel eens loze gasten onder, die u gaarne een kooltje stoven. Zij roeren dan de een of andere diepzinnige kwestie aan met medewerking van hun kameraden, met het doel, om u van uw onderwerp af te leiden. U wordt dan niet boos, maar laat aan die vrager alleen maar voelen, dat u hem door hebt, en gaat dan gewoon verder.

U moet dus iets hebben kunnen en er niet op staan, dat uw leerlingen daar als wassen beelden zouden zitten.

Ik weet wel, dat de lammeren der kudde in deze dagen vaak alles behalve lammetjes zijn. Trouwens, dat waren ze veertig jaar geleden evenmin. En toch, bij vriendelijk en tactisch optreden viel dat ook in de grote stad nog wel mee.

Jongens van 13 tot 15 jaar hebben wel eens een stinkbom onder bank of stoel stuk getrapt en daarna onder het zuchten van „oh!" de neuzen dichtgeknepen. Ik deed maar of ik niets merkte. Deze methode kan ik wel aanbevelen.

Een poosje later vroegen de jongens of het raam open mocht en ik zei dan heel gewoon: „Nee jongens, dat tocht!"

Toen het mij zelf al te erg werd, ging ik even weg en zei: „Ik ben er zo weer en houdt je zolang stil". Weer teruggekeerd, vroeg ik: „Wie van jelui heeft een stinkbom meegebracht en stukgetrapt? Ik vind het vanzelfsprekend, dat de een de ander niet verklapt, maar de schuldige moet bekennen". Er volgde een algemeen zwijgen. Ik beëindigde de les en zei: De volgende week bekennen en zo niet, dan is het met deze catechisatie uit".

Dat heeft geholpen. De volgende week kwam er een eerlijke bekentenis. Drie traden er naar voren, van wie één zei: dominee, van mij is het uitgegaan!" De anderen zeiden: „Wij hebben ze samen gekocht".

Nu was het mij al lang goed en wij hebben samen afgesproken: „Dit gebeurt nooit weer!" Het is ook niet weer gebeurd.

Eén ding zou ik de jonge dominees willen raden, om niet voor elk wissewasje bij de ouders te gaan klagen. Veel kleinigheden kunnen wij zelf toch wel af. Alleen in geval van slecht gedrag moeten de ouders het weten.

Intussen heeft u recht, om te vragen, wat er dan op de catechisatie gebeurt. Belangstellende catechisanten willen graag wat leren. Ook daarom is het niet raadzaam, het hele uur te laten voorbijgaan met het doen opzeggen van lessen. Dat jaagt op de duur de beste leerlingen weg en het is jammer van de tijd.

Velen willen dit dan ook Kever afgeschaft zien. Aan luisteren naar hetgeen behandeld wordt, heeft men meer, zo zegt men. Toch kan ik dat gevoelen niet delen. Op zichzelf beschouwd, moge het van buiten leren van lessen een verstandelijk werk zijn; zodra de dingen van Gods Koninkrijk ernst gaan worden, komt die verstandelijke kennis wel te pas. Er was een ondergrond, een achtergrond aanwezig.

Wat het onderwerp van behandeling aangaat, het is wel duidelijk, wat dan ter sprake komt. Wij hebben het niet over alle vragen van de dag. Het interesseert ons IQ catechetisch verband niet, hoe de achterkant van de maan er uit ziet. Wij behandelen hier niet het aardse wereldgebeuren als zodanig. Het gaat eenvoudig over de leer en de belijdenis der kerk en over haar geschiedenis.

Wij spreken over onze Belijdenisschriften, niet maar als een stuk historie uit het verleden, dat nu afgedaan heeft als een soort „in memoriam" tot aandenken aan een afgestorvene, maar als een belijdenis, die ook in het hedendaagse leven nog ten volle ingrijpt.

Want al zouden de wijzen dezer eeuw nog veel meer ontdekken, dan er ontdekt is: hierin, dat Jezus Christus door Zijn dood en opstanding de eeuwige Schuld verzoener en Zondevernieler voor Zijn volk is, zal niemand ooit iets veranderen. 

Wij onderwijzen deze waarheid in de hedendaagse taal, opdat zij onze jonge mensen mag aanspreken. Het gaat er immers om, dat zij hun Heere en Heiland leren belijden en ook de smaders en brutale loochenaars wat te antwoorden hebben. Want de ware Kerk van Christus is ook een Kerk met ruggegraat.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen