TOT OP DEZE DAG

30

Wanneer ik mij dus in kan denken, en ook kan billijken, dat een dominee zich niet op het politieke vlak begeeft, dan sluit dit zeker niet in, dat hij wars van politiek zou zijn. Hij heeft toch zeker ook een politieke overtuiging, en heeft evenzeer recht als een ander, om die te zijner tijd ook uit te spreken.

De vraag is: Wat sluit de prediking van het Evangelie aan de Gemeente eigenlijk in? Iemand kan zeggen: Alleen Gods volk vertroosten en de onbekeerden waarschuwen. Maar als men het zó wil zeggen, kan men weer vragen: Wat sluit dat dan weer in? Gods volk vertroosten wil dat zeggen: alle geestelijke toestanden opnoemen, waarin dat volk kan verkeren, hen op Christus wijzen en vervolgens de onbekeerden een beurt geven? En dat dan dag aan dag en week aan week zo te doen en nergens anders over te spreken alsof het hele mensenleven en het wereldgebeuren ons niet aanging en dus al deze dingen ongerept te laten?

Wij zouden zeggen: Wel een rustig werkje voor een dominee, zich niet te storen aan vrede of oorlog maar altijd aan te komen met „een zegentje voor het volk en een vloek voor de onverschilligen." Neen, ik bedoel niet, deze dingen hatelijk voor te stellen, maar wil toch dit vragen: Mag er van de kansels gezwegen worden, wanneer de overheid zich kwam te vergrijpen aan Gods Woord en Wet? Of wanneer de vijand kwam met zijn gruwelen van Jodenvervolgingen en dergelijke?

Is Christus' Kerk hier op aarde geroepen, een apart leven te leiden? De Heere Jezus heeft toch gezegd: „Gij zijt het zout der aarde." En ook: „Gij zijt in de wereld (Paulus) maar niet van de wereld."

Dus „niet van", maar toch wel „in". Heeft Gods Kerk en hebben de predikanten, die preken, dan verder met de hele wereld niet te maken? Het ware apartheidspolitiek in bedenkelijke vorm.

Het is o zo gemakkelijk, overal buiten te willen blijven, maar kan dat en mag dat? Heeft ook de dienaar des Woords geen vaderlandse plichten? Moet hij zich niet uitspreken over wat er in de wereld geschiedt en hebben de christenen het bij de vertroostingen van het Evangelie niet nodig, dat zij uit Gods Woord er op gewezen worden hoe zij ook in hun va­derlandse roeping te handelen en te wandelen hebben?

Ik bedoel niet, dat wanneer er weer politieke verkiezingsdagen komen hun min of meer voorgeschreven wordt, op welke partij ze stemmen moeten. Dat ligt niet op onze weg en wel daarom niet, omdat het nooit of nimmer gaan mag om de overwinning van een partij maar alleen daarom dat ons land geregeerd wordt door de beginselen uit en naar het Woord Gods.

Als zodanig heeft elke dienaar des Woords dan ook wel degelijk een politieke taak. Hij heeft ook de dingen, die er gebeuren in stad en land en wereld op te dragen voor de troon Gods.

Een dominee moet niet zo bang wezen, zijn vingers aan koud water te branden. Ook niet als dat water wat warm, ja, wat heter loopt. Christus heeft eens tot Pilatus gezegd: „Mijn Koninkrijk is niet van deze wereld." De Heere heeft daar toch zeker niet mee bedoeld, dat de gang der dingen hier op aarde Hem koud zou laten, maar alleen, dat het Koninkrijk Gods niet aan aardse koninkrijken gelijk is. Dat de dienaren van Zijn Koninkrijk hier geen wereldmacht of wereldlijke macht moeten begeren. Dat zij geen „koninkrijkje spelen" moeten met een kerkelijke staat in de staat. Maar verder doorlopen Zijne ogen de ganse aarde. Zou het buiten Hem de Waarachtige, omgaan wat er onder de zon geschiedt? En hoe kort van zicht nu ook onze ogen zijn in allerlei opzicht, toch legt de Heere der Kerk de roeping op Zijne dienaren, voor zover mogelijk op alle verschijnselen en gebeurlijkheden te letten en te waarschuwen voor gevaren, die opdoemen aan de horizon.

Dat is immers ook Evangelieverkondiging, om te wijzen op de Heere, die regeert en Zijn Kerk liedt naar de eindoverwinning.

Het zou niet minder dan misdadig zijn, wanneer de dominees van de gedachte uitgingen: Wij leven heel knus tezamen als een clubje apart. Wij hebben het goed en laten de wereld de wereld. Maar dat is een „christendom", dat meteen onder de voet gelopen wordt als straks de grote rode stortvloed zou komen.

Men vergeet daar dat Gods volk en kerk toch ook midden in die gigantische wereld-worsteling zit en dat wij tegenover alle wereldrevoluties ons „anti" hebben te laten horen.

Vele eenvoudige mensen denken: „Als onze dominees maar gereformeerd preken." Wij geven dat natuurlijk toe maar vragen meteen: Wat houdt dat gereformeerd preken in? Dat omvat zeker eerst het persoonlijk leven: wedergeboorte, bekering; in Christus' oprichting uit onze val. In genade aangenomen worden. Het „soli Deo gloria!" in eigen leven en huis.

Maar het omvat toch zeker ook een waarlijk gereformeerde kerk; een gereformeerde staat.

Dacht u, dat Calvijn in zijn werken daar niet steeds op wees? Het waarachtig gereformeerd zijn sluit immers ook in de bewogenheid met alle rampspoed en ellende rondom ons. En dat sluit van zelf in, dat wij op de kansel ook het politieke leven niet onbesproken mogen laten. Moeten dan ook nieuwe verkiezingen aan de Heere in het gebed worden opgedragen? Zeker moet dat. Als wij maar niet bidden voor de overwinning van de A.R. of de C.H. of de S.G.P. op zichzelf, maar daarom, dat de Heere waarlijk met Zijn Woord en Geest ons land en volk moge regeren.

Het ligt niet op de weg der kerk, het terrein der politiek zelf te betreden. Daar zijn de staatslieden voor, die van God de gaven en de roeping daartoe hebben ontvangen opdat én Kerk èn Staat tezamen de orde Gods hier handhaven en wij onder de hoede van 's Heeren Woord en Richtsnoer een gerust en stil leven mo­gen leiden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen