HET WOORD

De Zoon, het Woord en daarom de openbaring Gods in Persoon. Evenals de mens in zijn woord uitdrukking geeft aan zijn innerlijk beleven, gevoelen en wensen, — de mens is naar Gods beeld geschapen — geeft het Woord expressie aan de verborgenheid Gods. Alleen reeds het feit, dat de Zoon als het Woord Gods wordt getekend, toont aan, dat God zich door Hem wil openbaren en dat Hij de openbaring Gods is. Daarom ook wordt Hij het Woord genoemd in het enkelvoud. Hij is het Beeld van de onzienlijke God en al de volheid Gods woont in Hem lichamelijk. (Kol. 2 : 9.)

Ons rede- en taalvermogen is derhalve slechts een zwakke en schepselmatige schaduw, vergeleken bij deze goddelijke werkelijkheid. Er is echter één punt van overeenkomst of gelijkenis, dat voldoende is om enigermate te verduidelijken, dat de titel „het Woord" de Zoon als de openbaring Gods tekent, namelijk, dat wij dóór dat rede- en taalvermogen vorm en gestalte kunnen geven aan wat er in ons omgaat, om het aan anderen mede te delen. Dat is, bij gelijkenis gesproken, ook een soort van openbaren, naar buiten dragen, aan het licht brengen. Immers, de Zoon, het Woord geeft gestalte, draagt naar buiten wat in Hem door God is voorgenomen, beide te scheppen en te openbaren.

Naar buiten dragen, dit is voor ons, beperkte stervelingen, duidelijk. Wij zijn in alle dingen gebonden aan ruimte en tijd, wij leven temidden van anderen, wij bewegen ons in een wereld!

Doch hoe willen wij er iets van verstaan, dat God, de Heere, in Zijn eeuwige zelfgenoegzaamheid, uit Zijn godde­lijke zelfkennis naar buiten draagt? Waar zouden wij dat buiten moeten denken, als we ons bepalen bij de eeuwige God „eer dat de wereld was", gelijk de Heere Jezus Christus daarvan kon spreken, omdat Hij eenswezens met de Vader is? (Joh. 17:5.)

Als God zich wil openbaren, dan betekent dat: uit Zijn goddelijke zelfkennis mededeling doen aan een wezen dat niet God is. Indien we daarbij stilstaan, kunnen we er iets van vermoeden, dat het voornemen Gods om zich te openbaren moest insluiten, dat God een „buiten Zich", een zijnsorde van niet-God-zijn, met andere woorden een wereld in het aanzijn riep, en in die wereld een wezen, aan wie Hij zich zou bekend maken. Anders gezegd: de openbarende werkzaamheid Gods begint met de scheppende daad. De schepping is op zichzelf ook openbaring, namelijk van een wereld, die God had voorgenomen in Zijn Raad, en verder voorbereiding voor de vervulling van die Raad aangaande de schepselen, die tot de kennis van God gepraedestineerd zijn.

Het „in den beginne" van Genesis en Johannes 1: 1, mogen wij dus verstaan als: toen God begon zich te openbaren. Welnu: toen was het Woord bij God en het Woord was God. Dit was in den beginne bij God. (Joh. 1:1.)

Het Woord, deze titel zegt niet alleen, dat de Zoon de openbaring Gods is, maar ook dat Hij Middelaar der openbaring is. Immers, het Woord gaat uit van de Spreker. Het is echter niet de bedoeling, dat het alleen maar uitgaat. Het gaat van de mond Gods uit om in het oor, neen, in de ziel te dringen van hem, voor wie het is bestemd. Welk een voorrecht om geschapen te zijn teneinde het Woord te ontvangen, dat uit de mond Gods uitgaat! Welk een bijzonder en onderscheiden schepsel moet het zijn, dat geroepen is met God in gemeenschap te treden door het Woord! 

De mensen hebben gesproken van de kroon der schepping. Indien men de bijzondere zorg in aanmerking neemt, met welke de Schepper de mens heeft voortgebracht, zeer onderscheiden van de overige schepping, dan heeft dat een goede zin. „Laat ons mensen maken, naar ons beeld, naar onze gelijkenis; en dat zij heerschappij hebben over de vissen der zee, en over het gevogelte des hemels en over het vee en over de gehele aarde en over al het kruipend gedierte, dat op de aarde kruipt. (Gen. 1: 26.)

Die heerschappij is inderdaad voornaam en stelt de mens boven de genoemde schepselen, doch dit is slechts één trek van de voortreffelijkheid, waarin de mens werd geschapen. Van verhevener betekenis is het feit, dat hij naar Gods beeld en gelijkenis werd geschapen. Dat legt reeds onmiddellijk een verband met het Woord, want de Zoon wordt het Beeld van de onzienlijke God genoemd. En hoewel de Zoon eenswezens met de Vader en de Heilige Geest is, terwijl de mens een schepsel is, kan het niet anders of zijn schepping naar het beeld Gods wijst op een blijvende relatie tot de goddelijke Middelaar, die het Woord en ook de Gezalfde wordt genoemd. De Godsopenbaring, het Woord, dat de mond Gods uitgaat, is op de mens gericht, voor de mens bestemd. Daarom ook is de mens geschapen, met het oog op de Godsopenbaring, dit is: tot kennis van God. Het Woord is op de mens gericht, omgekeerd de mens op het Woord. Zo is het Woord Middelaar der openbaring Gods, staande tussen de onzienlijke God, wiens Beeld Hij is en de naar Gods Beeld, de naar Hem geschapen mens. Immers, de mens zal zijn wezen nimmer kunnen realiseren zonder bestendige gemeenschap met Hem, die het Beeld van de onzienlijke God is. Het wezen van de mens is gelegen in zijn naar Gods Beeld geschapen zijn en het is niemand minder dan de Christus, het Woord zelf, die de mens naar de vervulling van zijn bestemming, dit is: kennis van God, brengt. Want God kennen betekent, dat God gestalte in ons verkrijgt. En aangezien wij God niet kennen dan in Christus, het Woord, zijnde de openbaring Gods, is de gestalte Gods in de mens de gestalte van Christus, het Woord.

Daarbij bedient Christus zich van menselijke vormen en gestalten. Men zou kunnen zeggen: het goddelijke Woord doet menselijke gestalte aan en spreekt in onze menselijke taal.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen