Meditatie

Dit, op het eerste gezicht merkwaardige, woord van de Heere Jezus bepaalt ons bij een van de wetten, die gelden in het Koninkrijk der Hemelen. Het is een wet, die Hij, de Koning Zelf gegeven heeft. Zo zal het Koninkrijk komen in de wereld en in de harten van mensen: die heeft, die zal nog meer ontvangen en overvloed hebben en die niet heeft, van die zal nog genomen worden wat hij heeft.

Dit woord roept verzet op bij de natuurlijke mens. Bovendien schijnt het ook in strijd te zijn met verschillende uitspraken van de Heilige Schrift en handelwijzen van de Heere Jezus. Om hiervan slechts een tweetal voorbeelden te noemen, wijs ik op de Lofzang van Maria, waarin zij verkondigen mag, dat armen door de Heere met goederen worden vervuld en rijken ledig worden weggezonden. De Heere Jezus Zelf heeft bij Zijn ontmoeting met de Kananese vrouw deze arme, die geen Verbondskind was in de strikte zin, de „kruimkens van de tafel der kinderen" gegeven, waarom zij had gevraagd.

Toch kunnen wij niet om het woord van Christus in onze tekst heen en zullen we moeten weten wat het beduidt, want het raakt, gezien het verband, niet maar een bijkomstigheid, maar een hoofdzaak: de verkondiging van het Woord in de wereld. Het gaat immers in dit hoofdstuk over de gelijkenis van de zaaier. De jongeren zullen straks uitgaan om het Evangelie te prediken. Welnu, dan zal het gaan als in deze tekst is uitgesproken. Zo gaat het nog, ook bij de verkondiging van het Woord onder ons.

Wat de Heere hier uitspreekt, is antwoord op een vraag van de jongeren: Heere, waarom spreekt Gij tot de scharen door gelijkenissen? Dit is namelijk niet zo eenvoudig, want dan moet altijd de centrale verborgen gedachte worden opgespoord en verstaan. Het is beslist een misvatting, dat het erg eenvoudig is om over gelijkenissen te preken of te vertellen. Vergeestelijken van de onderdelen is wel aardig, maar niet verantwoord, omdat het gaat om de éne centrale boodschap, die de Heere er in verborgen heeft.

De Heere Jezus verklaart, dat Hij met opzet door gelijkenissen leert, opdat degenen, die Hem horen, zullen begrijpen: hier zit méér achter, wat zou dat zijn? En.... opdat zij dan met htm vragen „naar meer" bij Hem terecht zouden komen, zoals nu de discipelen doen. Zij vragen en willen graag de betekenis van de gelijkenis van de zaaier weten. Wie heeft, die zal gegeven worden. Dat wil zeggen: wie iets bezitten mag van een diepere belangstelling voor het Koninkrijk Gods, van aanvankelijk kinderlijk geloof, misschien slechts aarzelend en bestreden, heeft een sterke behoefte om méér te weten. Ja, die wil er alles van weten, want het is zijn overtuiging: dit is de boodschap van de weg des levens, van de enige troost beide in leven en in sterven. Deze heilbegerige ziel, die iets heeft ontvangen van de Heere, die zal gegeven worden. Ja, de Heere zal overvloedig geven. Zo gaat het eerste deel van de tekst nu lichten als een rijke belofte voor hen, die iets van de Heere hebben ontvangen.

De Heere heeft altijd méér te geven dan Hij reeds schonk en de echt behoeftige van hart haakt en verlangt, hongert en dorst naar dat meerdere. Die kan er nooit vrede mee hebben, dat er iets is in de openbaring des Heeren in Zijn Woord, dat hij niet begrijpt. Hij wil daar alles van weten. En, zo zegt onze tekst: hij zal er alles van weten. Hij zal ontvangen en overvloed hebben.

Hier dringt zich wel even een vraag aan ons op, namelijk: hoe verkeren wij onder de bediening van het Woord? Zitten wij daar met verlangen naar meer of geven we er niet zo veel om als er dingen zijn, die verkondigd worden en waar wij nog geen kennis van hebben? Als er dat verlangen naar meer is, zal dat uitkomen in een trouw kerkbezoek, ook in de namiddagdiensten, waar de catechismus wordt behandeld; zal er ook meerdere belangstelling zijn voor de gelegenheden in de week, die er zijn voor onderzoek van Gods Woord. In deze weg wil de Heere meer geven zodat de hongerende en dorstende naar meer van de Heere overvloed ontvangt.

Het is wel nodig hierop te letten, want de tekst blijkt in het tweede gedeelte zijn keerzijde te hebben. Daar staat: wie niet heeft van die zal genomen worden ook wat hij heeft.

Wie dus niet die innerlijke belangstelling heeft, die we geloof of liefde kunnen noemen, in elk geval: uitgaan van de bewegingen des harten naar de Heere, die mist heel veel. Die behoort tot degenen, die „niet hebben". De discipelen moeten dit horen ook al behoren zij tot de vragenden, de zoekenden, wier hart naar de Heere Jezus uitging. Maar onder hen was ook Judas. Tot hem komt dit woord van Christus ook met veelzeggende kracht.

Wie niet heeft, is hij, die wel de prediking hoort en op andere wijzen, bij gelegenheid met het Woord in aanraking komt, maar het interesseert hem weinig of hij het begrijpt of niet. Na de kerkgang keert hij zich weer spoedig tot het gewone leven en er behoeft niet zo heel veel in de weg te komen of hij blijft thuis en in de week heeft hij geen tijd voor de dingen van Gods Koninkrijk. Bij zulke mensen doet het verkeren onder het Woord niets. Het kunnen overigens keurige kerkse mensen zijn, maar in het diepst van hun hart missen zij de echte belangstelling, de honger en dorst naar het Woord en de betekenis daarvan. Zij hebben ook geen behoefte aan méér, laat staan, dat zij er alles van willen weten zoals de heilbegerige.

De mensen, die niets hebben van deze innerlijke heilbegeerte, die vraagt naar méér, verkeren wel in een gevaarlijke situatie! Want: van hen zal genomen worden wat zij hebben. Dat betekent: eens komt de tijd, dat zij niet meer onder het Woord en de verkondiging daarvan zullen verkeren. Want wij gaan allen sterven. Dan is de gelegenheid om onder de prediking te verkeren, voorbij gegaan. Dan wordt ook dit, het enige wat laatstgenoemde mensen hadden, ontnomen. Als armen, berooiden, gaan ze de weg van het eeuwig donker.

Dat is de boodschap van onze tekst. Deze draagt een zeer ernstig karakter, want eenmaal zullen we geoordeeld worden naar de hierin aangegeven wet. Dat leert ons de Heere Jezus in de gelijkenis van de talenten en van de tien ponden. Daar ontvangt degene, die al beschikte over tien ponden en gezet was over tien steden het pond van de luie dienst­knecht, die met zijn ene pond niets gedaan had, er bij en die het ene had, die werd het ontnomen en hij werd geworpen in de buitenste duisternis. Waarlijk, een diep ingrijpende boodschap!

Zien we toe op onszelf, wat we hebben. Als er maar iets mag zijn van het beginsel van een leven, dat naar de Heere uitgaat, omdat het van Hem kwam, dan zal de Heere meer geven, alles wat ontbreekt, mild en overvloedig: genade, gerechtigheid, eeuwig leven, rechtvaardigmaking, heiligmaking, heerlijkmaking, alles wat tot eeuwig heil nodig is. Het is bij de Heere dus: alles of niets.

Laten we nimmer tevreden zijn met een uiterlijk kerkelijk leven, maar met een begerig hart in praktijk brengen, biddend om Zijn genade, wat de dichter zegt:

Vraagt naar de Heer' en Zijne sterkte, naar Hem, Die al uw heil bewerkte; Zoekt dagelijks Zijn aangezicht; Gedenkt aan 't geen Hij heep verricht, aan Zijn doorluchte wonderdaan; en wilt Zijn straffen gadeslaan.

(Gouda)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen