MEDITATIE

Nu in de afgelopen week op 31 oktober weer herdacht werd de dag der Kerkhervorming, de dag waarop we er weer zo in 't bijzonder aan herinnerd worden dat wij verlost worden van de zonde door vrije genade Gods in Jezus Christus alleen en niet door de werken, gaan onze gedachten ongetwijfeld naar het hoofdstuk van Hebr. 11, wel genoemd de beeldengalerij der geloofshelden. Telkens klinkt daar bij elk vers, door het geloof. En 't is wel goed om daar nog eens extra de nadruk op te leggen, daar we leven in een tijd dat velen denken door een of andere zelfverlossingspoging de leer van vrije genade in de schaduw te kunnen stellen. Velen zeiden tegen ons, nou ik weet het niet, maar als dat met die verdeeldheid in 't Protestantisme zo doorgaat, word ik maar van geen enkele kerk meer lid. 's Zondags zet ik de radio aan en als me die dominee ook niet bevalt kan ik tenminste de knop omdraaien. Maar pas op, u die zo spreekt wilt reeds door eigen werken zalig worden. U vindt op uw eentje geloven en u losmaken van Woord en Sacramentsbediening, maar dan wordt u of een secte-mens of u zijt iemand die geen verantwoordelijkheid voelt voor de kerk in haar geheel en misschien niet geleerd hebt dat door het geloof muren van verdeeldheid- en scheiding kunnen wegvallen en door het geloof heirlegers van vijanden op de vlucht geslagen zijn. Tussen Jozua die vóór de muren van Jericho stond en Rachab die op de muur woonde was ook scheiding nl. de muur van de stad, maar vergeet nooit dat beiden verenigd werden door het geloof in Jezus Christus en beiden nu juichen voor Gods troon alleen door de vrije genade Gods in de Zoon Zijner eeuwige liefde, want door het geloof zegt Hebr. 11 is ook Rachab niet omgekomen met de ongehoorzamen, want God was al met Zijn genadekracht aanwezig in de stad Jericho vóórdat Jozua er was. Inderdaad zien we in het Protestantisme oprijzen kerkmuren, en heb je binnen die kerkmuren vooral nog wel mensen die menen zalig te worden alleen omdat ze het zijn van hun kerk. Maar laat de werkelijkheid eens op hen afkomen zodat een Hervormde, Gereformeerde en Chr. Gereformeerde samen op een ziekenzaal liggen, zijn de kerkmuren dan al niet lager geworden, en nu wordt het sterven, en alles waarop ik wou leunen buiten Christus bezweek en viel, klimt dan niet de bede op: Ai laat mij op U steunen, met heel mijn ziel? Gaat het dan niet om de vervuliing van de bede: Dat in mijn ellende Uw aangezicht mij kende ? Ja, mijne lezers, dan gaat het alleen om dat zaligmakend geloof in Jezus Christus, dat de H. Geest werkt, dat niet alleen aan anderen maar ook mij vergeving der zonde geschonken is in Jezus Christus. Wat zou ik nog meer zeggen, uit de praktijk van het leven, de tijd zou mij ontbreken, zou ik verhalen van Gideon die overwonnen heeft alleen in Gods kracht, ja laat ik u meenemen in gedachten van Hebr. 11 naar Richteren 6, waar Gideon geleerd wordt hoe moeilijkheden overwonnen worden, enkel o mens der ware Reformatie door te strijden in deze uwe kracht.

Waar u nader bij deze geloofsoverwinning bepaald wordt?

Jozua was gestorven en het geslacht der ouderen, die met Jozua zo die rijke uitreddingen Gods hadden meegemaakt, was ook heengegaan. Dat jongere geslacht was in Kanaan geboren. Maar dat jongere volk gaat nu datgene doen, waarvoor Mozes zo vaak had gewaarschuwd: wacht u, bewaart uw ziel wel, dat gij niet vergeet de dingen, die uw ogen gezien hebben. Dat jonge Israël ging zijn geschiedenis vergeten en dat God het geweest was, die hen had uitgered. Gaat ons jonge Israël, mijn lezer, misschien ook de aloude geschiedenissen vergeten, dat God de Heere u alleen hel­pen kan in leven en in sterven? Ja, Israël vergat wat God gedaan had. Ze kwamen nu te wonen op vaste plaatsen, niet langer in tenten, niet langer dat zwervende leven.

Cultureel bezien mag dat betekenen een stap vooruit, ja, cultureel bezien mag het ook vandaag betekenen dat we met sprongen vooruit gaan, prachtige woningen, van alle gemakken voorzien, ijskast, televisie in huis, een scooter, een auto op afbetaling, het gaat prachtig vooruit, maar weet u, geestelijk ging het in die dagen met Israël en ook bij velen vandaag hard achteruit. Want Israël kwam nu in aanraking met de Kanaanieten en hun afgoden en geleidelijk sluipt die afgoderij van het Kanaanietische volk ook Israël binnen. Meer en meer nam men de zondige gewoonten over en ging de zonde heersen en waar de zonde heerst, treedt altijd ontbinding in. Waar de Heilige Geest werkt vinden we samenbinding. Want we lezen na Pinksteren: ze waren allen gemeenschappelijk bijeen en hadden gemeenschap in de breking des broods en de gebeden en zij waren volhardende in de leer der apostelen. Ja, als de zonde het wint en we ons laten leiden door onze begeerten, dan ontbinding in gezin, kerk, staat en maatschappij, dan gaan de ongerechtigheden toenemen en de liefde van velen verkouden. Ook Israël ondervond al jaren de ontbindende kracht van de zonde. De stammen leefden naast elkaar en dit gebrek aan waarachtige gemeenschap, dan die omgang met de Kanaanieten, dit alles zou spoedig geleid hebben tot ondergang en ophouden van Israel's volksbestaan, als God er niet was en regeerde. Die God, die Zijn werk der verlossing nooit laat varen, die Zijn volk niet loslaat en naar heen gaat omzien, ook al zag dat volk niet naar God om. Ja, God zal met hen bezig zijn.

Weet u hoe ze dat konden merken? Toen ze bestraft werden. Die de Heere liefheeft, kastijdt Hij. Hij geselt een iegelijk zoon, die Hij aanneemt. Er staat zo: Toen deden de kinderen Israels wat de Heere mishaagde en Hij gaf hen over in de hand der Midianieten.

Luther heeft eens gezegd: de duivel is de herdershond Gods. Die Midianieten zijn hier a.h.w. de herdershond, die gebruikt worden om het volk tot de Herder terug te drijven, want die Midianieten zwermen weldra over Israël en plukten het kaal. Arm en leeggeplukt blijft Israël achter en nu kunnen we aan één ding merken dat het toch goed begint te worden, want we lezen: de kinderen Israels riepen tot de Heere, vanwege de Midianieten.

Gelukkig, mijn lezer, als u in het leed dat roepen tot de Heere weer leert, want Hij zegt: roep Mij aan, in de dag der benauwdheid. Ik zal er u uithelpen en gij zult Mij eren. De Heere laat zich verbidden door een volk, dat eerst zijn zondeschuld belijdt en Hij gaat in Gideon een jonge man verkiezen, door wiens dienst Hij uitredding zal schenken, maar niet door Gideon's kracht, maar de kracht, die een ziel ontvangt als de Heere met u is. Veel ongeloof moet uit zijn leven verwijderd worden, want Gideon zegt: Als de Heere met me is, waarom is ons dan dit alles overkomen?

Ja, dat is wat gezegd door mensen: Als God met me is, waarom moest dan dat leed in ons leven komen? Gods liefde is heilige liefde. De hoogste openbaring daarvan is Gods eigen Zoon aan het kruis. Als de Vader met Zijn Kind was, waarom dan dat leed ? Enkel opdat Gods kinderen als het kruis in ons leven kwam en wij uitriepen : nergens recht op, alles verbeurd en verzondigd — in Christus Jezus kracht mochten ontvangen om voort te gaan. Want als mij geen hulp of uitkomst bleek en ik overstelpt werd door ellende, zegt een dichter, hebt Gij, o Heer, mijn pad gekend en mag er een heengaan zijn in deze Uw kracht. Dus niet in de kracht Gideon, van jouw gespierde arm, hier geen aanbidding van de spierkracht van de sterke mens, maar aanbidding van Israels God, die krachten geeft, van wie dat volk zijn sterkte heeft. De Heere zal voor u strijden en gij zult stille zijn.

Gideon moest wonderlijke wapens meenemen. Een bazuin, n.l. de gebedsbazuin, die de gebroken klank gaf als van een dier dat geslacht werd. Verder een aarden kruik en binnen in de aarden kruik werd een brandende fakkel verborgen. Stilletjes trok hij nu met zijn 300 mannen voort, allen dragend dezelfde wapenen in de strijd tegen de onderdrukkers. Maar ziet welke een wonderlijke overwinning hen wachtte. Begon de strijd, dan werd de gebedsbazuin geblazen en de aarden kruiken werden stukgeslagen, maar ziet, juist als de aarden kruiken braken, brandde het fakkel- licht het rijkst en stoven de verdrukkers her- en derwaarts en meldden de Israëlieten van een rijke overwinning.

We stonden laatst weer aan de groeve, waar vader en kinderen stonden bij het graf van moeder, een strijderes van het geloof. Ook in haar leven zagen we het breken van de aarden kruik aankomen, maar als de strijd er was, zette zij de gebedsbazuin aan de lippen. Maar naarmate haar krachten minder werden en het aarden vat gebroken werd, werd het bewaarheid wat Gods Woord zegt: God is het die geschenen heeft in onze harten om ons te geven verlichting van de kennis in het aangezicht van de Heere Jezus Christus. En hoe meer het breken van het lichaam gezien werd, des te meer mocht ze zich in het licht van Gods aangezicht in Jezus Christus verblijden en op dat moment was het dat er geen last werd ondervonden van welke druk of benauwdheid ook en mocht ook zij heengaan in deze Uw kracht. Gelukkig zo te mogen heengaan, zwak op het laatst in ons zelf, maar dan het sterkst te zijn in Zijn kracht en in Jezus Christus, de eeuwige overwinning te mogen behalen.

De wereld zal spreken, vroeger in de strijd van paarden en van wagens, en thans van overwinning door atoomkracht, maar Gideon en al de gelovigen zullen vermelden van een eeuwige overwinning, enkel in de kracht van de Heere Jezus Christus.

Zij dat geloof ook uw deel.

(Hoevelaken)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen