MEDITATIE

Men heeft wel eens gezegd, dat Paulus in 2 Tim. 4 zijn zwanenzang zingt. Hij neemt afscheid van zijn geestelijke zoon Timotheus en geeft de laatste vermaningen aan hem mee. Dan werpt hij een terugblik op zijn eigen leven. Paulus maakt de balans op, en de uitkomst is goed: Ik heb de goede strijd gestreden, ik heb de loop geëindigd, ik heb het geloof behouden.

Een balans met een goede uitkomst, inderdaad. Daarom blijft er ook een tegoed voor de toekomst over: voorts is mij weggelegd de kroon der rechtvaardigheid.

Maar merkwaardig is het, dat Paulus, terugziende op zijn leven, ook ervan spreekt, dat hij het geloof heeft behouden. Want het is net alsof wij hierachter de spanning voelen van de mogelijkheid om het geloof te verliezen. Zou hij dan werkelijk wel eens bevreesd geweest zijn. Zou Paulus rekening gehouden hebben met een eventuele afvalligheid, een terugvallen in een leven zonder en tegen God?

Nu vermoed ik, dat u uw antwoord al gauw zult gereed hebben. U zult zeggen: dat kan niet, dat is onmogelijk. Want er is toch een volharding der heiligen, en degenen, die God uit de duisternis geroepen heeft tot Zijn licht, die kunnen toch nooit meer verloren gaan? Inderdaad, ik geloof, dat dit juist is en in overeenstemming met de Schrift. Trouwens, ook Paulus spreekt juist daarvan, vooral in Rom. 8. Want wij zijn verzekerd, dat noch dood, noch leven, noch hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde Gods, welke is in Christus Jezus, onze Heere. En in 2 Cor. 5 is Paulus ook er vast van overtuigd, dat wanneer zijn aardse tent wordt afgebroken, hij een huis bij God zal ontvangen in de hemelen.

Deze zekerheid van de volharding in het geloof en de verkrijging der zaligheid heeft Paulus dus ook zeer wel gekend. En dan toch moet hij zich aan het eind van zijn leven zo verwonderen, dat hij het geloof behouden heeft. Toch is er in zijn leven die spanning gebleven, waarin hij alles op alles zette om te be­houden, wat hij van God door genade had ontvangen. Daarom loopt hij uit alle macht in de loopbaan. Daarom bedwingt hij zijn lichaam in diepe zelfverloochening, opdat hij niet enigszins, daar hij anderen gepredikt heeft, verwerpelijk worde.

Wij zouden dus moeten concluderen, dat in Paulus' leven twee motieven zich hebben laten gelden. Aan de ene kant de spanning om het geloof toch te behouden. Aan de andere kant de zekerheid, dat zijn zaligheid bij God vast ligt.

Maar kunnen wij dit nu wel met elkaar verbinden? Klopt dit wel met de zoeven beleden leer der volharding der heiligen? Ik dacht van zeer wel. Want die volharding der heiligen is er, Gode zij dank. Maar u moet niet denken, dat wij dit op een briefje, zwart op wit, altijd in onze zak ronddragen. Dan zou dat een wetenschap zijn, waarbij we rustig in slaap konden vallen. Dan behoefden wij ons niet meer in te spannen, want dan kwam het toch allemaal wel terecht.

Maar zo is het niet. Ook Paulus wist van de onwankelbare trouw Gods in zijn leven, en toch is hij telkens opgeschrikt, doordat er van zijn naaste medewerkers waren, die afvielen van het geloof. Lees dan maar eens even verder in dit hoofdstuk. Daar komt de spanning weer boven, als Paulus ziet, dat Demas hem verlaten heeft, en de tegenwoordige wereld heeft lief gekregen. En even verder komt dit weer naar voren, als Paulus moet schrijven, dat zij allen hem verlaten hebben.

O, wat moet dat voor Paulus een diepe crisis betekend hebben. Daar staat hij nu voor zijn rechters, alleen. Zullen die rechters hem er niet op gewezen hebben. Paulus, waar zijn uw helpers? Hebben zij het er bij laten zitten? Zou je dat zelf dan ook maar niet doen?

Toen heeft Paulus de aanvechting gekend. Satan heeft hem gewezen op zijn vroegere medestanders, op hem zelf, op zijn verleden, op zijn zwakheid en onbestemde toekomst. En toen heel even in volle kracht die vraag: zou je dan ook maar niet... zou je ... ?

Maar nee, Gode zij dank, nee. Paulus heeft stand gehouden. En daarom jubelt hij het uit: ik heb het geloof behouden. God heeft hem vastgehouden, toen allen wankelden. Hij mocht blijven staan, dank zij de trouw des Heeren.

Zie, zo wordt nu door Gods Kerk de volharding der heiligen beleefd en beoefend. Het gaat door de diepte van de aanvechting naar de hoogte van de onwankelbare trouw Gods.

Want bent u ook niet eens opgeschrikt, toen u bemerkte, dat een ander, die u hield voor een kind van God, weer terugviel in de duisternis zonder God?

En wat kan het op ons afkomen, wat er staat in Hebr. 6. Eens verlicht te zijn geweest, en de hemelse gaven gesmaakt te hebben, en dan toch nog afvallig worden. O nee, dan is de volharding der heiligen geen wetenschap, waarbij wij in slaap vallen. Maar waarbij wij juist te strijden hebben, ten bloede toe. Want onze zwakheid is zo groot. En de macht der zonde is vaak zo overheersend. En de verzoekingen vallen ons soms zo fel aan.

Maar al strijdende mogen wij dan ook ervaren, dat Gods trouw nooit zal vergaan. En om dat God Zijn trouw over ons behoudt, daarom mogen wij het geloof behouden. Maar dan niet als een vanzelfsheid, maar als een diep wonder. Daarom zullen we ons ook moeten verwonderen, wanneer wij het einde bereikt hebben, en de zaligheid zullen ontvangen. Dan zullen wij niet zeggen: o ja, dat dacht ik wel. Maar dan zeggen wij het Paulus na: ik heb het geloof behouden.

En dan roemt niemand in zichzelf. Maar wie roemt, die roeme in de Heere.

Mijn God, U zal ik eeuwig loven. Omdat Gij het hebt gedaan.

(Woerden)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen